Wczesna Wiosna w Polskim Stylu

Wczesna wiosna

Mała Zosia, czteroletnia dziewczynka, przyglądała się nowemu sąsiadowi, który dopiero co pojawił się w ich podwórku. To był siwy emeryt, siedzący na ławce przed blokiem. W ręku trzymał laskę, na którą opierał się niczym czarodziej w bajce.

Dziadku, czy pan czarodziej? zapytała natychmiast.

Gdy dostała złą odpowiedź, trochę się zamyśliła.

To po co pióro? kontynuowała.

To mi pomaga przy chodzeniu, żeby nie było tak ciężko dodał pan Stanisław Kowalski, podając się Zosi.

Czyli jest pan naprawdę stary? ponowiła ciekawa Zosia.

Według twoich standardów stary, a według moich dopiero młodszy. Po prostu mam trochę bolące kolano, ostatnio się połamane. Niezdarny upadek. Dlatego jeszcze z laską sobie radzę.

Wtedy podeszła babcia Zosi, Helena Nowak, wzięła ją za rękę i poprowadziła do parku. Helena przywitała nowego sąsiada, a on uśmiechnął się uprzejmo. Jednak prawdziwa przyjaźń szesnastopięcioletniego pana Kowalskiego zaczęła się od Zosi. Dziewczynka, czekając na babcię, wychodziła na podwórko nieco wcześniej i zawsze miałaby dla starszego przyjaciela najświeższe wieści: o pogodzie, o tym, co babcia ugotowała na obiad, i o tym, czym zachorowała jej koleżanka tydzień temu

Pan Kowalski niezmiennie obdarowywał swoją małą sąsiadkę pyszną czekoladową cukierką. I zdumienie: za każdym razem Zosia dziękowała, odrywała cukierkę, odgryzała dokładnie połowę, a drugą starannie zawijała w papier i chowała do kieszeni kurtki.

Co nie zjadła całą? Nie smakowała? pytał pan Kowalski.

Bardzo smaczna. Ale muszę podzielić się z babcią odpowiadała dziewczynka.

Emeryt był poruszony i następnym razem przyniósł Zosi dwie cukierki. Jednak mała Zosia znów odgryzła połówkę i schowała je.

A teraz komu oszczędzasz? zapytał pan Kowalski, zdumiony oszczędnością dziecka.

Teraz mogę dać je mamie i tacie. Choć mogą sobie kupić własne, to i tak będą się cieszyć, jeśli je podzielimy wyjaśniała Zosia swoje plany.

No tak, rozumiem. Muszę przyznać, że macie naprawdę zgraną rodzinę zauważył sąsiad. Masz szczęście, dziewczynko. I serce masz dobre.

A babci też, bo ona wszystkich kocha zaczęła Zosia, ale babcia już wyszła z klatki i wyciągnęła rękę do wnuczki.

A tak przy okazji, panie Kowalski, dziękujemy za smakołyki. Ale nie powinniśmy jeść słodyczy, ani ja, ani Zosia. Proszę wybaczyć

Co więc mam zrobić? Jest mi ciężko Co mogę wam podać? zapytał.

W domu mamy wszystko Dziękujemy, nic nie potrzeba uśmiechnęła się babcia.

Nie mogę tak odpuścić. Chciałbym was poczęstować. Poza tym staram się budować dobre sąsiedzkie relacje i nie będę tego ukrywał odparł pan Kowalski z uśmiechem.

Przejdźmy na orzechy. Będziemy je jeść tylko w domu, czystymi rękami. Zgoda? zwróciła się Helena zarówno do siebie, jak i do sąsiada.

Zosia i pan Kowalski skinęli głowami, a przy następnym spotkaniu Helena znalazła w kieszeniach wnuczki kilka żołędzi lub orzechów laskowych.

O, moja mała wiewiórko, nosi orzeszki. A wiesz, że to teraz luksus, a dziadkowi potrzebne są leki, bo kuleje, prawda?

Nie, panie Dziadku, nie jest pan taki stary i nie kuleje. Jego nóżka się poprawia wtrąciła się Zosia, broniąc przyjaciela i do zimy chce jeszcze na nartach pojeździć.

Na nartach? zakwestionowała babcia. No cóż, to świetnie.

A kupicie mi narty, proszę? poprosiła Zosia. Będziemy razem z panem Kowalskim jeździć. Obiecał mnie nauczyć

Helena, spacerując po parku z wnuczką, zauważyła już przemaszerowanego sąsiada, który szedł po alei bez laski.

Dziadku, idę z tobą! goniła pana Kowalskiego i szła obok niego energicznym krokiem.

Poczekajcie na mnie, pośpieszyła za wnuczką Helena.

Tak troje zaczęło razem wędrować, a wkrótce Helena polubiła tę nową formę spaceru, a dla Zosi stało się to wesołą grą. Jej energii mogłyby pozazdrościć same wiewiórki: biegała, tańczyła przed starszymi na ścieżce, wskakiwała na ławkę, witając babcię i sąsiada, a potem znów szła obok nich, rozkazując:

Raz, dwa, trzy, cztery! Trzymaj tempo, patrz przed siebie!

Po przechadzce babcia i pan Kowalski usiedli na ławce w podwórku, a Zosia bawiła się z koleżankami, zawsze przyjmując od pana Kowalskiego małą garść orzeszków przed rozstaniem.

Rozpieszczacie ją, zawstydziła się Helena. Pozostawmy tę tradycję na święta, proszę.

