Wieczna miłośćW tej miłości nie było końca, bo każde ich spojrzenie odnawiało obietnicę na nowo.

— Będzie dzisiaj jedzenie? – Ojciec wtoczył się do kuchni i runął na taboret przy stole. Nogi nieprzyjemnie zgrzytnęły o podłogę. Matka milczała, a Irena napięła się w swoim pokoju.

— Do kogo mówię? Patrz na mnie! – krzyknął ojciec i walnął pięścią w stół.

Irena wiedziała, że matka się odwróciła, z jej oczu sączył się strach.

— Czego się gapisz? Dawaj żreć! Chłop z roboty wrócił. Znam was, baby, tylko byście pleść bzdury i tyłkiem kręcić – mruknął już ciszej.

Matka zagrzechotała naczyniami, nerwowo zdejmując talerz z suszarki nad zlewem.

— Znowu makaron? Mam dość – warknął ojciec. Irena skuliła się w swoim pokoju, czekając na brzęk tłuczonego talerza. Nie, obyło się… Przez chwilę z kuchni nie dochodził żaden dźwięk. Irena wyszła i zajrzała do kuchni. Ojciec siedział do niej tyłem. Mama machnęła ręką, mówiąc: znikaj. Irena natychmiast zniknęła z framugi, jakby jej nie było. Zamknęła się w pokoju i wbiła wzrok w podręcznik, ale po każdym zdaniu przystawała i nasłuchiwała. Jakoś cicho. Dzisiaj ojciec zachowywał się dość spokojnie. Potem usłyszała, jak przechodzi obok jej drzwi do ich sypialni, mamrocząc coś pod nosem, i tam ucichł.

Słyszała to prawie codziennie. Po dźwiękach poznawała, co dzieje się w kuchni. Ojciec nigdzie nie pracował na stałe. Nie mógł długo wytrzymać w jednym miejscu przez picie, łapał dorywcze zajęcia. Kiedy mamy nie było w domu, Irena starała się z nim nie zostawać w mieszkaniu, szła do koleżanek po szkole albo siadała na schodach i czekała na mamę.

— Cześć. Czemu siedzisz na schodach? Klucze zgubiłaś? – Michał zatrzymał się przed Ireną. Mieszkał na piątym piętrze.

— Coś w tym stylu – burknęła. Wstydziła się, że ją tak zastał.

Michał przeszedł obok, wszedł dwa stopnie wyżej i stanął.

— Zmarzniesz, nie można siedzieć na betonowych stopniach. Chodź do mnie.

Irena nie odpowiedziała.

— Chodź – powiedział stanowczo, a ona posłuchała. Był starszym uczniem, a ona była przyzwyczajona słuchać starszych.

Michał otworzył drzwi swojego mieszkania i przepuścił Irenę przodem.

— Mamo, jestem! I nie sam! – zawołał, trzaskając drzwiami.

— A z kim? – Do przedpokoju wyszła Maria, mama Michała.

— Dzień dobry – cicho przywitała się Irena.

— Dzień dobry. Irena, tak?

— Wyobraź sobie, wchodzę po schodach, a ona siedzi na stopniach – powiedział Michał, rozbierając się.

— Klucze zgubiłaś? – spytała Maria. – Rozbierajcie się i myjcie ręce, a ja odgrzeję obiad.

Irena weszła do pokoju i rozejrzała się. Mieszkanie takie samo jak u nich, ale przytulniejsze i ładniejsze. Obiad wydał się bardzo smaczny, choć jedli zwykły rosół i makaron z parówkami.

— Dziękuję, bardzo smaczne – podziękowała.

— Następnym razem nie siedź na schodach, wpadaj od razu do nas – powiedziała Maria. – Ustalono?

Irena skinęła głową.

— Dzięki, mamo. Idziemy do mnie. Chodź – Michał wstał i gestem przywołał Irenę. Podniosła wzrok na Marię. Ta zgodnie skinęła.

Wchodząc do pokoju Michała, Irena zdziwiła się, że jest posprzątane, rzeczy nie porozrzucane, czysto, na ścianie plakaty znanych zespołów i kolorowych motocykli.

— Lubisz wyścigi? – spytała.

— Nie bardzo, po prostu ładne plakaty.

— A ja nie mam komputera. Znaczy mam, ale ojciec rozwalił monitor. Nie ma pieniędzy na nowy.

— Ja mam tablet, chcesz pożyczyć? – od razu zaproponował Michał.

— Nie, ojciec zobaczy, sprzeda.

— To przychodź do mnie i ucz się, kiedy trzeba.

