To są moje kolczyki! Jak mogły trafić na portal aukcyjny?

„To przecież moje kolczyki! Jak mogły się znaleźć na OLX?”

U Agnieszki zaczęły ginąć rzeczy w jej własnym mieszkaniu. Na początku myślała, że to jej się wydaje. Może coś przełożyła i zapomniała. Teraz nigdzie nie mogła znaleźć.

Z czasem zrozumiała, że coś jest nie tak. Najbardziej dziwiło ją to, że prawie nikt ich nie odwiedzał. No, może przyjaciółka i teściowa.

Ale przyjaciółka na pewno nic nie zabrała. Znają się przecież od dziecka. A teściowa? Kto by pomyślał tak o mamie męża! To przecież taka uczciwa i kulturalna kobieta.

– Andrzej, widziałeś może moje kolczyki? – zapytała Agnieszka męża rano, gdy szykował się do pracy.

– Myślisz, że je noszę? – zdziwiony odparł.

– Nie, ale od kilku dni nie mogę ich znaleźć.

– Znów schowałaś je jak igłę w stogu siana – mruknął niezadowolony.

– Nie, naprawdę nie mogę ich nigdzie znaleźć, a są dla mnie bardzo cenne. Szczególnie że mają szafiry.

Mąż tylko wzruszył ramionami i poradził, by następnym razem była bardziej uważna.

Zaczęła rozmyślać, kto ich ostatnio odwiedzał. Znowu wszystko sprowadzało się do przyjaciółki i teściowej. Jeszcze listonosz, ale do mieszkania nie wchodził.

Kilka dni później zadzwoniła do Agnieszki przyjaciółka Julia z dziwnym pytaniem.

– Agnieszka, sprzedajesz kolczyki?

– W jakim sensie?

– Pamiętasz te z szafirem? Robione na zamówienie.

– Pamiętam, ale dlaczego myślisz, że je sprzedaję? – zdziwiła się.

– Właśnie widziałam je na OLX.

– To niemożliwe! Może podobne?

– Nie, na pewno twoje. Mogę przesłać link.

– Tak, prześlij – Agnieszka poczuła niepokój, bo naprawdę nie rozumiała, jak to możliwe.

Nigdy by ich nie sprzedawała, a swoich znaleźć nigdzie nie mogła.

– Niemożliwe! To na pewno one!

– Mówiłam! Myślisz, że kłamałabym w takiej sprawie? – powiedziała Julia z wyrzutem.

– Nie, nie o to chodzi. Po prostu nie mogę zrozumieć, jak tam się znalazły.

Agnieszka opowiedziała Julii o swojej sytuacji.

– Niesamowite. Pozostaje jeden scenariusz.

– Sugerujesz, że to moja teściowa? Ale tam nie ma podanego imienia.

– To łatwo sprawdzić.

Dziewczyny umówiły się w kawiarni, a Julia zadzwoniła pod podany numer. Okazało się, że nie należy on do teściowej. Agnieszka od razu by go rozpoznała.

– To nie jej numer.

– Czekaj, zaraz się dowiemy, kto to – przerwała Julia i wybrała numer.

Odezwała się młoda dziewczyna. Głos był znajomy, ale Agnieszka nie od razu rozpoznała, kto to.

– Podajcie adres. Wkrótce przyjadę i odbiorę – stwierdziła Julia.

Julia była zawsze stanowcza i nieustępliwa.

– Znasz ten głos?

– Wydaje się znajomy, ale nie mogę sobie przypomnieć.

– Zaraz się dowiemy.

Dziewczyny wezwały taksówkę i pojechały pod wskazany adres.

– Zaraz, znam to miejsce. Niedaleko mieszka siostra mojego męża. Tak, w tym budynku.

Gdy weszły na piętro, Agnieszka rozpoznała mieszkanie Alicji.

– Proszę pani, od razu mówię, że nie ma mowy o targu – powiedziała ta, otwierając drzwi.

