Wczesna wiosna: pierwsze oznaki budzenia się przyrody w Polsce

Wczesna wiosna

Mała Zosia, czteroletnia dziewczynka, przyglądała się nowemu, który niedawno pojawił się na ich podwórku. Był to siwy emeryt, siedzący na ławce. W dłoni trzymał laskę, o którą opierał się niczym czarodziej z bajki.

Zosia nie wytrzymała i zapytała:
Dziadku, jesteś czarodziejem?

Gdy usłyszała przeczącą odpowiedź, lekko się zasmuciła.
To po co ci ta laska? dopytywała.

Potrzebna mi do chodzenia, żeby było łatwiej wyjaśnił Bogdan Kowalski i przedstawił się dziewczynce.

To znaczy, że jesteś bardzo stary? ciągnęła ciekawska Zosia.

Według twoich kryteriów tak, ale według moich jeszcze nie bardzo. Po prostu noga mnie boli, niedawno ją złamałem. Niefortunnie upadłem. Dlatego na razie chodzę z laską.

Wtedy wyszła babcia dziewczynki i, biorąc ją za rękę, poprowadziła do parku. Halina Nowak przywitała się z nowym sąsiadem, a on uśmiechnął się w odpowiedzi. Jednak przyjaźń sześćdziesięciodwuletniego mężczyzny bardziej związała się z Zosią. Dziewczynka, czekając na babcię, wychodziła na podwórko nieco wcześniej i zdążyła opowiedzieć starszemu przyjacielowi wszystkie nowiny: o pogodzie, o tym, co babcia ugotowała na obiad, i o tym, co dolegało jej koleżance tydzień temu

Bogdan niezmiennie częstował małą sąsiadkę dobrą czekoladką. I dziwił się za każdym razem, gdy dziewczynka dziękowała, rozpakowywała słodycz, odgryzała dokładnie połowę, a resztę starannie zawijała w papier i chowała w kieszeń kurtki.

A dlaczego nie zjadłaś całej? Nie smakowała ci? pytał Bogdan.

Była pyszna. Ale muszę poczęstować też moją babcię odpowiadała Zosia.

Emeryt był wzruszony i następnym razem wręczył dziewczynce dwa cukierki. Jednak malutka znowu odgryzła pół i schowała resztę.

No to komu teraz oszczędzasz? dopytywał Bogdan, zdumiony oszczędnością dziecka.

Teraz można dać mamie i tacie. Choć sami mogą sobie kupić, ale bardzo się cieszą, gdy się ich poczęstuje wyjaśniała Zosia.

Ach, już rozumiem. Macie chyba bardzo zgraną rodzinę domyślił się sąsiad. Masz szczęście, dziewczynko. I dobre serce.

Moja babcia też ma dobre serce. Bo ona wszystkich bardzo kocha zaczęła opowiadać Zosia, ale babcia już wychodziła z klatki i podała wnuczce rękę.

Ach, Bogdanie, dziękujemy za słodycze. Ale wnuczce, i mnie też, nie powinno się jeść słodkiego. Wybacz

No to co ja mam teraz robić? Jestem w kłopocie A co wam wolno? zapytał zakłopotany.

W domu mamy wszystko Dziękujemy, nic nie trzeba uśmiechnęła się Halina.

Nie, tak nie może być. Bardzo chcę was czymś uraczyć. Poza tym nawiązuję sąsiedzkie relacje i nie ukrywam tego odparł Bogdan.

W takim razie przechodzimy na orzechy. I jemy je tylko w domu, czystymi rękami. Dobrze? zwróciła się Halina zarówno do sąsiada, jak i do wnuczki.

Dziewczynka i Bogdan skinęli zgodnie, i odtąd Halina regularnie znajdowała w kieszeniach Zosi kilka włoskich orzechów lub laskowych.

Oj, ty moja wiewióreczko. Orzeszki nosi. A wiesz, że to teraz droga przyjemność, a dziadkowi leki są potrzebne, widzisz, jak utyka?

Wcale nie jest starym dziadkiem i nie utyka. Noga mu się goi broniła przyjaciela Zosia. A do zimy chce nawet wstać na narty.

Na narty? wątpiła babcia. No to brawo.

A kupisz mi narty, babciu? poprosiła Zosia. I będziemy z Bogdanem razem jeździć. Obiecał mnie nauczyć

Halina, spacerując z wnuczką po parku, zaczęła zauważać sąsiada, który energicznie maszerował alejkami już bez laski.

Dziadku, ja z tobą! Zosia doganiała Bogdana i szła obok niego żwawo.

Poczekajcie i na mnie spieszyła za wnuczką Halina.

Tak zaczęli spacerować we trójkę, a wkrótce Halinie spodobały się te wspólne wędrówki, a dla Zosi stały się wesołą zabawą. Jej energii można było pozazdrościć: biegała, tańczyła przed starszymi na ścieżce, wspinała się na ławkę, by ich powitać, a potem znów szła obok, komenderując:

Raz-dwa, trzy-cztery! Twardszy krok, patrz przed siebie!

Po spacerze babcia i sąsiad siadali na ławce, a Zosia bawiła się z koleżankami, zawsze otrzymując od Bogdana kilka orzechów na pożegnanie.

Rozpieszczasz ją mówiła zawstydzona Halina. Zostawmy tę tradycję na święta. Proszę cię.

Bogdan opowiedział Halinie, że pięć lat temu został wdowcem i dopiero teraz postanowił zamienić swoje trzypokojowe mieszkanie na dwa: kawalerkę, do której się przeprowadził, oraz dwupokojowe dla syna.

Podoba mi się tutaj. Choć nie szukam towarzystwa, to jednak przydają się dobrzy sąsiedzi.

Dwa dni później do drzwi Bogdana zapukały Zosia i Halina z talerzem pierogów.

My też chcemy cię poczęstować powitała go Halina.

A masz czajnik? dopytywała Zosia.

Oczywiście, co za radość! Bogdan otworzył szeroko drzwi.

Przy herbacie było wszystkim przytulnie i ciepło. Potem Zosia z zainteresowaniem oglądała bibliotekę i kolekcję obrazów sąsiada, a Halina obserwowała radość wnuczki i cierpliwość, z jaką Bogdan opowiadał jej o każdym dziele.

Moje wnuki mieszkają daleko I już studiują. Tęsknię dodał Bogdan. A twoja babcia jest jeszcze młoda!

Pogłaskał Zosię i podał jej kartkę papieru z kredkami.

Dopiero od dwóch lat jestem na emeryturze i nie mam czasu na nudę Halina wskazała wzrokiem na wnuczkę. Poza tym córka już oczekuje drugiego dziecka. Mamy szczęście, że mieszkamy w sąsiednich klatkach. Tak się udało. Praktycznie razem.

Całe lato sąsiedzi spędzali razem, a gdy nadeszła zima, Halina, jak obiecała, kupiła Zosi narty i trio zaczęło trenować w pobliskim parku, gdzie zawsze była przygotowana świetna trasa.

Bogdan i Halina tak się