„Synowa odpoczywa w szpitalu, a my z mężem zmagamy się z wnukami. Mam wrażenie, że specjalnie położyła się wcześniej”

Synowa odpoczywa w szpitalu, a my z mężem ledwo zipiemy pod opieką wnuków. Wydaje mi się, że specjalnie wcześniej się tam położyła — mówi sześćdziesięcioletnia Hanna Nowak z Lublina.

— Syn mówi: „Mamo, no przecież widzisz, jaka sytuacja — tylko ty możesz pomóc!” — opowiada. — No i co mam robić? Pomagam, jak umiem. Ale sił już nie mam…

Dziesięć dni temu jej synowa, Kasia, w dziewiątym miesiącu ciąży, skarżyła się na gorączkę, katar i ból gardła. Po kilku dniach straciła węch i smak. Syn Hanny, Krzysiek, pracuje od rana do wieczora na budowie, więc nie było komu zająć się dziećmi. Więc Kasia, nie namyślając się długo, pojechała do szpitala — „na obserwację”. A dwójkę maluchów — czteroletnią Julkę i dwuletniego Stasia — zostawiła babci i dziadkowi.

— Rozumiem, zdrowie jest ważne, zwłaszcza w ciąży, 41. tydzień… Ale dlaczego tak długo? Poprzednim razem urodziła w dwie godziny, ledwo zdążyli do porodówki. A teraz leży już drugi tydzień jak w sanatorium. Ogląda serial za serialem, kazała Krzyśkowi przywieźć laptopa, mówi, że czeka na skurcze. A my tu z wnukami już nie wiemy, gdzie się schować…

Hanna opowiada z goryczą. Nie jest osobą marudną, ale zmęczenie i uczucie niesprawiedliwości narastają z każdym dniem. Wcześniej Kasia zawsze zostawiała dzieci swojej matce. A teraz nagle babcia od strony ojca stała się „jedyną nadzieją”.

— Z Witkiem (mężem) nie młodniejemy. Od rana do nocy w biegu, dzieci nie do ogarnięcia — jeden w pieluchach, drugi wrzeszczy, gdy dostanie niewłaściwą łyżkę. Posiłek to bitwa, mycie — wojna, a zasypianie to już cyrk. Wciąż pytają, kiedy mama wróci. A ja sama nie wiem…

Hanna przypomina sobie, jak ostatnim razem Kasia też „wcześniej” pojechała do szpitala. Wtedy było jedno dziecko i musiała je na szybko zostawić sąsiadce, zanim babcia dotarła. Po półtorej godziny od telefonu Kasia już urodziła. Wszystko błyskawicznie. A teraz — trzecia ciąża.

— Pół roku temu Krzysiek oznajmił, że będzie kolejne dziecko. Mówię: „Co, rekord chcecie pobić?”. A on: „Mamo, nie martw się, wszystko pod kontrolą”. Oczywiście. Wszystko gra, dopóki jest dobrze. A jak problem — od razu: „Mamo, tylko ty!”. No i co mam zrobić? Nie odmówię. Ale ciężko mi!

Starsza wnuczka wcześniej chodziła do przedszkola, ale Kasia zrezygnowała — żeby nie zachorowała przed porodem. Hanna nie może jej wozić na drugi koniec miasta — zostają więc w domu. A w domu — chaos i krzyki. Nawet gdy dzieci w końcu ucichną, babci wciąż dzwonią w uszach ich piski.

— Młodszy nie umie jeść sam, wszędzie kleksy z zupy. Starsza cały dzień marudzi, kłócą się, biją. Patrzę na nich i myślę: jak Kasia da radę z trzecim? Ja z dwójką ledwo daję radę!

Wieczorem, gdy dziadek wraca z pracy, przejmuje dzieci, a Hanna gotuje na kolejny dzień. Karmi, myje, pierze, sprząta i dopiero około dziewiątej może zadzwonić do syna.

— Pytam: no jak tam, urodziła? A Krzysiek: „Nie, wciąż czekamy. USG zrobili, dziewczynka, zdrowa”. I co teraz? Dwa tygodnie będzie leżeć?

Hanna nie kryje irytacji. Nie złości ją sama ciąża, tylko to, jak to wszystko wygląda. Jej zdaniem Kasia urządziła sobie wakacje: leży w szpitalu, gada na forach, ogląda filmy, a dom i dzieci — machnęła ręką.

— Mówię synowi: niech się wypisze. Urodzi w domu — wezwiemy karetkę, jak wszyscy robią. Jego koleżanka urodziła i następnego dnia była w domu! Znajoma córki też szybko urodziła. A u nas — całe przedstawienie!

— A co na to Krzysiek?

— A co ma powiedzieć? „Mamo, wytrzymaj jeszcze trochę, już się nie wypisze”. Mówię: niech pisze rezygnację i wraca! Ale nie — nie słucha. Ja już ledwo zipię…

Kto w tej historii ma rację? Synowa, która chce zadbać o zdrowie i wcześniej pojechała do szpitala? Czy teściowa, która na skraju wytrzymałości dźwiga cudze obowiązki?

Trudno powiedzieć. Ale jedno jest pewne — cierpliwość babci się kończy. Czasem poświęcenie to nie tylko pomoc, lecz także umiejętność powiedzenia „dość”.