Synowa odpoczywa w szpitalu, a my z mężem zmagamy się z wnukami. Czy celowo przyspieszyła pobyt?

Synowa odpoczywa w szpitalu, a my z mężem padamy ze zmęczenia przy wnukach. Mam wrażenie, że specjalnie poszła do szpitala tak wcześniej – mówi sześćdziesięcioletnia Anna Kowalska z Łodzi.

— Syn mówi: „Mamo, no widzisz, jaka sytuacja – tylko ty możesz pomóc!” – opowiada Anna. — No i co mam zrobić? Pomagam, jak umiem. Tyle że sił już nie mam ani trochę…

Dziesięć dni temu jej synowa, Kasia, w dziewiątym miesiącu ciąży, zaczęła narzekać na gorączkę, katar i ból gardła. Po dwóch dniach straciła węch i smak. Syn Anny, Marek, całe dnie spędza na budowie, więc nie było komu zająć się dziećmi. Kasia, nie myśląc długo, położyła się do szpitala – „na obserwację”. A dwójkę maluchów – czteroletniego i dwuletniego – przekazali pod opiekę babci i dziadka.

— Rozumiem, niby zdrowie, niby ciąża, 41. tydzień… Ale dlaczego tak długo? Poprzednim razem urodziła w parę godzin, ledwo zdążyli do szpitala. A teraz? Leży już drugi tydzień jak w sanatorium. Serial za serialem ogląda, męża zmusiła, żeby przyniósł laptopa, mówi: „Czekam na skurcze”. A my tu z wnukami już nie wiemy, gdzie przed nimi uciec…

Anna Kowalska opowiada z wyraźną urazą. Nie jest typem marudy, ale zmęczenie i poczucie niesprawiedliwości rosną z dnia na dzień. Kasia zawsze wcześniej zostawiała dzieci swojej mamie. A teraz nagle babcia od strony ojca stała się „jedyną nadzieją”.

— Z Witkiem (mężem) nie młodniejemy. Od rana do wieczora w wirze zajęć, dzieci nie do opanowania – jeden w pieluchach, drugi drze się, jeśli łyżka nie ta. Nakarmić – bitwa, umyć – bitwa, ułożyć spać – to już cyrk. Mamy nie zapomnieli, ciągle pytają, kiedy wróci. A ja sama już nie wiem…

Anna przypomina sobie, jak ostatnim razem Kasia też poszła do szpitala „z wyprzedzeniem”. Wtedy było jedno dziecko, i trzeba je było błyskawicznie oddać sąsiadce, zanim babcia dojechała. Półtorej godziny po telefonie Kasia już urodziła. Wszystko w mgnieniu oka. A teraz – ciąża numer trzy.

— Pół roku temu Marek ogłosił, że będzie kolejne dziecko. Mówię: co wy, rekord chcecie pobić? A on: „Mamo, nie martw się, u nas wszystko pod kontrolą”. Jasne. Wszystko pod kontrolą, dopóki jest dobrze. A jak problem – od razu: „Mamo, tylko ty!” No i co? Nie mogę odmówić. Ale jak mi ciężko!

Starszy wnuczek chodził do przedszkola, ale Kasia zrezygnowała – żeby nie złapał infekcji przed porodem. Anna nie może wozić go na drugi koniec miasta – zostali w domu. A tam – harmider i krzyki. Nawet gdy dzieci ucichną, babcia wciąż słyszy ich piski w głowie.

— Młodszy nie potrafi jeść łyżką, wszędzie kleksy. Starszy cały dzień marudzi, kłócą się, biją. Patrzę na nich i myślę: jak Kasia sobie poradzi z trzecim? Ja z dwoma ledwo daję radę!

Wieczorem, gdy dziadek wraca z pracy, przejmuje dzieci, a Anna gotuje na następny dzień. Karmi, myje, sprząta, pierze i dopiero koło dziewiątej może zadzwonić do syna.

— Pytam: no i co, urodziła? Marek odpowiada: nie, wciąż to samo, czekamy. USG zrobili, dziewczynka, zdrowa. I co teraz – będzie leżeć dwa tygodnie?

Anna nie kryje irytacji. Nie złości ją sama ciąża, lecz to, jak to wszystko wygląda. Jej zdaniem Kasia urządziła sobie wakacje: wyleguje się w szpitalu, przegląda fora, ogląda filmy, a na dom i dzieci – machnęła ręką.

— Mówię synowi: niech się wypisze. Urodzi w domu – wezwiemy karetkę, jak wszyscy robią. Jego znajoma urodziła i już następnego dnia była w domu! Koleżanka córki też szybko urodziła. A u nas – całe show!

— A co na to Marek?

— A co ma powiedzieć? „Mamo, wytrzymaj, już niedługo, nie można się teraz wypisać”. Ja na to: niech pisze rezygnację i wraca do domu! Ale nie – nie słucha. Ja już na ostatnich siłach się trzymam…

Kto w tej historii ma rację? Synowa, która postanowiła zadbać o zdrowie i wcześniej trafiła do szpitala? Czy teściowa, która na skraju wyczerpania ciągnie cudze rodzicielskie obowiązki?

Trudno powiedzieć. Ale jedno jest pewne – cierpliwość babci się kończy.