Valerie straciła swoją rozmowę kwalifikacyjną, ratując starszego pana, który omdlewał na zatłoczonej ulicy Warszawy! Ale kiedy weszła do biura, zaniemówiła na widok tego, co ujrzała…

13 maja, Warszawa

Dzisiaj wszystko się popsuło. Alicja straciła szansę na pracę, żeby pomóc starszemu mężczyźnie, który zasłabł na zatłoczonej ulicy w Warszawie! Gdy w końcu dotarła do biura, mało nie padła ze zdumienia na widok tego, co zobaczyła

Przerzuciłam portfel w dłoniach, licząc pomięte banknoty zostało ich niewiele. Westchnęłam ciężko. Pieniądze topniały w zastraszającym tempie, a znalezienie porządnej pracy w Warszawie okazało się trudniejsze, niż kiedykolwiek sądziłam. W myślach przejrzałam listę najpotrzebniejszych zakupów, próbując uspokoić szybko bijące serce. W zamrażarce leżał jeszcze worek udek z kurczaka i kilka mrożonych kotletów. W szafce ryż, makaron i pudełko herbaty ekspresowej. Na dziś wystarczyłby jeszcze tylko litr mleka i bochenek chleba ze sklepu za rogiem.

Mamo, dokąd idziesz? mała Zosia wpadła do pokoju, jej wielkie brązowe oczy wpatrzone we mnie pełne niepokoju.

Nie martw się, skarbie odparłam, wymuszając uśmiech, by ukryć nerwy. Mama tylko idzie na rozmowę o pracę. A wiesz co? Ciocia Ania z Kacprem zaraz przyjdą, żeby się z tobą pobawić.

Kacper przyjdzie? twarz Zoski rozpromieniła się, klasnęła w dłonie z radości. Przyniosą Pusię?

Pusia to była pręgowana kotka Ani, puchata kuleczka ciepła, którą Zosia uwielbiała. Ania, nasza sąsiadka, zgodziła się zaopiekować Zosią, gdy ja wybrałam się na rozmowę w centrum miasta, do firmy zajmującej się dystrybucją żywności. Dotarcie tam oznaczało długą podróż więcej czasu w autobusach i tramwajach niż sama rozmowa.

Minęły już dwa miesiące, odkąd przyjechałyśmy z Zosią do Warszawy. Czułam wyrzuty sumienia z powodu tej impulsywnej decyzji: wyrwać się z małego miasteczka, wydać oszczędności na czynsz i jedzenie, licząc, że praca znajdzie się od ręki. Ale rynek pracy w stolicy był bezlitosny. Mimo dwóch dyplomów i uporu, znalezienie stabilnej posady przypominało gonitwę za mirażem. W naszej rodzinnej Łodzi mama, Krystyna, i młodsza siostra, Ola, wciąż na mnie polegały. Bez mnie radziły sobie no, nie najlepiej.

Pusia zostanie w domu, kochanie powiedziałam łagodnie. Nie lubi długich podróży. Ale niedługo pójdziemy do cioci Ani i będziesz mogła ją tulić, ile zechcesz.

Ja też chcę kota! Zosia nadąsała się, składając rączki na piersiach.

Pokręciłam głową z lekkim śmiechem. Zosia zawsze tak reagowała na temat zwierząt. W Łodzi, u babci Krystyny, zostawiłyśmy naszego smukłego czarnego kota, Cienia, i małego, hałaśliwego psa o imieniu Orzeszek. Zosia uwielbiała się z nimi bawić, a teraz bardzo za nimi tęskniła.

Słoneczko, wynajmujemy to mieszkanie wytłumaczyłam. Właściciel nie zgadza się na zwierzęta.

Nawet na złotą rybkę? Zosia uniosła brwi z niedowierzaniem.

Nawet na złotą rybkę.

W tej chwili zwierzęta były ostatnią rzeczą, o której się martwiłam. Cała moja głowa zaprzątnięta była jedną myślą: znaleźć pracę. Ostatnie oszczędności topniały, a każdy dzień przynosił nową falę niepokoju. Na szczęście zapłaciłam z góry za pół roku czynszu, ale kosztowało mnie to prawie całe zaplecze finansowe.

Dźwięk dzwonka wyrwał mnie z zamyślenia. W drzwiach stała Ania z pięcioletnim Kacprem. Jak zwykle przyniosła plastikowy pojemnik z domowymi ciasteczkami czekoladowymi i kawałek słynnego cytrynowego babki swojej mamy. Tak jak ja, Ania była samotną matką, ale mieszkała z rodzicami w ciasnym mieszkaniu nieopodal. Oszczędzanie na własne lokum w Warszawie było jak liczenie na wygraną w totolotka