Tato, poznaj ją – to moja przyszła żona i Twoja synowa.

Tato, poznaj, to będzie moja żona i twoja synowa zawołał Marek, promieniejąc z radości.

Co?! profesor doktor Roman Lewandowski spojrzał na syna z niedowierzaniem. Jeśli to żart, wcale nie jest śmieszny.

Wszystko w tej synowej drażniło go szorstkie dłonie, paznokcie z zaciętym brudem. Wyglądało na to, że ta dziewczyna nie wie, co to woda i mydło.

*Boże, jak dobrze, że moja droga Elżbieta nie dożyła tej kompromitacji! Wychowaliśmy go na człowieka z klasą* pomyślał z goryczą.

To nie żart! Marek mówił stanowczo. Jadwiga zostanie z nami, a za trzy miesiące bierzemy ślub. Jeśli nie chcesz być na weselu, obejdę się bez ciebie!

Dzień dobry! uśmiechnęła się Jadwiga i ruszyła do kuchni jak u siebie. Przyniosłam pierogi, konfiturę malinową, suszone grzyby wyliczała, wyjmując produkty z wytartej torby.

Roman złapał się za serce, gdy sok z konfitury rozlał się po śnieżnobiałym obrusie.

Marek! Opamiętaj się! Jeśli to zemsta, to zbyt okrutna Skąd wytrzasnąłeś tę prostaczkę? Nie pozwolę, by mieszkała w moim domu! krzyczał profesor.

Kocham Jadwigę. Moja żona ma prawo tu być! Marek zaśmiał się drwiąco.

Roman zrozumiał, że syn się z niego naigrawa. Nie protestował więcej, milcząco wyszedł do swojego pokoju.

Od śmierci matki Marek stał się nie do opanowania rzucił studia, traktował ojca z butą, żył bez celu. Roman wciąż miał nadzieję, że syn się zmieni, wróci do dawnego siebie Ale z każdym dniem oddalali się od siebie. A dziś przyprowadził pod ich dach tę wiejską dziewuchę.

Wkrótce wzięli ślub. Roman nie przyszedł, nie uznał tej synowej. Wściekał się, że miejsce jego Elżbiety, wzorowej gospodyni, zajęła ta nieokrzesana baba, która ledwo sklecała zdania.

Jadwiga, choć ignorowała niechęć teścia, starała się go udobruchać tylko pogarszała sprawę. Roman widział w niej tylko chamstwo i brak ogłady.

Marek, po krótkim epizodzie porządnego męża, wrócił do pijaństwa. Kłótnie młodych stały się codziennością, a Roman cieszył się w duchu, że może wreszcie Jadwiga wyniesie się z jego domu.

Panie Romanie, Marek chce rozwodu! Wyrzuca mnie na ulicę, a ja jestem w ciąży! Jadwiga wtargnęła pewnego dnia z płaczem.

Po pierwsze, dlaczego na ulicę? Masz gdzie wrócić A ciąża nie daje ci prawa mieszkać tu po rozwodzie. Wybacz, ale nie wtrącam się odparł, w duchu radosny, że wreszcie się jej pozbędzie.

Jadwiga, złamana i niepojmująca, dlaczego teść od pierwszej chwili ją znienawidził, pakowała rzeczy. Nie rozumiała, czemu Marek traktował ją jak psa przygarnął, a potem wyrzucił na pastwę losu. I co z tego, że była ze wsi? Przecież też miała serce

***

Minęło osiem lat Roman mieszkał w domu starców. Ostatnio podupadł na zdrowiu, a Marek szybko wykorzystał sytuację oddał ojca do placówki, by nie mieć z nim kłopotu.

Starzec pogodził się z losem. Przez życie nauczył tysiące ludzi miłości i szacunku, dostawał listy z podziękowaniami od byłych uczniów Ale własnego syna nie potrafił wychować.

Romanie, masz gościa oznajmił sąsiad po spacerze.

Kogo? Marka? krzyknął, choć wiedział, że to niemożliwe. Syn go nienawidził

Nie wiem. Kazali cię zawołać. No rusz się, idź zobacz! zaśmiał się sąsiad.

Roman wziął laskę i powlókł się do poczekalni. Z daleka już ją poznał

Witaj, Jadwigo szepnął, spuszczając wzrok. Wstydził się.

Panie Romanie! kobieta zdumiała się. Jak pan się zmienił Choruje pan?

Trochę uśmiechnął się smutno. Skąd pani wie, gdzie jestem?

Marek powiedział. Wie pan, on w ogóle nie chce widywać syna. A chłopiec ciągle pyta o dziadka Janek nie jest winien, że go pan odtrąca. Potrzebuje bliskich. Jesteśmy tylko we dwoje mówiła drżącym głosem.

Zaczekaj! zatrzymał ją. Jak on, Janek? Ostatnie zdjęcie było, gdy miał trzy lata

Jest przy wejściu. Zawołać?

Naturalnie!

Do sali wszedł jasnowłosy chłopiec żywy obraz Marka z dzieciństwa. Janek nieśmiało podszedł do dziadka, którego nigdy nie widział.

Witaj, wnuku Jaki duży Roman rozpłakał się, obejmując go.

Długo rozmawiali, spacerując po jesiennym parku obok domu starców. Jadwiga opowiadała o trudach życia wcześnie straciła matkę, sama wychowywała syna i prowadziła gospodarstwo.

Wybacz, Jadwigo Zawiniłem. Choć uważałem się za mądrego, dopiero teraz zrozumiałem, że ludzi trzeba cenić nie za wykształcenie, lecz za dobroć serca wyznał.

Romanie Mamy propozycję odrzekła niepewnie. Zamieszkaj z nami! Jesteśmy sami, pan też Janek bardzo pana potrzebuje.

Dziadziu, jedź! Będziemy łowić ryby, zbierać grzyby U nas na wsi jest pięknie! błagał chłopiec, ściskając dłoń starca.

Jedziemy! uśmiechnął się Roman. Straciłem tak wiele, wychowując syna Może teraz dam wnukowi to, czego nie dałem Markowi. A poza tym nigdy nie mieszkałem na wsi.

Spodoba się panu! roześmiał się Janek.

I wtedy starzec zrozumiał czasem najmniej spodziewane drogi prowadzą nas tam, gdzie jesteśmy naprawdę potrzebni.