— A już wiesz, gdzie będziesz studiować po szkole? – Irena dotknęła modelu samolotu. – Sam zrobiłeś?

— Oczywiście. Chcę iść na politechnikę, na lotnictwo.

— Będziesz pilotem?

— Nie, projektować samoloty – uśmiechnął się protekcjonalnie.

Podobał się wszystkim jej koleżankom z klasy. Przystojniak. Jutro w szkole opowie dziewczynom, że była u Michała Kowalskiego w domu, będą zazdrościć.

Czas na rozmowie zleciał niepostrzeżenie. Irena spojrzała na zegarek i zerwała się.

— Muszę iść, mama pewnie już wróciła.

Okropnie nie chciało się wychodzić, ale nie chciała też nadużywać gościnności. Michał wyszedł odprowadzić ją do przedpokoju.

— Wpadaj, nie siedź na schodach – powiedział na pożegnanie.

Irena weszła do swojego mieszkania i zobaczyła na wieszaku płaszcz mamy. Z kuchni dochodził brzęk naczyń – mama przygotowywała kolację.

— Skąd ty o takiej porze? – wyjrzała z kuchni.

— Byłam na piątym piętrze, w piętnastym mieszkaniu.

— Nie szlajaj się po mieszkaniach. Co ludzie pomyślą? Będziesz jadła kolację?

— Nie, ciocia Maria nakarmiła. Pójdę odrabiać lekcje. On jest w domu?

— Nie słyszysz? Chrapie jak lokomotywa. Skąd tylko wziął pieniądze? Znowu się schlał – westchnęła matka.

Od tamtej pory Irena często bywała u Michała. Jeśli spotykała go na przerwie, kiwała głową i rumieniła się ze wstydu. On witał się i przechodził obok.

Czasami Irena nie zastawała Michała w domu, wieczorami trenował w klubie sportowym. Wtedy ciocia Maria opowiadała o synu, o mężu, który zmarł kilka lat temu.

Zima zmieniła się w wiosnę, nadeszło lato. Irena przestała wchodzić do Michała, bawiła się z koleżankami albo siedziała na ławce przed blokiem.

— Czemu nie wpadasz? – spytał kiedyś Michał, spotkawszy ją na ulicy. Irena wzruszyła ramionami.

— Zdałeś już egzaminy? Kiedy wyjeżdżasz na studia?

— Nie pojadę. Będę się uczył tutaj, na politechnice. Nie chcę zostawiać matki samej.

— Super! – ucieszyła się Irena.

A jesienią pewnego dnia wpadła do niego, niby po pomoc z zadaniem. Ale jakoś nie szło im już tak swobodnie gadać jak dawniej. Irena krępowała się przy Michale, czuła się spięta i niezręcznie. On się zmienił, dorósł i stał się jeszcze przystojniejszy.

Tej zimy umarł ojciec, otruł się podrzędną wódką. Mama nie płakała nawet na pogrzebie, a Irenie było go jakoś żal. Teraz nie musiała czekać na mamę z pracy, nie było powodu, żeby wchodzić do Michała.

Mama jeszcze długo drżała na dźwięk dzwonka, a w jej oczach zapalał się strach.

— Mamo, co ci? Nie ma go – mówiła Irena.

— Przyzwyczajenie – odpowiadała mama.

Irena chodziła już do jedenastej klasy. Pewnego wieczoru stała przy oknie i wypatrywała Michała.

— Czemu siedzisz po ciemku? Wciąż wypatrujesz Michała? – do pokoju weszła mama i kliknęła włącznikiem.

— Po prostu patrzę w okno – odpowiedziała gniewnie Irena, zaskoczona.

— On jest dorosły, ma dziewczynę. Ładną. Lepiej odrabiaj lekcje – westchnęła mama.

Michał ma dziewczynę! Serce pękało z żalu i zazdrości. Irena nie widziała dziewczyny Michała, ale już jej nienawidziła. Aż pewnego dnia zderzyła się z nimi na podwórku.

— Irenka? Cześć, czemu nie wpadasz? – przyjaźnie spytał Michał. Jego dziewczyna stała obok i lodowatym wzrokiem patrzyła na Irenę. Przez swój wysoki wzrost patrzyła z góry, wręcz pogardliwie, jak na mysz. Michał też był wysoki, a jednak patrzył na Irenę inaczej.

— W której już jesteś klasie?

— W maturalnej.

— Jak szybko leci czas. A widzę, że wypiękniałaś, wydoroślałaś, od razu cię nie poznać. Gdzie zamierzasz studiować?

— Michał, chodźmy – dziewczyna niecierpliwie pociągnęła go za rękę.

