Taniu, nie gniewaj się na mnie, ale nie zamierzam z tobą zamieszkać.

Nie gniewaj się na mnie, Taniu, ale nie zamieszkam z tobą.

A może spróbujemy, Szymku? Tania patrzyła na niego niemal bez mrugnięcia, na jej policzkach pojawił się rumianiec.

Powiedziałem już wszystko, Tatiano

Irena Dąbrowska urodziła się, gdy Szymon chodził do pierwszej klasy.

Pamiętał doskonale jej matkę, uznawaną za najpiękniejszą w okolicy Larysę, z ogromnym brzuchem, i dumnego ojca Jerzego.

Potem Larysa wyjeżdżała z wózekiem za bramę, do którego tak bardzo chciał zajrzeć Wtedy wydawało mu się to jakimś cudem.

Szymon dorastał, a Irenka rosła. Oto już biegała przez bramę rodzicielskiego domu w jaskrawej sukience, z wielką kokardą na jasnej główce.

Oto bawiła się z koleżankami, urządzając domek przy płotku.

Szymon widział to wszystko przez okno swojego domu, stojącego po drugiej stronie ulicy, dokładnie naprost posesji Dąbrowskich.

Szymku, odprowadź Irenkę, proszę! poprosiła pewnego dnia Larysa.

I Szymon nie odmówił. Tak przez prawie rok opiekował się pierwszoklasistką Irenką.

Najpierw chodzili do szkoły w milczeniu, aż w końcu Irenka nie przetrzymała i zaczęła opowiadać mu swoje historie i przygody ze szkoły.

Lekcje Irenki kończyły się wcześniej, więc cierpliwie czekała, aż Szymon skończy.

Czasem Szymon wracał do domu w towarzyskie kolegów, a Irenka szła razem z nimi. Przyzwyczaił się do tego i rano czekał na nią przy bramie, a gdy wychodziła, brał ją za rękę i tak szli do szkoły.

Następnego roku we wrześniu Irenka poprosiła cicho, by pozwolił jej iść z koleżankami.

Od tej pory dziewczynki szły przodem, a Szymon szedł w pewnej odległości, obserwując, gotowy w każdej chwili pomóc. I taka chwila oczywiście nadeszła.

Pewnego dnia na drodze stanął gęś. Syczał, wyginał szyję i machał skrzydłami, a dziewczynki bały się przejść. Szymon stanął między nimi a ptakiem, a one z piskiem przebiegły.

Rok później Szymon wyjechał do większej wsi, gdzie była szkoła średnia, i wracał do domu tylko na weekendy i wakacje.

Irenka jakby zapomniała, kim był. Mijała go, spuszczając oczy, nie witając się.

Potem Szymon dostał się do szkoły morskiej i wracał do domu coraz rzadziej.

Mamo, kto to, Irenka?! Szymon oderwał się od kolacji. Zza bramy Dąbrowskich wyszła wysoka, postawna młoda piękność.

Nasza Irenka! mama też spojrzała przez okno i uśmiechnęła się.

Kiedy ona zdążyła? szczerze zdziwił się Szymon.

Czas przyszedł westchnęła mama z życzliwością. Patrzę i za każdym razem się cieszę, że dostała to, co najlepsze od rodziców!

Potem jeszcze kilka razy widywał Irenkę ukradkiem, na szczęście firanka w oknie maskowała jego obecność.

Oto wychodziła z wiadrami na nosidłach do studni, a wiatr tak szczęśliwie rozwiewał jej bluzkę na smukłej piersi

Oto rano szła w eleganckim garniturze na egzaminy

Szymonowi znów zachciało się ją odprowadzać

Ale ostatnią kroplą był jej głos, który usłyszał, gdy pomagał ojcu naprawiać płot: Na taki głos poszłabyś nawet na koniec świata!

Póki pewnego dnia, wychodząc z wiadrami po wodę, spotkał ją przy studni.

Dzień dobry! pierwsza przywitała się Irenka, znów porażając Szymona prosto w serce.

Dzień dobry, Iro odpowiedział Szymon, czując dziwną nieśmiałość.

Wiadra napełniały się powoli, a on nie mógł wymyślić, o czym z nią rozmawiać

Tym razem wyjeżdżał z jakąś ukrytą tęsknotą. Wydawało mu się, że w końcu się zakochał.

Potem była przysięga i przydział Szymon trafił do Gdańska.

***

Następnym razem wracał do domu już z nadzieją. Marzył, że właśnie teraz wyzna Irence W końcu była w odpowiednim wieku

Pierwszego dnia wysypiał się po podróży, a potem zaczęły się pracowite dni. Ojciec, jak zwykle, miał plan, jak najlepiej wykorzystać dodatkową parę rąk.

Już drugiego dnia pojechali do lasu po drewno, potem trzeba je było pociąć i ułożyć w szopie.

Śpiesząc się, by w krótkim urlopie Szymona zrealizować wszystkie punkty, ojciec przygotował wymianę dolnych bali w łaźni. Potem trzeba było jeszcze wymienić podłogę.

Następnie ojciec postanowił na koniec wymienić podłogę w oborze Tak minęły dwa tygodnie.

Szymon od czasu do czasu spoglądał na zamkniętą bramę sąsiadów. Wychodzili stamtąd Larysa i Jerzy, ale Irenki nie było widać.

Mamo, dlaczego Irenki nie widać? odważył się zapytać pewnego dnia.

Wyjechała na studia. Mieszka teraz w mieście odpowiedziała mama.

Tak Szymon tym razem wyjechał z niczym z powrotem do Gdańska.

Gdy wrócił rok później, zob