Connect with us

Dzieci

Wieczorem wracam do domu i w pobliżu przystanku słyszę, że płacze jakaś dziewczyna

To był piątek, późno wracałam z pracy, bo musiałam przygotować kwartalny raport. Zadzwoniłam po taksówkę. Komunikacja miejska w naszym mieście po 21:00 właściwie nie kursuje.

Ale po drodze do domu postanowiłam zajść jeszcze do sklepu i stamtąd już pójść na piechotę. Chciałam się trochę przespacerować, zwłaszcza, że była ładna pogoda. Żeby dojść do domu, który znajduje się po drugiej stronie ulicy, zawsze idąc ze sklepu mijam przystanek autobusowy.

Tym razem, kiedy tamtędy przechodziłam, usłyszałam płacz młodej dziewczyny. W pobliżu nie było żywej duszy, więc postanowiłam do niej podejść i zapytać, czy nie potrzebuje pomocy. Ogólnie nasza okolica jest bardzo spokojna, rzadko coś się dzieje, ale przecież wszystko może się zdarzyć.

Podeszłam bliżej i zobaczyłam mniej więcej 15-letnią dziewczynę. Była cała we łzach i już spodziewałam się, że na moje pytanie „co się stało?”, usłyszę jakąś straszną odpowiedź. Pomyślałam, że trzeba będzie zadzwonić na policję.

„Zgubiłam gdzieś portfel, już dwie godziny stoję na przystanku i żaden z kierowców autobusu nie pozwolił mi pojechać do domu za darmo. Telefon mi się rozładował i nie mogę do nikogo zadzwonić,” – powiedziała dziewczyna, zanosząc się od płaczu.

Zapytałam, gdzie mieszka, zadzwoniłam po taksówkę i zostawiłam jej moją wizytówkę, żeby dała mi znać, jak będzie już w domu. 20 minut później zadzwonił mój telefon.

Popijając herbatę podniosłam słuchawkę i usłyszałam głos dorosłej kobiety. To była mama Ali, tej dziewczyny, której pomogłam. Zaproponowała mi spotkanie, żeby mi osobiście podziękować. Nigdy w życiu nie słyszałam tylu podziękowań i komplementów za jednym razem!

Ale oczywiście pomogłam Ali bezinteresownie i nie oczekiwałam żadnych materialnych dowodów wdzięczności. Po tej rozmowie całe zmęczenie po pracy minęło jak ręką odjął.

Wciąż nie mogę zrozumieć, jak to się mogło stać, że przez dwie godziny nikt nie pomógł tej dziewczynie. A potem pomyślałam, co by się stało, gdybym nie zdecydowała się na ten spacer ze sklepu…

Click to comment

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

dwadzieścia − szesnaście =

Uncategorized2 miesiące ago

Rozstanie na jesieni życia w poszukiwaniu partnerki – i odpowiedź, która odmieniła moje życie.

Uncategorized2 miesiące ago

Rozstanie w starszym wieku w poszukiwaniu partnerki – i odpowiedź, która odmieniła moje życieOdpowiedź, którą usłyszałem, sprawiła, że zrozumiałem, iż życie po siedemdziesiątce dopiero się zaczyna.

Uncategorized2 miesiące ago

Julia poleciała dzień wcześniej niż pozostali na jubileusz swojej teściowej, a gdy właśnie siadała w fotelu samolotu, wzdrygnęła się – ktoś niespodziewanie zawołał ją po imieniu…

Uncategorized2 miesiące ago

Julia przyleciała dzień wcześniej na jubileusz swojej teściowej niż pozostali, a gdy właśnie usiadła w fotelu samolotu, wzdrygnęła się – ktoś niespodziewanie zawołał ją po imieniu…

Uncategorized2 miesiące ago

Julia poleciała dzień wcześniej niż pozostali na jubileusz teściowej, a gdy tylko usiadła w fotelu samolotu, wzdrygnęła się – ktoś niespodziewanie zawołał ją po imieniu…

Uncategorized2 miesiące ago

Julia poleciała dzień wcześniej na jubileusz teściowej niż pozostali, a gdy właśnie usiadła w fotelu samolotu, wzdrygnęła się – ktoś niespodziewanie zawołał ją po imieniu…

Uncategorized2 miesiące ago

Gdy moja teściowa dowiedziała się, że chcemy kupić mieszkanie, wzięła mojego męża na stronę. To, co się potem wydarzyło, wstrząsnęło mną do głębi.

Uncategorized2 miesiące ago

Gdy moja teściowa dowiedziała się, że chcemy kupić mieszkanie, wzięła mojego męża na bok. To, co się potem stało, wstrząsnęło mną do głębi.

Uncategorized2 miesiące ago

Jego kpiny stały się jego zgubą – teraz je w mojej kuchni dla potrzebujących.

Uncategorized2 miesiące ago

Jego kpiny okazały się jego zgubą – teraz je w mojej kuchni dla potrzebującychI patrzyłem, jak przełyka gorzką zupę, a w jego oczach gasła ostatnia iskra dawnej pychy.

Trending