— Na razie, powodzenia! – powiedział Michał i odeszli pod rękę.

Irena odprowadziła ich długim spojrzeniem. „Zimna jak ryba, a zamiast oczu wstawione kryształki lodu – pomyślała ze złością. – Jasne, bardziej pasowałoby jej przezwisko Królowa Śniegu, ale to za dużo honoru”. I zaczęła nazywać ją w myślach Rybą.

Czas mijał, Irena skończyła szkołę i dostała się na medycynę. A Michał zdobył dyplom i znalazł pracę, wkrótce kupił samochód. Irena nauczyła się rozpoznawać go po dźwięku silnika, rzucała się do okna, gdy podjeżdżał pod klatkę.

Pewnego razu Irena wracała z uczelni i spotkała na podwórku Marię. Ta szła powoli z laską, wyraźnie utykając.

— Dzień dobry, ciociu Mariu – przywitała się Irena. – Co z panią, czemu pani utyka?

— Noga mnie boli, nie mogę wytrzymać. Ledwo chodzę. Lekarz powiedział, że trzeba operację, wstawić sztuczny staw, ale ja się boję – poskarżyła się Maria.

— Proszę powiedzieć, co kupić, skoczę do sklepu, mi to nie trudno – od razu zaproponowała Irena.

— Skocz, bo Michała nigdy nie ma w domu…

Tak Irena znów zaczęła wpadać do Michała, choć spotykała go rzadko. Chodziła do sklepu, pomagała w sprzątaniu jego mamie.

Kiedyś nabrała odwagi i zapytała o dziewczynę Michała.

— Lera, ładna dziewczyna, ale strasznie wymuszona. Ciągle milczy, nie wiesz, jak do niej podejść. Jakaś obca. Ty jesteś swoja. Taka narzeczona nie jest potrzebna mojemu synowi – westchnęła Maria. – A ty czemu wypytujesz? Nie zakochałaś się w nim czasem?

Irena spuściła oczy.

— Nie smuć się. Gdybyś była starsza, lepszej żony dla Michała bym nie chciała. Spotkasz jeszcze swoją miłość.

— Nie potrzebuję innej miłości – cicho powiedziała Irena i wybiegła.

Pewnego dnia wpadła do Marii zapytać, co kupić w sklepie. Drzwi otworzyła Ryba.

— Czego chcesz? – nieprzyjaźnie spytała.

— Do cioci Marii…

— Nie ma jej. Michał zawiózł ją samochodem do szpitala.

Wyglądało, jakby Ryba specjalnie zadzierała brodę, żeby patrzeć na Irenę z góry.

— Czemu się tu bez przerwy szwendasz? – Ryba błysnęła lodowatymi oczami.

— Nie szwendam się, pomagam cioci Marii, chodzę do sklepu.

— Też mi pomocnica. Nie przychodź tu więcej. Jak trzeba, sama pomogę. Wkrótce z Michałem weźmiemy ślub i będziemy tu mieszkać. Idź stąd, bo po tobie rzeczy giną – powiedziała szorstko Ryba.

— Jakie rzeczy? – zapłonęła Irena.

— Pierścionek. Zostawiłam go na umywalce w łazience. Później weszłam, a pierścionka nie ma. Ty wzięłaś, nie ma kto inny.

— Ja nawet dalej niż przedpokój nie chodzę – krzyknęła gniewnie Irena.

— A skąd wiem, może wchodziłaś, jak mnie nie było. Lepiej oddaj po dobroci, bo wezwę policję. – Ryba pochyliła się do przodu i przechyliła głowę. Złe lodowate oczy znalazły się bardzo blisko. Irena odskoczyła.

— Nie brałam twojego pierścionka!

— A udowodnij. – Ryba zrobiła krok w jej stronę, oczy-kryształki były tuż-tuż. Irena nie wytrzymała, odwróciła się, szarpnęła drzwi i zderzyła się z Michałem.

— Co tak głośno rozmawiacie? Na schodach słychać. – Michał przeniósł wzrok z Ireny na Rybę. Irena też się obejrzała.

Ryba wyprostowała się i uśmiechnęła słodko do Michała.

— Już wróciłeś? – spytała, jakby nigdy nic.

Irena chciała uciec, ale Michał przytrzymał ją za rękę.

— Co się stało?

— Ona… Oskarżyła mnie, że wzięłam jej pierścionek. Nie brałam niczego, nawet nie wchodziłam do łazienki.

— Jaki pierścionek? – Michał mocno trzymał Irenę za rękę i patrzył na Rybę.

