U progu zmierzchu: nowe życie

Dziennik osobisty – Zachód lata: nowe życie

W małym miasteczku, otoczonym zielenią Beskidów, mieszkała Anna, której życie przez długie lata związane było z lokalną drukarnią. Znała każdy zakamarek swojej pracy, kochała ją całym sercem, ale około pięćdziesiątki przemęczenie spadło na nią jak ciężki kamień.

Z mężem, Marianem, wychowali dwie córki. Obie założyły już swoje rodziny i wyjechały do większych miast, zostawiając Annę z tęsknotą za ich śmiechem i rzadkimi wizytami z wnukami. Dzwoniła do nich prawie każdego wieczoru, łapczywie chwytając każde słowo, ale w ostatnich latach jej własne opowieści stawały się coraz bardziej przygnębiające. Zmęczenie ściskało jej serce, a radość wymykała się jak piasek przez palce.

Marian przeszedł na emeryturę wcześniej niż Anna – był od niej starszy o dziesięć lat. To był jego drugi związek i początkowo ich życie płynęło spokojnie. Ale ostatnimi czasy coraz częściej sięgał po kieliszek, co doprowadzało Annę do rozpaczy. W takich chwilach stawał się dla niej obcy – nie mogła na niego patrzeć bez bólu, ani rozmawiać. Marian złościł się w odpowiedzi, odganiając jej prośby o zdrowy tryb życia.

Jedyną pociechą dla Anny były sąsiadki – Jadwiga i Krystyna. Obie, kilka lat starsze, od pięciu lat cieszyły się emeryturą. Jadwiga owdowiała, Krystyna dawno się rozwiodła, a ich dzieci żyły własnym życiem w odległych miastach. Ale te kobiety, mimo wieku, płonęły pasją do podróży.

– Jak wy to robicie, że tak dużo podróżujecie? – dziwiła się Anna, patrząc na ich rozpromienione twarze.

– Żyjemy skromnie, Aniu – odpowiadała Jadwiga. – Zawsze tak żyłyśmy. Jeździmy w klasie ekonomicznej, nie szastamy groszem. Wynajmujemy tanie pokoje, podróżujemy wiosną albo jesienią, kiedy jest taniej. We dwie wychodzi jeszcze korzystniej. Gotujemy sobie same – sałatka, rybka na patelnię, i już po sprawie.

– Dokładnie – dodawała Krystyna. – Na święta i urodziny dzieci i znajomi wiedzą, co nam dać. Nie ciasta ani kwiaty, tylko pieniądze na wyjazdy! Wszystko dokładnie planujemy – trasy, wycieczki, wydatki.

– Jakie to wspaniałe! – westchnęła Anna, ale w jej głosie czuć było tęsknotę. – A ja nigdzie nie wyjeżdżam. Marian jak burzowa chmura siedzi na kanapie i czeka, aż wrócę z pracy. Trzeba go nakarmić, wysłuchać, a ja ledwo żyję po zmianie.

– Weź urlop, namów go – radziły przyjaciółki. – Jedź z nami w Bieszczady! Tam góry, powietrze jak balsam. A może i jego zabierzesz?

– Co wy, żartujecie? – machnęła ręką Anna. – Marian nigdzie nie pojedzie. Przyjaciół nie ma, ochoty na ruch – tym bardziej. Jak tylko przeszedł na emeryturę, tak i osiadł na kanapie. Je, śpi, telewizor ogląda.

– Zapytaj go – nalegały sąsiadki. – Nie decyduj za niego.

Ale Annie nie przyszło nawet rozpoczynać tej rozmowy. Jej świat zawalił się, gdy u matki zdarzył się zawał. Wszystkie myśli krążyły tylko wokół niej. Rodzice mieszkali w tym samym miasteczku, a ojciec, mimo osiemdziesięciu lat, trzymał się dzielnie przy chorej żonie. Anna codziennie biegła do szpitala, ciesząc się każdą oznaką poprawy.

Marian zamiast wsparcia – złościł się. Drażniło go, że żona wraca późno, a gdy Anna oznajmiła, że zamieszka u matki po jej wyjściu ze szpitala, wybuchnął:

– Tam jest ojciec, niech on się zajmuje! Po co ty tam? Pomyśl o sobie!

– A ty wstaniesz z kanapy, jeśli ja zachoruję? – nie wytrzymała Anna. – Będziesz potrafił o mnie zadbać?

Marian milczał, a to milczenie bolało bardziej niż słowa.

Miesiąc Anna spędziła u rodziców, wracając do domu tylko na weekendy. Marian, wiedząc, że żona sprawdzi, starał się nie pić. Anna zaś, gdy przyjeżdżała, sprzątała i gotowała na kilka dni.

– Jedz, odgrzewaj, nie żyj samą suchą bułką – prosiła, ale Marian tylko machał ręką, wściekły, że żona go „porzuciła” dla rodziców.

Stan matki się poprawił, zaczęła chodzić na wizyty do lekarza. Anna wróciła do domu, ale radość nie trwała długo. Po trzech miesiącach matka zmarła na kolejny zawał.

– No i matka ci życie ułatwiła – rzucił zimno Marian. – Teraz będziemy żyć normalnie.

Te słowa przecięły jej serce jak nóż. Anna wybuchnęła płaczem, osuwając się na kanapę.

– Normalnie? – głos jej drżał. – Całe życie pracowałam dla rodziny! Wychowałam córki, harowałam na dwóch etatach, szyłam po nocach, żeby je wykształcić. A teraz marzę tylko o emeryturze, żeby choć trochę pożyć dla siebie, pojeździć jak moje przyjaciółki!

– Tylko o sobie myślisz! – warknął Marian. – Ja też pracowałem, też się męczyłem. Myślałem, że na emeryturze pojeździmy do sanatoriów, podratujemy zdrowie. Mam problemy z ciśnieniem, naczyniami, głowa ciągle boli! A ty mnie zostawiasz dla starych rodziców.

– Spróbuj przestać pić – odcięła się Anna. – Zamów taksówkę, jedź do lekarzy, do sanatorium – kto ci zabrania? Ja cię rozpuściłam, całe życie za ciebie myślałam, a ty nawet w domu nie pomagałeś. A ja nie jestem ze stali! I mój ojciec na granicy, widziałeś, jak źle wyglądał na pogrzebie. Mama prosiła, żebym się o niego zatroszczyła…

– Co, znowu do niego pójdziesz? – oburzył się Marian. – Ja też nie młody. Nie można kogoś wynająć? W ogóle mam jeszcze żonę?

Anna, nie mając siły na odpowiedź, wyszła do kuchni. Po pół godzinie Marian podszedł, objął ją za ramiona.

– Zagalopowałem się, przepraszam. Chcę, żebyśmy byli razem – powiedział cicho.

– Rodziców też kocham – odparła Anna. – Tobie się udało, twoi odeszli szybko, a o opiekę zadbała twoja siostra. Nie zapominaj o tym.

Miesiąc później ojciec Anny dostał udaru. Nie dało się go postawić na nogi – żal po stracie żony przybił starca. Anna zabrała ojca do siebie, oddając mu swoją sypialnię. Dwa lata opiekowała się nim, nie rezygnując z pracy, żeby dobić do emerytury. Marian, ku jej zdziwieniu, zaczął pomagaAnna, widząc jego starania, poczuła w sercu iskierkę nadziei, że może ich życie wreszcie nabierze lepszego kierunku.