Ujrzawszy psa leżącego przy ławce, podbiegł do niego. Jego wzrok padł także na smycz, którą Natalia niedbale zostawiła.

Zauważywszy psa leżącego przy ławce, od razu do niego pobiegłam. Wzrok mój padł również na smycz, którą Natalia niedbale porzuciła. Gdy tylko zobaczyłam zwierzę, rzuciłam się ku niemu. W polu widzenia pojawiła się i ta smycz, rzucona przez Natalię bez zastanowienia. Mars spojrzał na swojego pana opuchniętymi oczami, pełen skargi…

Z siostrą od prawie dwóch lat prawie w ogóle nie rozmawialiśmy. Iwon do dziś nie rozumiała, jak z drobnego nieporozumienia mogło wybuchnąć tak gwałtowne starcie.

Iwona i Kacper Romanowicz urodzili się z roczną różnicą. Od najmłodszych lat byli nierozłączni, zawsze stawali za sobą murem. Bez względu na to, jakie psoty płatali, zawsze dzielili odpowiedzialność po równo, nigdy nie chowali się za plecami drugiego.

Ich rodzinna wieś, Brzeziny, z roku na rok rozkwitała. Mieli szczęście ze swoim wójtem Pawłem Michałowskim, który sam tu się urodził i okazał się znakomitym gospodarzem.

Po ukończeniu studiów rolniczych wrócił do rodzinnej wsi i zaczął działać. Jego wysiłki szybko zostały docenione, i po dziesięciu latach Paweł Michałowski został wójtem Brzezin.

Życie osobiste też układało się dobrze. Iwona, po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej, zaczęła pracować w miejscowej przychodni jako pomoc medyczna. Paweł nie mógł przejść obojętnie obok takiej urody. Iwona odwzajemniła jego zainteresowanie. Pobrali się, a ich ślub świętowała cała wieś. Kacper szczerze cieszył się z siostrzanego szczęścia, choć jego własne małżeństwo z Natalią dalekie było od takiej harmonii.

Dopóki Iwona była panną, Natalia czasem na nią pomstowała, nazywając ją próżną lub zarozumiałą. Ale po ślubie złość zastąpiła zazdrość. Natalia zaczęła żądać od męża coraz więcej nowego domu, większego samochodu, lepszego futra…

Coraz częściej wyrzucała Kacprowi: Inni mają wszystko, a my nie mamy nic! Mężczyzna starał się, jak mógł, ale ani pieniędzmi, ani siłą nie był w stanie zaspokoić jej pragnień.

Częściowo Natalia sama była nieszczęśliwa: Pan Bóg nie obdarzył jej radością macierzyństwa. A tymczasem Iwona szczęśliwie wyszła za mąż, urodziła syna, potem córkę, zbudowała przestronny dom, a jej mąż osiągnął szacowną pozycję…

Rodzinne spotkania coraz częściej kończyły się kłótniami. Za każdym razem, gdy Kacper odwiedzał Iwonę, Natalia zaraz potem zaczynała go besztać.

Ostatnia awantura wybuchła w urodziny Kacpra. Iwona podarowała mu szczeniaka labradora od dawna marzył o takim psie. Paweł natomiast dał mu nowy motocykl.

Wszystko było w porządku, dopóki pijana Natalia nie wpadła w szał i nie wylała na Iwonę nagromadzonej złości:

No i co, Iwonka? Pies to jakiś przekaz? Skoro nie ma dzieci, to niech chociaż pies będzie, tak?!

Iwona próbowała załagodzić sytuację:

Natalko, uspokój się. Później będziesz tego żałować…

Ale jej słowa nie podziałały. Wybuchła ogromna kłótnia, goście podzielili się na dwa obozy. Paweł cicho szepnął żonie, żeby wyszli, i po pożegnaniu opuścili przyjęcie.

Minęły dwa lata. Tamtego wieczoru Kacper zaczął unikać siostry, ich kontakt ograniczył się do kilku krótkich, rzadkich spotkań. Tymczasem między nim a Natalią narastało napięcie.

Wieczorami Kacper coraz częściej wychodził nad rzekę z Marsem. Wyglądali na szczęśliwych: Kacper rzucał patyk, Mars radośnie za nim biegał, a potem kładł się u jego stóp i uważnie słuchał cichych opowieści pana.

Iwona wiedziała o tym od sąsiadów, ale nic nie robiła Kacper pozostawał nieugięty.

Po nieszczęsnej kłótni Natalia coraz bardziej nienawidziła zarówno Iwony, jak i podarowanego Marsa. Gdy Kacpra nie było w domu, wyrzucała psa na zewnątrz, krzyczała na niego, a czasem nawet biła.

Ciekawskie sąsiadki tylko dolewały oliwy do ognia:

Słuchaj, Natalko, twój mąż znów spaceruje z psem nad rzeką…

Wczoraj spotkał się z Iwoną, jej mężem i dziećmi… Śmiali się, cieszyli!

Zazdrość całkowicie ogarnęła Natalię. Pewnego razu Kacper zapytał:

Natalko, nie krzywdzisz Marsa?

A potrzebny mi twój pies?! warknęła, po czym wyszła z pokoju.

Mars coraz częściej chował się przed Natalią i drżał, gdy się pojawiała.

Wszystko skończyło się, gdy pewnego ranka Kacper, wychodząc, rzucił ze złością:

Mam dość tej wiecznej zazdrości!

Zostawiona sama sobie, kipiąc gniewem, Natalia wywlekła Marsa na podwórze, przywiązała go do ławki i zaczęła okładać paskiem. Biedne zwierzę skomlało z bólu. Gdy wyładowała złość, rzuciła pasek, spakowała się i na zawsze opuściła dom.

Wieczorem Kacper wrócił, ale nie znalazł psa przy bramie. W domu panował bałagan. Przy ławce znalazł Marsa, jego pięści się zacisnęły. Szybko go uwolnił i, niosąc na rękach, pobiegł do przychodni.

Iwona właśnie szykowała się do wyjścia, gdy zobaczyła brata z krwawiącym psem w ramionach:

Iwonko, pomóż… poprosił ochryple Kacper.

Przenieśli Marsa na stół. Iwona dokładnie go zbadała:

Kto mu to zrobił?

Natalia… Kacper spuścił wzrok.

Iwona cicho skinęła głową. Zaszyła rany, przemyła oczy, dała mu wody.

Później na korytarzu Kacper szepnął skruszony:

Wybacz mi, Iwonko…

Daj spokój uśmiechnęła się zmęczona siostra. A z Natalią…?

Nie, Iwonko. Tym razem to koniec.

Iwona zadzwoniła do Pawła:

Pawełku, przyjdź po mnie, proszę.

Gdy tylko usłyszał zmęczony głos żony, Paweł już szedł.

Pół godziny później stał na korytarzu. Gdy zobaczył rodzeństwo przytulone do siebie, a obok Marsa cicho skomlącego, nie pytał o nic, tylko się uśmiechnął:

No to chodźcie, bohaterowie.

Zabrali Kacpra do domu i udzielili mu wskazówek dotyczących opieki nad psem.