To będzie zupełnie nowe życie

To będzie inne życie

Nie wyobrażała sobie Weronika, że w wieku dwudziestu lat spotka ją coś takiego. Studiowała na uniwersytecie, kochała swojego Darka, marzyła o ślubie, bo już nawet rozmawiali o tym na poważnie.

Darek był starszy od Weroniki, już zdążył odbyć służbę wojskową, gdy przyszedł na szkolny bal jesienny, a ona była wtedy w jedenastej klasie. Zawsze pamiętała, jak go pierwszy raz zobaczyła. Choć mieszkali w tym samym mieście Kielcach a nawet chodzili do tej samej szkoły, on skończył ją wcześniej.

Ojej, kto to taki przystojniak? przemknęło Weronice przez myśl, gdy tylko na niego spojrzała.

Wszedł do sali, rozejrzał się, szukając znajomych twarzy, ich wzrok się spotkał, a on uśmiechnął się. Od razu się zakochała. Czy mogło być inaczej? Był wyjątkowy, niepodobny do innych chłopaków.

Cześć, jestem Darek, a ty? podszedł do niej, a dziewczyna się zaczerwieniła. Zatańczysz ze mną? objął jej talię i zaczęli się kręcić w rytm muzyki.

Weronika

Niemal nie czuła pod sobą nóg jakby unosiła się w powietrzu. Darek pewnie prowadził ją w tańcu, a ona wyczuwała każdy jego ruch.

Weronika, mówisz? Tańczysz naprawdę lekko uśmiechał się.

Cały wieczór nie odstępował jej na krok, a po balu odprowadził ją do domu. Szli długo, rozmawiali, nie chciało im się rozstawać, ale Weronika wiedziała, że musi wracać mama by się martwiła.

Darek nigdy nie pozwalał jej się nudzić. Po maturze poszła na studia w swoim mieście, a on pracował. Nie znał pojęcia nudy czy złego humoru swoim optymizmem i energią zarażał wszystkich wokół. Miał mnóstwo przyjaciół, a Weronika często towarzyszyła mu na imprezach i weselach.

Często wręczał jej róże, nawet w środku zimy. Każde ich spotkanie było jak święto. Często siedzieli w kawiarni, jeździli na wycieczki we dwoje lub z przyjaciółmi.

Gdy była na trzecim roku, powiedział jej niespodziankę:

Na ferie zimowe jedziemy w góry, już kupiłem dwa vouchery. Nauczymy cię jeździć na nartach tam są świetni instruktorzy, szybko ci pokażą, jak to się robi.

Jeeej, Darku, jesteś najlepszy! ucieszyła się, rzucając mu się na szyję, ale zaraz się zreflektowała. Tylko że ja się trochę boję zjeżdżać, wiesz? roześmiała się.

Ten wyjazd był niezapomniany. Weronika szybko złapała bakcyla i polubiła narty aż żal było wracać. Potem nadeszły Dni Kobiet. Darek przyszedł do nich do domu z dwoma bukietami róż.

Z okazji waszego święta podał jeden bukiet mamie Weroniki, a drugi jej. Dla ciebie, moja piękna pocałował ją w policzek, a ona była zachwycona.

Darek, po co tyle wydajesz? westchnęła mama Weroniki. To drogie.

Ale co tam! Sławek z Krzysiem jadą na zarobek i mnie ciągną ze sobą. Też się wybieram. Tam stawiają linię wysokiego napięcia, potrzebują elektryków, płacą naprawdę dobrze. Zarobię na ślub i na samochód.

Nie chcę, żebyś wyjeżdżał zaprotestowała Weronika. Nie chcę.

Wrócę szybko, za trzy, cztery miesiące. Będziemy dzwonić. Chcę, żeby nasz ślub był piękny, ty też tego chcesz, prawda?

Chcę, ale mogłabym się obyć i skromną uroczystością. Najważniejsze, żebyśmy byli razem powiedziała smutno.

Ale Darek już postanowił i nie dał się przekonać. Wyjechał z kolegami. Płacili tam rzeczywiście dobrze, często rozmawiali przez telefon.

Pewnego dnia Weronika siedziała na wykładzie, gdy nagle ogarnął ją niepokój, który jednak szybko minął. Wczoraj rozmawiali, więc dziś nie spodziewała się telefonu. Wieczorem jednak coś jej nie dawało spokoju. Zadzwoniła do niego sama, choć zwykle to on dzwonił pierwszy. Telefon milczał. Serce waliło jej jak młot, aż skronie pulsowały z bólu.

Dlaczego Darek nie odbiera? myślała, coraz bardziej zaniepokojona. Dzwoniłam pięć razy cisza.

Szybko znalazła numer Krzysia, dodzwoniła się i odetchnęła z ulgą.

Krzyś, gdzie Darek?

Usłyszała w słuchawce jego głos, który wyszeptał:

Darka już nie ma

Jak to nie ma? zapytała, ale usłyszała tylko krótkie sygnały.

Mamo! krzyknęła i wybuchnęła płaczem.

Potem wszystko potoczyło się jak w koszmarze. Dowiedziała się, że Darka poraziło prądem na jednym ze słupów. Jego matka, Anna Michałowa, sczerniała z żalu, prawie nie mówiła. Czekała, aż ojciec Darka i jego młodszy brat, Tomek, przywiozą go z powrotem. To, co nastąpiło później, nie nadawało się do wspomnień. Pogrzeb, stypa, niekończąca się ciemność i rozpacz.

Weronika ciężko znosiła śmierć ukochanego, była jak zahipnotyzowana. Odwiedzała Annę Michałową i często siedziały w milczeniu. Albo jechały razem na cmentarz, na grób Darka.

Z jakiegoś powodu Anna nie chciała wypuścić Weroniki spod swojej opieki, prosiła, by przychodziła częściej, zwłaszcza że miała wakacje. Jeździły razem po kościołach, piły herbatę.

Weronika, może pojedziemy nad morze? zaproponowała pewnego dnia matka Darka.

Dziewczyna się zgodziła, choć nie bardzo wiedziała po co przecież Darka już nie było. Ale Anna nie chciała jej puścić. Nawet jej własna matka mówiła, że powinna powoli odpuszczać tę sytuację. Ale w końcu zdecydowały się na tygodniowy wyjazd.

Anna i Weronika rankiem szły na plażę, opalały się, a po południu odpoczywały w pokoju. Matka Darka zdawała się już trochę dochodzić do siebie. Weronika przeglądała telefon, nie miała ochoty spać nigdy nie spała w dzień podczas gdy Anna drzemała.

Wokół wrzało życie, a ona czuła się samotna.

Wyszła i poszła nad morze. Stała na promenadzie, patrząc w dal, gdzie woda łączyła się z niebem. W oddali majaczył maleńki statek. Krzy