Teściowa zajrzała do garnka i zaniemówiła z przerażenia.

*Dziennik*

Dziś rano obudziłem się o świcie i, jak zwykle, zaszedłem do kuchni w naszym domu pod Warszawą. Ku mojemu zdziwieniu, przy kuchence już krzątała się teściowa, pani Elżbieta Kowalska.

— Dzień dobry — uśmiechnęła się moja żona, Jagoda, mieszając coś w garnku.

— Dzień dobry — burknęła teściowa, marszcząc nos. — Co tam gotujesz?

— Barszcz — odparła Jagoda, nie odrywając się od roboty. — Krzysiu uwielbia mój barszcz.

— Barszcz? — pani Elżbieta podejrzliwie przysunęła się bliżej. — Czy barszcz powinien tak pachnieć?

— A jak powinien? — Jagoda wzruszyła ramionami, przykryła garnek i wyszła.

Teściowa nie czekała ani chwili. Podbiegła do kuchenki, zerwała pokrywkę i zajrzała do środka. To, co zobaczyła, sprawiło, że aż krzyknęła z przerażenia.

— Co to za dziadowski wywar? — warknęła, odskakując jak od trucizny.

Jagoda wróciła z talerzami i, widząc reakcję teściowej, spokojnie wyjaśniła:

— Barszcz, pani Elżbieto. Warzywa z naszego ogródka — świeże, prosto z ziemi. Gdy gotujesz z własnych zapasów, to jak święto.

— Święto? — prychnęła teściowa, krzyżując ręce. — Ten wasz ogród to czysta katorga! Po co tracić czas na grzebanie w ziemi, gdy wszystko można kupić w Biedronce? Nie rozumiem was.

— A ja to lubię — odparła cicho Jagoda, nalewając barszcz. Zapach buraków, kapusty i ziół wypełnił kuchnię. — Ziemia daje siłę, gdy się z nią pracuje.

— Siłę? — teściowa przewróciła oczami. — To zabawka dla tych, którzy nie mają prawdziwych obowiązków. Normalni ludzie… — Urwała, widząc, że Jagoda tylko się uśmiecha, jakby nie słyszała jej złośliwości. — I po co tyle nawarzyłaś?

— Dla nas — odpowiedziała Jagoda. — Na kilka dni. Krzyś zawsze prosi o dokładkę.

Pani Elżbieta teatralnie się cofnęła, jakby od zapachu zrobiło jej się słabo.

— Ja tego jeść nie będę! — oświadczyła z dramatycznym patosem. — Od samego zapachu mnie mdli! Co ty tam nawrzucałaś?

Jagoda westchnęła, unikając jej wzroku. Kątem oka zauważyła, jak mój syn, Krzysztof, który właśnie wszedł do kuchni, obserwuje tę scenę w milczeniu.

* * *

Pani Elżbieta nie mogła pojąć, co się stało z jej synem. Jeszcze dwa lata temu Krzysztof był typowym warszawiakiem, obiecującym programistą. Chodzili razem na wystawy, rozmawiali o nowych restauracjach, planowali jego karierę. A teraz? Ta wiejska egzystencja, ten ogród, ta prosta Jagoda! Samo jej imię wywoływało w teściowej dreszcz irytacji.

Krzysztof zawsze był świetną partią — wysoki, inteligentny, przystojny. Ile porządnych dziewczyn z dobrych rodzin wzdychało do niego! Dlaczego wybrał tę wiejską dziewuchę i ten dom na końcu świata? Pani Elżbieta liczyła, że syn w końcu „wytrzeźwieje” i wróci do miasta, do normalnego życia. Ale czas płynął, a Krzysztof coraz bardziej wsiąkał w tę „sielankę”.

Postanowiła działać. Zaproszenie na obiad od Jagody było idealnym pretekstem. Teściowa miała plan: przypomnieć synowi, kim jest, i wyrwać go z tej głuszy, póki jeszcze czas.

* * *

— Mamo, spróbuj barszczu — powiedziałem, obejmując żonę. — Jagoda gotuje go fenomenalnie.

— Krzysiu, wiesz przecież, że my z ojcem nigdy nie jadaliśmy tych wiejskich zupek — machnęła ręką pani Elżbieta. — Pamiętam, jak w dzieciństwie sam krzywiłeś się na barszcz, mówiłeś, że to jedzenie dla staruch.

Jagoda mimowolnie się uśmiechnęła, wyobrażając sobie małego Krzysia krzywiącego się nad talerzem. Ale teraz mój syn był dorosłym mężczyzną, a jego gusta ewidentnie się zmieniły.

— Mamo, czasy się zmieniają — zaśmiałem się. — Barszcz Jagody to majstersztyk. Spróbuj, nie pożałujesz.

— Majstersztyk? — teściowa aż się zakrztusiła. — Krzysiu, ty nazywasz garnek z kapustą majstersztykiem? Prawdziwe majstersztyki to teatry, galerie, a nie to… brejowate gotowanie!

Jagoda starała się ignorować jej słowa, ale coś w środku ją zabolało. Wiedziała, że dla pani Elżbiety jest tylko wiejską gospodynią, niegodną jej syna. A tak bardzo chciała, by teściowa choć raz doceniła jej wysiłek.

— Mamo, przestań — powiedziałem stanowczo. — Jagoda wiele dla nas robi. Jesteśmy szczęśliwi i to się liczy.

— Szczęśliwi? — pani Elżbieta zaciśnięła usta. — Zobaczymy, jak długo. Jesteś człowiekiem miasta, Krzysiu. Warszawa cię woła, a ta twoja… agrarna egzystencja to tylko zachcianka. Jeszcze przypomnisz sobie moje słowa.

— Jestem dorosły, mamo — odparłem z wyrzutem. — Ja i Jagoda wybraliśmy to życie i nie żałuję.

— Na razie nie żałujesz — rzuciła teściowa wyzywająco. — Ale zapomniałeś, czym jest prawdziwe życie. Ta twoja Jagoda zaczarowała cię swoimi grządkami, ale to nie potrwa długo.

Jagoda nie wytrzymała:

— Pani Elżbieto, co jest złego w naszym życiu? Nikomu nie przeszkadzamy. Krzysiu jest zadowolony. Nie cieszy panią jego szczęście?

— Cieszy? — teściowa wybuchnęła. — Widzę, jak wciągasz mojego syna w tę głuszę, z dala od cywilizacji! Tobie zależy, żeby go tu zatrzymać. Jeszcze pewnie dziecko urodzisz, żeby go na amen przywiązać!

Jagoda zesztywniała, zaskoczona okrucieństwem tych słów. Wstałem, moje oczy stały się ciemne:

— Mamo, przekroczyłaś granice.

Pani Elżbieta nie ustępowała:

— Mówię prawdę, synu. Nie możesz wiecznie żyć w tej izolacji. Powiedz mi, jak ty, człowiek miasta, możesz cieszyć się grządkami i zupami?

Nagle się uśmiechnąłem:

— Wiesz co, mamo? Byłem człowiekiem miasta, bo nie znałem innego życia. Jagoda pokazała mi coś nowego i polubiłem to.

Teściowa prychnęła, ale nie sprzeciwiła się więcej. Zrozumiała, że jej plan spalił na panewce, ale w głowie już kiełkował nowy. Nie zamierzała się poddawać.

* * *

Pani Elżbieta w milczeniu włożyła płaszcz i wyszła, trzaskając drzwiami, ale w jej oczach wciąż tliła się iskra nadziei, że jeszcze nie wszystko stracone.