Tragiczna historia dawnej sąsiadki

„Wielkie nieszczęście spadło na moją rodzinę. Aż serce krwawi, chciałabym krzyczeć, żeby cały świat usłyszał, ale nie mam już siły…” – tak zaczęła swoją historię moja stara znajoma, z którą niespodziewanie spotkałyśmy się w kolejce do kasy w supermarkecie. Dwadzieścia lat temu mieszkałyśmy po sąsiedzku, ale potem mój mąż dostał awans i przenieśliśmy się do większego miasta. Od czasu do czasu wracaliśmy do rodzinnego miasteczka, odwiedzaliśmy krewnych.

Nie od razu rozpoznałam Grażynę. Zawsze ubierała się stylowo, dbała o siebie, a teraz przede mną stała babcia w starym berecie i wytartym płaszczu.

– Grażynka, to ty? Cześć! Co u ciebie? Co u Arka, u Marty? Sto lat cię nie widziałam, – zbombardowałam ją pytaniami.

Naprawdę, kiedyś byłyśmy ze sobą dość blisko. Pamiętam, że Grażyna i Arek długo nie mogli mieć dzieci, chodzili po lekarzach, nie mieli już żadnej nadziei. Kiedy wszystkie możliwe zabiegi nie przyniosły skutku i zaczęli myśleć o adopcji, zdarzył się cud – Grażyna zaszła w ciążę. Lekarze byli zaskoczeni, ale cieszyli się nie mniej, niż krewni Grażyny i Arka. Po dziewięciu miesiącach urodziła się zdrowa dziewczynka, Martusia. Na początku nawet często pomagałam sąsiadce w opiece nad dzieckiem, bo miałam spore doświadczenie (trzech synów). Martusia była prawdziwym aniołkiem z jasnymi loczkami i błękitnymi oczkami. Dziewczynka była bardzo bystra, szybko nauczyła się mówić, a w wieku 3 lat pytania „A co to?” i “A dlaczego?” nigdy się nie kończyły. Wtedy nasze kontakty się urwały z powodu przeprowadzki, ale byłam bardzo ciekawa, jak się potoczyły losy tej wspaniałej rodziny.

Oczy Grażyny wypełniły się łzami. Chleb, który miała kupić, wypadł jej z rąk. Zapłaciłam za zakupy i poszłyśmy do parku.

– Wielkie nieszczęście spadło na moją rodzinę. Aż serce krwawi, chciałabym krzyczeć, żeby cały świat usłyszał, ale nie mam już siły. Nasza Martusia odeszła. Nie upilnowaliśmy takiego skarbu od Pana Boga. Szykowaliśmy się do wesela, a przyszło organizować pogrzeb. Rok temu byliśmy tacy szczęśliwi. Martusia miała wychodzić za mąż. Zięć był dobry, miły, a co najważniejsze, na rękach nosił naszą córkę. Za miesiąc miał być ślub. Martusia właśnie wracała z koleżanką z przymiarki sukienki, zamówiliśmy u krawcowej. Na dworze było pochmurno – jesień, mgła taka, że nic nie było widać, no i kierowca nie zauważył dziewczynek… Z pełną prędkością w nie wjechał, a potem…

Grażyna się głośno rozpłakała i wtuliła twarz w moje ramię. Poczułam się tak niezręcznie, nie miałam pojęcia o tej tragedii, z tego wszystkiego też zaczęłam płakać. Z trudem tłumiąc w sobie ból, Grażyna wyszeptała: „Moja Martusia zginęła na miejscu, a jej koleżanka leżała w szpitalu przez jakieś dwa miesiące, miała poważne obrażenia, ale udało jej się przeżyć. A Arek i ja zostaliśmy sami. Już minął rok, ale mój ból ani trochę się nie zmniejszył… i tak żyjemy…”