Teściowa zajrzała do garnka i zaniemówiła z przerażenia

Teściowa zajrzała do garnka i aż krzyknęła ze zgrozy

Maria Nowak obudziła się o świcie i, jak zwykle, udała się do kuchni w swoim domu na przedmieściach Gdańska. Ku jej zdumieniu, przy kuchni już krzątała się synowa.

— Dzień dobry — uśmiechnęła się Katarzyna, mieszając coś w garnku.

— Dzień dobry — burknęła Maria, marszcząc nos. — Co ty tam gotujesz?

— Barszcz — odparła synowa, nie odrywając się od pracy. — Wojtek uwielbia go.

— Barszcz? — teściowa przyjrzała się podejrzliwie. — Czy barszcz powinien tak pachnieć?

— A jak powinien? — Katarzyna wzruszyła ramionami, przykryła garnek i wyszła z kuchni.

Maria, nie tracąc czasu, podbiegła do pieca, zerwała pokrywkę i zajrzała do środka. To, co zobaczyła, sprawiło, że krzyknęła z przerażenia.

— Co to za paskudztwo? — wyszeptała, cofając się jak od trucizny.

Katarzyna wróciła z talerzami i, widząc reakcję teściowej, spokojnie wyjaśniła:

— Barszcz, pani Mario. Warzywa z naszego ogródka — świeże, prosto z grządki. Gotowanie z własnych plonów to jak święto.

— Święto? — prychnęła Maria, krzyżując ręce. — Ten wasz ogród to istna katorga! Po co tracić czas na grządki, skoro wszystko można kupić w sklepie? Nie rozumiem was.

— A mnie to sprawia radość — odparła łagodnie Katarzyna, nalewając barszcz do talerzy. Zapach buraków, kapusty i ziół wypełnił kuchnię. — Ziemia daje tyle siły, gdy się z nią pracuje.

— Siły? — Maria przewróciła oczami. — To może być zabawa dla tych, co nie mają prawdziwych zajęć. Ale normalni ludzie… — Urwała, widząc, że Katarzyna tylko się uśmiecha, jakby nie słyszała jej docinków. — I dla kogo ty tego nawarzyłaś tyle?

— Dla nas — odpowiedziała synowa. — Na parę dni. Wojtek zawsze prosi o dokładkę.

Maria teatralnie odsunęła się, jakby od zapachu barszczu zrobiło się jej niedobrze.

— Ja tego nie tknę! — oznajmiła z dramatyzmem. — Sam zapach wywołuje mdłości! Co ty tam naopychałaś?

Katarzyna westchnęła, unikając spojrzenia teściowej. Kątem oka dostrzegła, jak jej mąż Wojtek, który właśnie wszedł do kuchni, napięty obserwuje całą scenę, ale milczy.

Maria nie mogła pojąć, co się stało z jej synem. Jeszcze dwa lata temu Wojtek był miejskim chłopakiem, obiecującym informatykiem. Razem chodzili na wystawy, rozmawiali o nowych restauracjach, planowali jego karierę. A teraz — ta wiejska egzystencja na odludziu, ogródek, ta prosta Katarzyna! Samo jej imię wywoływało w teściowej drżenie irytacji.

Wojtek zawsze był świetną partią — przystojny, mądry, pełen uroku. Ile porządnych dziewcząt z dobrych rodzin wzdychało do niego! Dlaczego wybrał tę wiejską dziewuchę i ten domek na uboczu? Maria miała nadzieję, że syn się „wyszumi“ i wróci do miasta, do normalnego życia. Ale czas mijał, a Wojtek coraz bardziej wsiąkał w tę „sielską idyllę“.

Postanowiła działać. Zaproszenie na obiad od Katarzyny stało się idealnym pretekstem. Teściowa obmyśliła plan: przypomnieć synowi, kim jest, i wyrwać go z tej głuszy, póki nie jest za późno.

Wojtek wszedł do kuchni, objął żonę i zwrócił się do matki:

— Mamo, spróbuj barszczu. Kasia gotuje go wybornie!

— Wojtek, przecież wiesz, że my z ojcem nigdy nie jadaliśmy tych wiejskich zup — odparła Maria. — Pamiętam, jak w dzieciństwie sam krzywiłeś się na barszcz, mówiłeś, że to jedzenie dla staruch.

Katarzyna mimowolnie się uśmiechnęła, wyobrażając sobie małego Wojtka, krzywiącego się nad talerzem. Ale teraz jej mąż był dorosłym mężczyzną, a jego gusta wyraźnie się zmieniły.

— Mamo, czasy się zmieniają — zaśmiał się. — Barszcz Kasi to mistrzostwo. Spróbuj, nie pożałujesz.

— Mistrzostwo? — Maria aż się zachłysnęła z oburzenia. — Wojtek, ty nazywasz garnek z kapustą mistrzostwem? Prawdziwe arcydzieła to teatry, galerie, a nie to… warzywno!

Katarzyna starała się ignorować słowa teściowej, ale w środku coś ją ukłuło. Wiedziała, że dla Marii jest tylko wiejską gospodynią, niegodną jej syna. Mimo wszystko tak bardzo pragnęła, by teściowa choć raz doceniła jej starania.

— Mamo, przestań — stanowczo rzekł Wojtek. — Kasia robi dla nas wiele. Jesteśmy szczęśliwi i to się liczy.

— Szczęśliwi? — Maria wyszczerzyła usta. — Zobaczymy, jak długo. Ty jesteś człowiekiem miasta, Wojtek. Miasto cię woła, a ta twoja… ogrodnicza egzystencja to tylko kaprys. Jeszcze przypomnisz sobie moje słowa.

Wojtek spojrzał na matkę z wyrzutem:

— Jestem dorosły, mamo. Z Kasią wybraliśmy takie życie i nie żałuję.

— Na razie nie żałujesz — rzuciła Maria wyzywająco. — Ale zapomniałeś, czym jest prawdziwe życie. Ta twoja Kasia zaczarowała cię swoimi grządkami, ale to nie potrwa długo.

Katarzyna nie wytrzymała:

— Mario, co złego jest w naszym życiu? Nikomu nie przeszkadzamy. Wojtek jest zadowolony, czy nie cieszy cię to?

— Cieszy? — Maria zapłonęła. — Widzę, jak wciągasz mojego syna w tę głuszę, z dala od cywilizacji! Tobie zależy, żeby go tu zatrzymać. Pewnie jeszcze dziecko urodzisz, żeby go na dobre przywiązać!

Katarzyna zastygła, oszołomiona okrucieństwem tych słów. Wojtek wstał, jego oczy stały się ciemniejsze:

— Mamo, przekroczyłaś wszelkie granice.

Maria nie ustępowała:

— Mówię prawdę, synu. Nie możesz wiecznie żyć w tej izolacji. Powiedz, jak ty, mieszczuch, możesz cieszyć się tymi grządkami i zupami?

Wojtek nagle się uśmiechnął:

— Wiesz co, mamo, byłem mieszczuchem, bo nie znałem innego życia. Kasia pokazała mi coś nowego i to mi odpowiada.

Maria prychnęła, ale nie sprzeciwiła się więcej. Zrozumiała, że jej plan się nie powiódł, ale w sercu już rodził się nowy zamiar. Nie zamierzała się poddawać.

Gdy teściowa odjechała, Katarzyna długo siedziała wKatarzyna westchnęła głęboko, patrząc na dymiący garnek, i pomyślała, że czasem nawet najprostszy barszcz może stać się przyczyną największych sporów.