Wróciłam do domu – ani męża, ani jego rzeczy

Wróciłem do domu ani męża, ani jego rzeczy.
Czemu tak na mnie patrzysz? zaśmiała się Zosia. Staś po prostu chciał mi udowodnić, że jest porządnym facetem. Ot, co.
Co pani mówi?
Prawdę, kochanie przeciągnęła była żona Stasia.
Nic nie rozumiem zmieszała się Alina.
A! Otóż i Staś on ci wszystko wyjaśni skinęła głową w jego stronę.

Mama wychowywała Alinę jak delikatny, cenny kwiat.

Anna Janina sama była twardą kobietą, zarządzała tartakiem żelazną ręką.

Ale w stosunku do jedynej córki stawała się inną osobą głos łagodniał, a oczy pełne były czułości.

Tak wyrosła Alina wrażliwa, krucha, ufna.

Nie znała trosk, chodziła do zwykłej i muzycznej szkoły, ucząc się gry na pianinie z radością.

Nie została wirtuozem, ale za to świetną nauczycielką.

Pozostawało tylko dobrze wyjść za mąż, i wtedy pojawił się przystojny Władek.

Dbał o nią, wydając nie największą pensję kierowcy.

Mówił piękne słowa, patrzył czule w oczy

Tylko mamie jakoś nie przypadł do gustu.

Obibok i leń! orzekła Anna Janina.

Mamo, ale ja go kocham niebieskie oczy Aliny wypełniły się łzami.

Dobrze, dobrze mama szybko się ugięła. Tylko będziecie mieszkać ze mną!

W ich przestronnym trzypokojowym mieszkaniu miejsca było pod dostatkiem, a nowy mąż nie miał nic przeciwko życiu z teściową, która większość dnia spędzała w pracy.

Sam nie miał za grosz.

Troskliwy Władek wkrótce po ślubie pokazał prawdziwe oblicze: pił, włóczył się, zaczął podnosić głos na młodą żonę.

Przed teściową jeszcze się jakoś powstrzymywał, ale i to nie zawsze.

Alina uparcie nie widziała wad męża.

Dokładnie dziewięć miesięcy po ślubie urodziła synka Leszka i cieszyła się, że mają prawdziwą rodzinę.

Chłopiec był chorowity, wymagał dużo uwagi, a Władek stawał się coraz bardziej nieznośny.

Ona znosiła to i liczyła na poprawę.

Cierpliwość skończyła się, gdy niespodziewanie zmarła mama, która zaledwie rok cieszyła się wnukiem.

Pogrzebem zajął się dawny przyjaciel Anny Janiny, Jerzy Stanisławowicz.

Władek w tych dniach w ogóle nie pokazał się w domu, a gdy wrócił, w przedpokoju czekały na niego torby z rzeczami.

Groził sądami i podziałem majątku.

Alina nie reagowała.

Dzięki Jerzemu Stanisławowiczowi wyrzucił byłego męża za drzwi.

Jako doświadczony prawnik nie dopuścił też do podziału majątku.

Więcej go z synem nie widzieli.

Alina oczywiście nie mogła zarządzać tartakiem zajęli się tym zatrudnieni przez Jerzego Stanisławowicza specjaliści.

Tak więc ich znacznie zmniejszona rodzina nie musiała się o nic martwić.

Przetrwanie śmierci matki i rozwodu nie było łatwe Alina nie miała przyjaciół ani rodziny.

Ale miał