W tym momencie Agnieszka schowała się, by zobaczyć, co się wydarzy.

– Nie przyjechałam się targować. Czy mogę przynajmniej zobaczyć kolczyki?

Gdy Alicja je wyciągnęła, zza rogu wyszła Agnieszka.

– Agnieszka, co ty tu robisz? – zdziwiła się Alicja, a jej głos zadrżał.

– Przyszłam zobaczyć, jak sprzedajecie z mamą moje rzeczy.

Alicja zupełnie się tego nie spodziewała.

– To nie są twoje. Dostałam je jako prezent! – oświadczyła.

– Naprawdę? Kto ci daje takie drogie prezenty?

Alicja nie miała męża, jedynie dwoje dzieci.

– To już nie twój interes.

– Policja ustali, co jest czyje. Wszystko mam nagrane, mam zrzuty z konwersacji i zdjęcia tych kolczyków w archiwum.

Z tymi słowami Agnieszka i Julia odeszły, a Alicja zbladła.

– Mamo, wyobrażasz sobie! Powiedziała, że zgłosi nas na policję. Co teraz będzie? – zaczęła płakać do telefonu Alicja.

Teściowa zrozumiała, że musi wziąć sprawy w swoje ręce.

– Ale z ciebie głuptas! Kto wystawia takie rzeczy od razu na OLX?

– Chciałam je sprzedać. Potrzebowałam pieniędzy. Skąd mogłam wiedzieć, że przyjdzie do mnie jej przyjaciółka?

– Trzeba było używać mózgu! Co teraz im powiem?

Polina, teściowa, była wyjątkową osobą. Interesowało ją tylko, by Agnieszka nie złożyła doniesienia. Nie przeszkadzało jej, że zabrała cudze bez pytania.

– Naprawdę chcesz złożyć doniesienie na moją siostrę? – zdziwił się Andrzej, gdy poznał całą sytuację.

– Wyobraź sobie, że tak. I na twoją matkę też.

– Agnieszka, przestań! To jakaś pomyłka. To niemożliwe!

W tym momencie ktoś zadzwonił do drzwi i stała tam Polina. Gdy weszła do mieszkania, wręczyła Agnieszce kolczyki.

– Proszę, weź swoje kolczyki. Nie składaj żadnego doniesienia.

– Mamo, o co tu chodzi?

Polina opowiedziała, że od dawna podobały jej się te kolczyki i uznała, że dla kogoś takiego jak Agnieszka to zbyt drogi prezent.

– Jak można żyć luksusowo, gdy w rodzinie są potrzebujący? Alicja sama wychowuje dwójkę dzieci, mąż ją porzucił, nie chce pomóc. Dlatego postanowiłam jej pomóc cudzym kosztem.

– Czy uważasz, że normalne jest zabieranie cudzych rzeczy? Szczególnie tych, które są mi drogie?

Polina zacisnęła usta, a potem odpowiedziała.

– Chciałam tylko pomóc córce, ale zrozumiałam, że to było źle i postanowiłam to naprawić.

Lecz Agnieszka nie była tak naiwna, jak myśleli. Gdyby Julia przypadkiem nie zobaczyła tego ogłoszenia, sprzedaliby kolczyki bez zastanowienia. I nie byłaby pewna, czy teściowa nie była w to zamieszana.

– Tak, mamo, nie spodziewałem się tego po tobie. Przykro mi, ale nie chcę cię więcej widzieć w moim domu – stanowczo powiedział Andrzej i poprosił matkę, by wyszła.

Agnieszka załamała ręce i do tej pory nie mogła uwierzyć, że rodzina męża była do tego zdolna. Uważała ich za swoją rodzinę, a potraktowali ją gorzej niż wrogów. Będzie to nauczka na przyszłość.

Andrzej prosił tylko o jedno – by nie składać na nich doniesienia. Życie samo wymierzy im sprawiedliwość. Agnieszka zgodziła się, bo nie chciała psuć relacji z mężem i zamierzała utrzymać rodzinę.