W wieku 40 lat po raz pierwszy zostałam mamą, w dodatku zupełnie się tego nie spodziewając

Ciąża była dla mnie bolesnym tematem od 25. roku życia.

To właśnie wtedy wyszłam za mąż i nie mogłam zajść w ciążę. Przez 5 lat mój mąż i ja obeszliśmy z naszym problemem wszystkich możliwych lekarzy. Jednak nie poznaliśmy przyczyny. Oboje byliśmy całkowicie zdrowi. Byliśmy małżeństwem przez 9 lat, ale nie udało nam się dłużej być razem, bo nie mogłam zajść w ciążę.

Krewni męża ciągle oskarżali mnie o to, że ukrywam moją niepłodność. Przeszłam jednak z mężem wszystkie niezbędne badania, a lekarze bezradnie rozkładali ręce.

Pod naciskiem teściów mąż złożył pozew o rozwód. W wieku 34 lat zostałam sama ze swoim problemem. Przez długi czas nie odważyłam się wejść w nowy związek, ponieważ byłam przekonana, że nie będę mogła urodzić dziecka, a zatem nie będę godna miłości.

Strach przed tym, że będę bezużyteczna, pojawił się chyba wtedy, kiedy jeszcze byłam z moim byłym mężem. Swoją drogą, po naszym rozwodzie poznał inną kobietę i ona urodziła mu syna. Kiedy się o tym dowiedziałam, tym bardziej byłam pewna, że przyczyna była po mojej stronie.

Przez trzy lata byłam sama, dopóki nie poznałam Grześka. Był rozwiedziony i miał dzieci. Dokładniej, to jego żona zostawiła go kilka lat temu z dwiema córkami i wyjechała za granicę. Ponieważ miał już dzieci, odważyłam się na związek. Przyznałam się Grześkowi, że jestem bezpłodna. Ale on powiedział, że kocha mnie bez względu na wszystko. Próbowałam zaprzyjaźnić się z jego córkami i udało mi się znaleźć do nich podejście! Zuzia ma 12 lat, a Pola 15 i nawet się cieszą, że tata sobie kogoś znalazł.

Byłam bardzo wdzięczna za to, że ​​dzieci Grześka mnie zaakceptowały. Spędzamy razem czas prawie codziennie, a ja naprawdę uwielbiam ich towarzystwo.

Ostatnio źle się poczułam i postanowiłam wybrać się do lekarza. Myślałam, że to jakieś problemy z hormonami, a werdykt lekarza wydał mi się żartem.

„Gratulacje, jest pani w ciąży!”, usłyszałam w wieku 40 lat.

To było zupełnie nieoczekiwane i dla mnie, i dla Grześka. Zaczęłam się martwić, jak zareaguje, bo to jakiś cud!

Był wniebowzięty, powiedział, że od dawna o tym marzył. Jego córki też ucieszyły się z takiej wiadomości, bardzo chcą, żeby to był chłopiec.

W ten sposób po 15 latach, kiedy już nie miałam żadnej nadziei, w końcu stałam się szczęśliwą kobietą!