Synowie chcą zostawić mnie bez dachu nad głową.

Kiedy zmarł mój mąż, zostałam w domu sama. Mieszkaliśmy na wsi pod miastem, w małym domku. Gospodarstwo sprzedałam, bo ciężko mi to było wszystko ciągnąć samej. Mam dwóch synów. Ale nie wychowaliśmy ich za dobrze. Mąż miał rację, jak mówił, że za bardzo ich rozpieszczamy. No, ale jak mogło być inaczej?

Długo nie mogłam zajść w ciążę. A wtedy nie było takiej medycyny, jak teraz. Wszystko było prostsze, ale w takich przypadkach nikt nie wiedział, co robić. Dlatego nasze dzieci były tak bardzo wyczekiwane i upragnione. I, oczywiście, daliśmy im z siebie wszystko. A teraz nie zbieram takich owoców, jak bym chciała.

Chłopcy mają teraz 25 i 27 lat. Są dorośli, powinni już założyć swoje rodziny i mi pomagać. Ale oni wydają prawie całą moją emeryturę na rozrywki i tłumaczą się różnymi swoimi problemami. Jednego zwolnili z pracy, bo więcej go tam nie było, niż był. Drugi nie skończył żadnej szkoły, więc pracuje na taśmie, ale też się woli nie przemęczać. Pieniędzy ma mało, a bawić się chce. Dziewczyny, kluby, restauracje, to wszystko jest bardzo drogie. A ile ich nie prosiłam, nawet pracy im szukałam przez znajomych, ale tylko mi wstyd przynieśli.

W końcu postanowiłam sprzedać dom i kupić sobie jednopokojowe mieszkanie. A resztę pieniędzy podzielić między synów, no i sobie jeszcze coś zostawić.

No więc pewnego dnia zadzwoniłam do moich synów, żeby omówić to wszystko i skonsultować się z nimi.

To, co od nich usłyszałam, było dla mnie nie tylko nieoczekiwane, ale i bolesne.

Opowiedziałam im o swoich planach, że im też chcę pomóc, żeby wreszcie mieli gdzie mieszkać. Pomyślałam, że też sobie kupią kawalerkę, a potem, jak zarobią, to postarają się o większe.

A oni się na mnie jeszcze rozzłościli. Że jak mogę im zaproponować tylko jedno mieszkanie, skoro ich jest dwóch. Byłoby lepiej, gdybym przeprowadziła się do domu starców, a im kupiła 2 mieszkania, przecież będą chcieli zakładać rodziny. Są młodzi, przed nami całe życie. A ja też się będę lepiej bawić z innymi seniorami.

Łzy napłynęły mi do oczu. Nie spodziewałam się tego po najbliższych ludziach, których wychowałam i w których zainwestowałam wszystko, co najlepsze.

Teraz nie jestem im już potrzebna. Na starość, zamiast dużej rodziny, mam pustkę w sercu.