To ty masz problem, siostro, to nie twoje mieszkanie – rozwiąż to teraz!

No to masz kłopoty, siostrzyczko, bo to nie twoje mieszkanie. Moja ciotka ze strony mamy nigdy nie miała dzieci, ale za to miała super mieszkanie z trzema pokojami w samym centrum Warszawy i poważne problemy zdrowotne. Jej mąż zbierał różne dziwne rzeczy, więc ich lokum bardziej przypominało muzeum niż normalne mieszkanie.

Moja młodsza siostra, Jadzia, ma nieroba męża i dwójkę dzieci. Mieszkają w wynajętym pokoju w akademiku. Jak tylko Jadzia dowiedziała się o chorobie cioci, od razu do niej przybiegła, żeby popłakać się nad swoim ciężkim życiem.

Muszę ci powiedzieć, że nasza ciotka to twarda babka, która nie owija w bawełnę i potrafi postawić kogoś do pionu. Przez lata namawiała mnie i mojego męża, żebyśmy u niej zamieszkali, i obiecywała, że zostawi nam mieszkanie.

Ale my mieliśmy swoje własne M, więc podziękowaliśmy za tę „wspaniałą” propozycję. Tylko czasem donosimy jej zakupy i leki, a ja sprzątam. Robimy to z obowiązku, a nie dlatego, że liczymy na metraż. No ale Jadzia po wizycie u cioci w ciągu kilku dni już się do niej wprowadziła.

Z siostrą nigdy nie było mi po drodze zawsze mi zazdrościła. Ja mam zaradnego męża, świetnego synka, dobrą robotę, niezłe zarobki i własne cztery kąty. A Jadzia dzwoniła tylko wtedy, gdy potrzebowała hajsu.

Problem w tym, że ma pamięć dość wybiórczą i nigdy nie oddawała kasy. Jak zaszłam w drugą ciążę, nie miałam już czasu dla cioci, choć mąż dalej czasem jej coś podrzucał. Jak moje dziecko skończyło pół roku, pojechałam w końcu do ciotki. Gdy stanęłam pod drzwiami, usłyszałam wrzask okazało się, że to Jadzia wrzeszczała:

Dopóki nie podpiszesz darowizny, nie dostaniesz żarcia, więc zawracaj i wracaj do swojej budy, i żebyś dziś się tu nie pokazywała!

Zadzwoniłam. Jak Jadzia mnie zobaczyła, nawet nie chciała mnie wpuścić i od razu zaczęła być niemiła:

Nawet nie myśl, że wejdziesz i dostaniesz to mieszkanie!

Wpuściła mnie dopiero, jak zagroziłam policją. Ciotka przez ten czas, gdy jej nie widziałam, postarzała się o dobre dziesięć lat. Jak mnie zobaczyła, rozpłakała się.

No czemu płaczesz? Szybko jej powiedz, jak u nas fajnie, i niech się odczepi! Nawet dziecka nie przyprowadziła! wrzeszczała Jadzia.

W pokoju cioci zostało tylko łóżko. Z sypialni wynieśli nawet szafę, a jej rzeczy leżały na podłodze. W mieszkaniu nie było już żadnych kolekcji, a sama ciocia nie miała na sobie swojej drogiej biżuterii. Od razu zrozumiałam, że Jadzia z mężem żyją tylko z tego, co sprzedali z mieszkania.

Powiedziałam, że muszę do łazienki, i stamtąd wysłałam SMS-a do męża, że trzeba ratować ciocię. Wróciłam i zaczęłam jej opowiadać o tym, co u mnie się działo przez ten rok. Gdy wspomniałam o narodzinach dziecka, szepnęłam: „Musisz jeszcze chwilę poczekać” i mocno ścisnęłam jej dłoń. Ciotka zrozumiała i spojrzała na mnie z wdzięcznością.

Jadzia próbowała mnie wyrzucić, a jej mąż co chwilę wpadał i pytał, czy nie siedzę za długo, bo moje dziecko pewnie tęskni. Mąż przyjechał godzinę później z policjantem. Jadzia nie paliła się do otwierania drzwi. Dopiero jak powiedziałam, że to mąż po mnie przyjechał, wpuścili.

Policjant był niemiłym zaskoczeniem dla mojej siostry i jej męża. Zaprosiłam go do cioci i powiedziałam:

Proszę popatrzeć, to jest ofiara. Słyszałam na własne uszy, jak jej nie dają jeść. Wyprowadzili meble, sprzedali złoto i kolekcje.

Na płacz Jadzi policjant zapytał ciocię:

Chce to pani zgłosić?

Jadzia dostała wyrok w zawieszeniu, a jej mąż poszedł na dwa lata za kratki. Mama wzięła siostrę z dziećmi z powrotem do siebie, choć parę lat wcześniej ją wyrzuciła. Mama obraziła się na mnie za całą tę sprawę i powiedziała, że nie dostanę po niej nic, ale ciotka w podzięce zostawiła mi swoje mieszkanie.

Teraz znów odwiedzamy ciocię jak kiedyś, zatrudniliśmy dla niej pielęgniarkę. Nawet nie chcę myśleć, przez co musiała przejść, mieszkając z Jadzią!