Właśnie pomyślałam, że chyba jesteśmy jakąś dziwną rodziną, ty i ja

Dawno temu, w jednym z polskich miast, żyło sobie małżeństwo, które po latach wspólnego życia wciąż darzyło się głębokim uczuciem.

Jak dobrze, że mam ciebie szepnął Stanisław, przytulając żonę.
A ja jestem szczęśliwa, że jesteś ze mą! odparła Wanda.
No a z kim miałbym być? zaśmiał się mąż. Oczywiście tylko z tobą. Bo ty jesteś moim przeznaczeniem. Najwspanialszą kobietą na świecie.

Wanda nie odpowiedziała, tylko pocałowała męża w policzek i pośpieszyła do kuchni, by wyjąć z piekarnika upieczony sernik.

Tego dnia państwo Kowalscy obchodzili srebrne wesele. Postanowili świętować skromnie, w gronie najbliższych tylko oni oraz ich dzieci. Mieli dwoje: syna Jacka, ucznia liceum, oraz córkę Kasię.

Dziewczyna niedawno skończyła studia, znalazła pracę i wyprowadziła się od rodziców. Wynajmowała mieszkanie niedaleko biura. Choć Wanda przekonywała, że w domu miejsca jest dość, Kasia upierała się, że chce spróbować samodzielności.

Po co wydawać pieniądze na wynajem? pytała Wanda. Masz tu swój pokój, żyjemy w zgodzie, po co się odłączać? Jak wyjdziesz za mąż, wtedy się wyprowadzisz.

Mamo, bardzo was kocham i wiem, że mnie nie wyrzucacie, ale chcę spróbować żyć na własną rękę. I nie gniewaj się, ale tak pysznie gotujesz i pieczesz, że boję się utyć jak balon. Ty jesteś szczupła, jesz i nie przybierasz, a ja, niestety, nie odziedziczyłam twoich genów! Muszę dbać o figurę, a jak to zrobię, mieszkając z wami? Przecież nie potrafię odmówić twoim smakołykom.

Wanda uśmiechnęła się, patrząc na córkę. Kasia wcale nie była do niej podobna. Wanda była drobna i szczupła, czasem nawet brano ją za nastolatkę. Wyglądała przeciętnie, nie starała się też specjalnie upiększać rzadko używała makijażu, włosy związywała w kucyk, ubierała się skromnie. Kasia zaś była prawdziwą pięknością podobna do ojca.

Stanisław był mężczyzną przykuwającym uwagę wysoki, dobrze zbudowany. Z wiekiem trochę przytył, co nikogo nie dziwiło, przy tych wszystkich sernikach Wandy. W młodości był przystojny, a i teraz, w wieku czterdziestu ośmiu lat, nadal wyglądał interesująco.

Wanda wiedziała, że przy nim wygląda niepozornie. Przywykła do szeptów za plecami i nie zwracała na nie uwagi, bo była pewna dla męża była najpiękniejszą i najważniejszą kobietą.

***

Gdy Wanda poznała Stanisława, miała dwadzieścia lat, on dwadzieścia dwa.

Tego wrześniowego dnia studentka Wanda szła na urodziny swojej koleżanki i przyjaciółki, Hani. Prezent przygotowała wcześniej, a po drodze postanowiła kupić jeszcze mały bukiet kwiatów.

W kwiaciarni, do której weszła, był tylko jeden klient młody mężczyzna, wybierający kwiaty. Sprzedawczyni, sympatyczna dziewczyna, proponowała mu różne wiązanki, spoglądając na niego z wyraźnym zainteresowaniem. Wanda też na niego spojrzała i zrozumiała, dlaczego sprzedawczyni się ożywia. Chłopak był niezwykle przystojny.

*Z taką urodą mógłby grać w filmach* pomyślała wtedy Wanda. *Może nawet jest aktorem?*

Tymczasem młodzieniec też ją zauważył i zwrócił się do niej:
Pani zdaniem, który bukiet lepszy? Ten z czerwonymi różami czy ten z piwoniami?

Wanda zmieszała się nie spodziewała się, że ten przystojniak do niej zagada ale odpowiedziała:
Wybrałabym piwonie, choć większość dziewczyn woli róże.
A dla pani narzeczonej jakie kwiaty poleciłaby pani? spytała sprzedawczyni.
Dla mojej narzeczonej? powtórzył zaskoczony. Nie, te kwiaty nie są dla mojej dziewczyny Właściwie nie znam osoby, dla której je kupuję.

Jak to? zdziwiła się sprzedawczyni, wymieniając spojrzenie z Wandą.
Kolega idzie na urodziny swojej kuzynki i namówił mnie, żebym poszedł z nim wyjaśnił, widząc ich miny. Nie mogę przecież przyjść z pustymi rękami, więc kupuję kwiaty. Tylko wybór taki, że nie wiem, co wybrać.

Jeśli weźmie pan róże, na pewno się nie pomyli powiedziała Wanda. Wszystkie dziewczyny je lubią.
A pani też? zapytał nagle.

Wanda poczuła, że się rumieni. Spuściła wzrok i odparła:
Ja najbardziej lubię polne kwiaty, ale róże też. Chyba każdy je lubi.
To ciekawe uśmiechnął się bo ja też wolę polne. Moja mama zawsze przywozi bukiety z łąki, gdy jedziemy na działkę. W tych kwiatach jest jakaś szczególna u