Synowa w szpitalu, a my z mężem walczymy z wnukami. Czy ona celowo poszła wcześniej?

Synowa odpoczywa w szpitalu, a my z mężem ledwo zipiemy z wnukami. Mam wrażenie, że specjalnie położyła się tam wcześniej — mówi sześćdziesięcioletnia Halina Nowak z Szczecina.

— Syn powtarza: „Mamo, no przecież widzisz, jaka sytuacja — tylko ty możesz pomóc!” — opowiada. — No i co mam robić? Pomagam, jak umiem. Tylko że sił już w ogóle nie mam…

Dziesięć dni temu jej synowa, Kinga, w dziewiątym miesiącu ciąży, zaczęła narzekać na gorączkę, katar i ból gardła. Po paru dniach straciła węch i smak. Syn Haliny, Marek, od rana do wieczora pracuje na budowie, więc nie miał kto zająć się dziećmi. Kinga, nie zastanawiając się długo, pojechała do szpitala — „na obserwację”. A dwójkę maluchów — czteroletniego i dwuletniego — zostawili u babci i dziadka.

— Rozumiem, niby zdrowie, niby ciąża, 41. tydzień… Ale dlaczego tak długo? Poprzednim razem urodziła w parę godzin, ledwo zdążyli do szpitala. A teraz — leży już drugi tydzień jak w sanatorium. Ogląda seriale, kazała mężowi przywieźć laptopa, mówi, że czeka na skurcze. A my tu z wnukami już nie wiemy, gdzie się przed nimi schować…

Halina opowiada z goryczą. Nie jest osobą marudną, ale zmęczenie i poczucie niesprawiedliwości rosną z dnia na dzień. Kinga zawsze wcześniej zostawiała dzieci u swojej mamy. A teraz nagle babcia od strony ojca stała się „jedyną nadzieją”.

— Z Witkiem (mężem) nie młodniejemy. Ja od rana do nocy w biegu, dzieci nie do ogarnięcia — jeden w pieluchach, drugi wrzeszczy, jeśli łyżka nie ta. Jedzenie — bitwa, mycie — bitwa, usypianie — to już cyrk. Nie zapomnieli o mamie, ciągle pytają, kiedy wróci. Sam już nie wiem…

Halina przypomina sobie, jak ostatnim razem Kinga też położyła się do szpitala „na zapas”. Wtedy był tylko jeden maluch i musieli go na szybko oddać sąsiadce, zanim babcia zdążyła dojechać. Półtorej godziny po telefonie Kinga już urodziła. Wszystko w mgnieniu oka. A teraz — ciąża numer trzy.

— Pół roku temu Marek oznajmił, że będzie jeszcze jedno dziecko. Mówię: co wy, rekord chcecie pobić? A on: „Mamo, nie martw się, wszystko pod kontrolą”. Oczywiście. Wszystko pod kontrolą, dopóki jest dobrze. A jak problem — od razu: „Mamo, tylko ty!” No i co mam zrobić?.. Odmówić nie mogę. Ale ciężko mi!

Starszy wnuk chodził do przedszkola, ale Kinga go wypisała — żeby się nie zaraził przed porodem. Halina nie może go wozić na drugi koniec miasta — zostali w domu. A w domu — harmider i krzyki. Nawet gdy dzieci ucichną, babcia wciąż słyszy ich piski w głowie.

— Młodszy nie umie jeść łyżką, wszędzie kleksy. Starszy cały dzień marudzi, kłócą się, biją. Patrzę na nich i myślę: jak Kinga da radę z trzema? Ja z dwoma ledwo daję radę!

Wieczorem, gdy dziadek wraca z pracy, bierze dzieci na siebie, a Halina gotuje na jutro. Karmi, myje, pierze, sprząta, i dopiero koło dziewiątej może zadzwonić do syna.

— Pytam: no i co, urodziła? Marek odpowiada: nie, wciąż to samo, czekamy. USG zrobili, dziewczynka, zdrowa. No i co teraz — będzie leżeć dwa tygodnie?

Halina nie ukrywa irytacji. Nie złości jej sama ciąża, ale to, jak wszystko zostało zaplanowane. Jej zdaniem Kinga urządziła sobie wakacje: wyleguje się w szpitalu, rozmawia na forach, ogląda filmy, a na dom i dzieci machnęła ręką.

— Mówię synowi: niech się wypisze. Urodzi w domu — wezwiemy karetkę, jak wszyscy. Jego znajoma urodziła i następnego dnia była w domu! Koleżanka córki też szybko urodziła. A u nas — całe przedstawienie!

— A co na to Marek?

— A co ma powiedzieć? „Mamo, wytrzymaj jeszcze trochę, już nie można się wypisywać”. Ja na to: niech napisze odmowę i wraca! Ale nie — nie słucha. Już trzymam się ostatkiem sił…

Kto w tej historii ma rację? Synowa, która postanowiła zadbać o zdrowie i wcześniej pojechała do szpitala? Czy teściowa, która na granicy wyczerpania ciągnie cudze obowiązki?

Trudno powiedzieć. Ale jedno jest pewne — cierpliwość babci się kończy.