Telefon od matki koleżanki z klasy mojego dziecka

Moja Kalina chodzi do piątej klasy. Przyjaźni się z dziewczynką, z którą chodziła jeszcze w przedszkolu do jednej grupy, Julką. Zawsze razem się bawią, odwiedzają. Julka często przychodziła do nas w gości. Jak coś u nas popsują albo podrą, to nic nie mówię, cicho tylko zwrócę uwagę córce, ale potem sobie myślę, że przecież to tylko dzieci.

Tak więc wieczorem po pracy siedzimy sobie z mężem w kuchni i pijemy herbatę. A tu nagle telefon od mamy Julki, że zaraz przyjdzie, bo musimy porozmawiać. No i Beata przychodzi do naszego domu i się zaczyna. Czy wiecie, że wasza Kalina uderzyła moją Julkę? Tak się chyba nie robi?

– Ale ja nic nie o tym nie wiem, na pewno ją uderzyła?

– No tak, ma cały czerwony policzek.

– Ale jak to się stało?

A ona mówi, że nasze dzieci rzucały się po szkole śnieżkami, a moja Kalina trafiła Julkę śnieżką w twarz.

Zawołałam Kalinę i poprosiłam, żeby wyjaśniła, jak to było i w co się bawiły. Kalina przyszła i przeprosiła Beatę.

Ale ona musiała jeszcze dodać, że dzwoniła już do innych rodziców i dowiedziała się, że moja Kalina popchnęła kogoś w czasie przerwy i coś tam jeszcze zrobiła.

– Już wystarczy, – mówię. – Przeprosiła cię i temat zakończony. Jest już późno, daj dziecku iść spać.

Zrozumiałam, że nie ma sensu się spierać i czegokolwiek udowadniać. Nie wspomniałam nawet, że jak się dziewczynki u nas bawią, to zawsze coś zniszczą. Ledwo udało mi się wyprosić Beatę z domu. Teraz nasze dziewczynki rzadziej się spotkają. Nie wiadomo, czego się można spodziewać po mamie Julki.

Minęło trochę czasu, mieliśmy zebranie rodziców. Beata jest przewodniczącą trójki klasowej. Była mowa o sukcesach dzieci, o słabszych stronach, wszystko jak zawsze, kto i na co ma dać pieniądze. I tu Beata wyskakuje przy całej klasie, że nasza Kalina podarła jej Julce podręcznik.

Tego już nie wytrzymałam i mówię: “Jak twoja Julka przychodzi do nas do domu, to wszystko mojej córce niszczy, tylko nic ci nawet o tym nie mówiłam.”

Ale Beata dalej próbowała pokazać, że jej Julia jest dobrym dzieckiem, a inne dzieci w klasie są złe i robią wszystko, żeby tylko skrzywdzić jej dziecko. Okazało się, że dzieci na przerwie rzucały podręcznikiem, trzeba go było złapać, no ale ktoś nie złapał, mocno rzucona książka upadła i się zniszczyła. Wszyscy w klasie pomyśleli, że trzeba zmienić przewodniczącą trójki rodzicielskiej. Nie może być tak, że jedno dziecko nigdy nie jest winne, a wszystkie inne to chodzące zło. Przecież jakaś jedna osoba wpadła na pomysł, żeby rzucać tym podręcznikiem.

Żeby dzieci zapamiętały sobie, że książkami się nie rzuca, cała klasa została po lekcjach, żeby posklejać wszystkie zniszczone podręczniki, a wychowawczyni przeprowadziła z nimi lekcję wychowawczą na ten temat.