— Z różowym kamykiem. Chyba go zgubiłam, nie wiem, gdzie zostawiłam. Spytałam, czy go nie widziała – wyjaśniła Ryba miodowym głosem.

— Ona kłamie! Powiedziała, że to ja go wzięłam, chciała wzywać policję. – Irena wyrwała rękę i pognała w dół po schodach. Dusiły ją łzy.

— Idźcie oboje do diabła! – powiedziała z rozpaczą, wpadając do swojego mieszkania i trzaskając drzwiami.

— Co ci? – do przedpokoju wyjrzała mama.

— Mamo! – Irena rzuciła się do niej i wszystko opowiedziała.

— Znajdzie się pierścionek, nie płacz. Michał się zorientuje – uspokajała płaczącą córkę mama.

Następnego dnia Michał przyszedł sam. Mamy nie było w domu.

— Musimy porozmawiać – powiedział.

Irena zaprowadziła go do swojego pokoju. Widząc na półce sekretarzyka swoje zdjęcie, Michał się uśmiechnął. Irena o nim zupełnie zapomniała. Spłonęła rumieńcem i spuściła oczy.

— Ukradłaś mi? A mówisz, że nie kradniesz. Irena speszyła się i zarumieniła jeszcze bardziej.

– No dobra, nie szkoda mi. Przyszedłem przeprosić. Znalazł się pierścionek.

— Gdzie?

— Jaka różnica? – teraz Michał odwrócił wzrok.

— Jest różnica. Ona oskarżyła mnie o kradzież. Myślisz, że to przyjemne? – głos Ireny drżał z żalu.

Michał wziął ją za ramiona.

— Irenka, wybacz. Ani przez sekundę nie uwierzyłem, że go wzięłaś. Szczerze. Krótko mówiąc, Lery nie podobało się, że często przychodzisz, więc postanowiła cię oczernić, żebyś przestała. A pierścionek… Wypadł z jej kieszeni, kiedy upuściła kurtkę.

— I ty jej wybaczysz? A jeśli oskarży twoją mamę o kradzież? Po niej wszystkiego można się spodziewać. Ryba zimna!

— Przestań! Ona po prostu jest o mnie zazdrosna. – Michał surowo spojrzał na Irenę i zdjął ręce z jej ramion.

— Michał! Naprawdę nic nie widzisz?

— Czego nie widzę? – Michał patrzył na nią z żalem. Widać było, że ma dość tej rozmowy.

— Kocham cię! – wypaliła Irena i sama przestraszyła się swojej odwagi. – Kocham od piątej klasy. Michał, nie żeń się z nią, proszę. – Łzy drżały w jej oczach, twarz Michała się rozmazała.

— Irenka, płaczesz? Żadnego ślubu nie będzie. Rozstaliśmy się.

— Naprawdę? – Irena mrugnęła, a łzy popłynęły po policzkach.

— Głupia jesteś. – Michał przygarnął Irenę do siebie. – Mamę za tydzień wypiszą ze szpitala. Wpadaj do niej, pomóż, jeśli trzeba.

— Oczywiście! Nie musiałeś prosić.

Michał wyszedł smutny i zamyślony, a Irenka prawie podskakiwała z radości. Ślubu nie będzie!

Irena codziennie wpadała do cioci Marii, chodziła do sklepu, myła podłogi, nawet pomagała gotować. Michała nie widywała, wracał późno. Każdy wieczór spędzała na piątym piętrze. Matka tylko kręciła głową.

Pewnego dnia Irena zderzyła się z Michałem na schodach. Wyraźnie czuć było od niego alkohol.

— Michał, ty piłeś? – Irena patrzyła na niego z przerażeniem, wspominając ojca, strach w oczach matki…

— No i co? – zachwiał się w jej stronę. Irena cofnęła się, nie odrywając od Michała wystraszonych oczu. – Irenka, czemu tak patrzysz? Nie bój się, nie będę jak twój ojciec… – powiedział nagle całkiem trzeźwym głosem.

A w sobotę przyszedł do Ireny z bukietem kwiatów i zaprosił do kina. Jakaż była szczęśliwa!

Teraz Michał nie spóźniał się wieczorami, spieszył do domu, gdzie z mamą czekała Irena. Już nie pił. Często chodzili do kina, po prostu spacerowali i siadywali w jego pokoju, całując się…

I tak miłość Ireny roztopiła serce Michała.

— Szczęścia wam, dzieci. Nie krzywdź jej, Michał – poprosiła mama, gdy się oświadczył.

— Obiecuję, nigdy nie skrzywdzę… Irena przylgnęła do niego jak cienka młoda brzoza do wysokiego dębu.