Teściowa udaje chorą, by zwrócić na siebie uwagę.

W sennej głębi małego miasteczka nad Wisłą, w przytulnym mieszkaniu w Poznaniu, życie Anny i jej męża Jacka płynęło spokojnie, dopóki nie rozegrała się dziwna sztuka, w której główną rolę odegrała teściowa. To opowieść o tym, jak dobre chęci zamieniły się w próbę cierpliwości i rodzinnych więzi.

Po ślubie Anna i Jacek szybko znaleźli własne lokum. Ich dzieci dawno dorosły, założyły własne rodziny, i zostali sami w przestronnym mieszkaniu. Uznali, że samotność teściowej, Bronisławy Nowak, to zbyt ciężki ciężar, więc zaprosili ją do siebie.

— Przecież to nie obca — przekonywała Anna męża. — A i w domu pomoże.

Bronisława często narzekała, jak pusto jej w pustym mieszkaniu, zwłaszcza nocą, gdy cisza stawała się nie do zniesienia. Anna, bez wahania, otworzyła drzwi, pewna, że to wzmocni rodzinę.

Na początku szło gładko. Teściowa z zapałem zabrała się za obowiązki: razem sprzątały, gotowały, wymieniały przepisy. Anna czuła, że ich relacja opiera się na zrozumieniu. Bronisława wydawała się wdzięczna, a w domu panowała harmonia.

Dzięki pomocy teściowej Anna znalazła więcej czasu na hobby — szydełkowanie na zamówienie.

— To nie miliony, ale miły dodatek do domowego budżetu — chwaliła się przed koleżankami, prezentując swoje robótki.

Utkała dla teściowej parę swetrów, które ta nosiła z dumą, przechwalając się przed sąsiadkami. Przez dwa lata wspólnego życia nie było konfliktów, i Anna zaczęła wierzyć, że znalazła idealny balans.

Lecz stopniowo wszystko się zmieniło. Anna zauważyła, że Bronisława zaczęła przebiegle unikać obowiązków. Nie odmawiała wprost, ale talerze zostawały brudne, podłoga nieumyta, a kolacja — nieszykowana. Anna, wracając z pracy, spędzała wieczory, doganiając zaległości.

— Staram się planować czas — wzdycha Anna. — Chcę zdążyć z domem i zamówieniami. Ale przez teściową wszystko się wali. Klienci niezadowoleni, terminy się rozlatują.

Jej hobby, które dawało radość i zarobek, stanęło pod znakiem zapytania. Anna nie znosiła domowych obowiązków, ale jeszcze bardziej męczyło ją poczucie winy wobec klientów. Czas na szydełkowanie topniał jak śnieg w marcu, a zmęczenie rosło jak młyński kamień.

Anna spróbowała porozmawiać z teściową. Delikatnie tłumaczyła, że potrzebuje pomocy jak dawniej. Lecz Bronisława zrobiła minę, jakby nie rozumiała.

— Przecież ja wszystko robię! — oburzyła się. — Czego ci jeszcze trzeba?

Anna zaproponowała podział obowiązków: ona przejmie wszystko, by nie polegać na teściowej. Lecz zamiast zrozumienia, dostała urazę. Bronisława, jak dziecko, któremu zabrano zabawkę, pobiegła skarżyć się Jackowi.

— Ania mnie krzywdzi! — jęczała. — Ja się staram, a ona niezadowolona!

Jacek, nie zagłębiając się, patrzył na żonę z dezorientacją:

— Co się dzieje? Czemu się czepiasz mamy?

Anna próbowała wyjaśBronisława znów zaczęła grać swoją sztukę, udając chorobę, gdy tylko Anna sięgała po szydełko, lecz tym razem Anna postanowiła nie dać się złapać w tę niewidzialną sieć i po cichu zaczęła snuć własne plany.