Synowa odpoczywa w szpitalu, a my z mężem zmagamy się z wnukami. Czyżby celowo poszła wcześniej?

Synowa odpoczywa w szpitalu, a my z mężem ledwo zipiemy z wnukami. Mam wrażenie, że specjalnie położyła się wcześniej do szpitala — mówi sześćdziesięcioletnia Jadwiga Nowak z Lublina.

— Syn mówi: „Mamo, no przecież widzisz, jaka sytuacja — tylko ty możesz pomóc!” — opowiada. — No i co mam zrobić? Pomagam, jak mogę. Tylko że już sił brakuje…

Dziesięć dni temu jej synowa, Kinga, w dziewiątym miesiącu ciąży, zaczęła narzekać na gorączkę, katar i ból gardła. Po kilku dniach straciła smak i węch. Syn Jadwigi, Marek, pracuje od rana do nocy na budowie, więc nie miał kto zająć się dziećmi. Kinga, nie zastanawiając się długo, pojechała do szpitala — „na obserwację”. A dwójkę maluchów — czteroletnią Zosię i dwuletniego Kacpra — zostawili babci z dziadkiem.

— No rozumiem, zdrowie, ciąża, 41. tydzień… Ale dlaczego tak długo? Poprzednim razem urodziła w parę godzin, ledwo dojechali do szpitala. A teraz — leży drugi tydzień jak w sanatorium. Ogląda seriale, kazała mężowi przywieźć laptopa, mówi, że czeka na skurcze. A my tu z wnukami już nie wiemy, gdzie się schować…

Jadwiga mówi ze złością. Nie jest kapryśna, ale zmęczenie i poczucie niesprawiedliwości rosną z dnia na dzień. Kinga zawsze wcześniej zostawiała dzieci swojej mamie. A teraz nagle babcia od strony ojca stała się „jedyną nadzieją”.

— Z Witkiem (mężem) nie młodniejemy. Od rana do wieczora w biegu, dzieci nie do ogarnięcia — jedno w pieluchach, drugie płacze, gdy łyżka nie ta. Obiad — wojna, umycie — bitwa, a spanie to już cyrk. Dzieci wciąż pytają, kiedy wróci mama. A ja sama już nie wiem…

Jadwiga przypomina sobie, jak ostatnio Kinga też poszła do szpitala „wcześniej”. Wtedy było tylko jedno dziecko i musieli je na szybko zostawić sąsiadce, zanim babcia dotarła. Po półtorej godziny od telefonu Kinga już urodziła. Wszystko błyskawicznie. A teraz — trzecia ciąża.

— Pół roku temu Marek oznajmił, że będzie kolejne dziecko. Mówię: co wy, rekord chcecie pobić? A on: „Mamo, nie martw się, wszystko pod kontrolą”. No tak. Wszystko gra, gdy jest dobrze. A jak problem — od razu: „Mamo, tylko ty!” No i co mam zrobić? Nie mogę odmówić. Ale to dla mnie ciężkie!

Starsza wnuczka chodziła do przedszkola, ale Kinga ją wypisała — żeby nie zachorowała przed porodem. Jadwiga nie może wozić jej na drugi koniec miasta — więc siedzą w domu. A tam — chaos i krzyki. Nawet gdy dzieci ucichną, babcia wciąż słyszy ich piski w głowie.

— Młodszy nie umie jeść łyżką, wszędzie kleksy. Starsza cały dzień marudzi, kłócą się, biją. Patrzę na nich i myślę: jak Kinga da radę z trzecim? Ja z dwójką ledwo żyję!

Wieczorem, gdy dziadek wraca z pracy, bierze dzieci na siebie, a Jadwiga gotuje na następny dzień. Karmi, myje, pierze, sprząta, i dopiero koło dziewiątej może zadzwonić do syna.

— Pytam: no jak tam, urodziła? Marek odpowiada: nie, wciąż nic, czekamy. USG zrobili, dziewczynka, zdrowa. I co, teraz będzie leżeć dwa tygodnie?

Jadwiga nie kryje irytacji. Nie złości ją sama ciąża, ale to, jak wszystko zostało zorganizowane. Jej zdaniem Kinga urządziła sobie wakacje: leży w szpitalu, pisze na forach, ogląda filmy, a dom i dzieci — macha na to ręką.

— Mówię synowi: niech się wypisze. Urodzi w domu — wezwiemy karetkę, jak inni robią. Jego znajoma urodziła i następnego dnia była w domu! Koleżanka córki też szybko urodziła. A u nas — całe show!

— A co na to Marek?

— A co ma powiedzieć? „Mamo, wytrzymaj, już niedługo, nie można się teraz wypisywać”. Ja na to: niech podpisze odmowę i wraca do domu! Ale nie — nie słucha. Ja już trzymam się ostatkiem sił…

Kto ma rację w tej historii? Synowa, która postanowiła zadbać o zdrowie i wcześniej pojechała do szpitala? Czy teściowa, która na skraju wyczerpania ciąży cudze obowiązki?

Trudno powiedzieć. Ale jedno jest pewne — cierpliwość babci się kończy.