Pan Kowalski opowiedział Helenie, że został wdowcem pięć lat temu i dopiero teraz zdecydował się wymienić trzypokojowe mieszkanie na dwa: małe kawalerki, w którą się wprowadził, i dwupokojowe dla rodziny syna.

Lubię taką samotność, choć nie jestem fanem tłumu, to i tak przyjaciele są potrzebni, zwłaszcza przy sąsiedzkich sprawach.

Za dwa dni do drzwi pana Kowalskiego zapukali. Przy progu stanęły Zosia i Helena z tacą pierogów.

Chcemy pana poczęstować przywitała się Helena.

Macie czajnik? zapytała Zosia.

Oczywiście, proszę bardzo! otworzył drzwi pan Kowalski.

Przy kawie było przytulnie i ciepło. Potem Zosia z zainteresowaniem oglądała książki i obrazy pana Kowalskiego, a Helena przyglądała się radości wnuczki i temu, z jaką cierpliwością sąsiad wyjaśniał każdą sztukę.

A moi wnukowie są już daleko studenci. Tęsknię dodał pan Kowalski. A twoja babcia wciąż młoda!

Poczołgił Zosię i podał jej kredkę i kartkę.

Jestem na emeryturze dopiero dwa lata i nie mam czasu się nudzić zauważyła Helena, wskazując na wnuczkę. Poza tym córka już oczekuje drugiego dziecka. Szczęście, że mieszkamy w sąsiednich blokach. Dzięki temu możemy się spotykać. Trzymajmy się razem.

Całe lato sąsiedzi się spotykali, a zimą Helena, tak jak obiecała, kupiła Zosi narty i troje zaczęło treningi na przygotowanej w parku trasie.

Pan Kowalski i Helena tak się zaprzyjaźnili, że chodzili już tylko razem. Zosia, nie chodząca do przedszkola, prawie zawsze była u babci. Troje spotykało się codziennie. Pewnego dnia pan Kowalski wyjechał w gościnę do rodziny w stolicy, Warszawie.

Zosia tęskniła i ciągle pytała babcię, kiedy pan Kowalski wróci.

Wyjechał na dłużej. Powiedział, że zostanie miesiąc w Warszawie, bo miał trochę spraw do załatwienia. My pilnujemy jego mieszkania, bo jesteśmy przyjaciółmi wyjaśniła Helena. Helena już przyzwyczaiła się do towarzystwa sąsiada, cieszyła się jego wizytami, uśmiechem i zawsze dobrą energią. Pan Kowalski pomagał im, naprawiając gniazdka, wymieniając przepalone żarówki w lampach.

Minął tydzień, a Helena i Zosia już brakowało im przyjaciela. Wychodziły na dwór i patrzyły na pustą ławkę, gdzie zwykle ich czekał.

Ósmego dnia Helena wyszła z klatki, spiesząc się do wnuczki, i zobaczyła pana Kowalskiego na swoim stałym miejscu.

Witaj, drogi sąsiedzie zachwyciła się Helena. Nie spodziewaliśmy się, że tak szybko wrócisz! Mówiłeś, że zostaniesz dłużej.

Ech, hałaśliwe miasto mnie przytłoczyło. Wszyscy w pracy, a ja sam nie mogę czekać, aż przyjdą. Zobaczyłem was, pogadaliśmy i już jestem. Tęskniłem za wami, jakbyście byli rodziną

Dziadku, co podarowałeś swoim wnukom? Cukierki? zapytała Zosia.

Dorośli roześmiali się.

Nie, kochana Cukierki im też szkodzą. Są już dorośli, więc dałem im pieniądze. Lepiej im się przydadzą, żeby mogli się uczyć i zdobywać mądrość przyznał pan Kowalski.

A ja cieszę się, że tak szybko wróciłeś, serce w miejscu, wszystko w porządku dodała Helena, uśmiechając się.

Zosia przytuliła pana Kowalskiego, co go bardzo poruszyło.

Mamy dziś mnóstwo naleśników z różnymi nadzieniami. Nie są gorsze od pierogów, są delikatne i niskokaloryczne. Chodźmy na herbatę, a przy okazji opowiesz, co słychać w Warszawie zaprosiła Helena.

Co tam w Warszawie? To piękne miasto, wszystko w porządku. Przyniosłem wam drobne upominki. A co byście nie odgadły pan Kowalski wziął Helenę w ramię, a Zosię za rękę i wrócili do domu, bo pierwszy wiosenny deszcz już padał. Przerwa była niespodziewana, wczesna, przedwczesna.

Dlaczego dzisiaj tak ciepło? zapytał pan Kowalski, patrząc na Helenę.

Bo wkrótce wiosna! odpowiedziała Zosia. Już niedługo Dzień Kobiet, babcia będzie szykować stół i zapraszać gości. I ciebie, dziadka, też.

Ojej, kocham was, drogie sąsiadki powiedział pan Kowalski, wchodząc po schodach.

Po naleśnikach wręczono pamiątki: Zosi dostała prawdziwą, barwną, drewnianą matrioszkę, a Helenie srebrną broszkę. Troje znów wyszło na dwór, podążając po swoim ulubionym, wydeptanym szlaku w parku, jak mawiał dziadek. Śnieg przybrał szary odcień, nasiąkł jak gąbka, a chodniki odsłoniły się. Zosia skakała po suszących się kostkach i cieszyła się ciepłym powietrzem:

Babciu, dziadku, złapcie mnie! Raz, dwa, trzy, cztery! Trzymajcie tempo, patrzcie przed siebie!