Sprawa wygląda tak: niedługo odwiedzą nas goście, więc musicie gdzieś na chwilę zniknąć.

Dziś miałam dziwną sytuację. Właśnie przeczytam wam fragment mojego pamiętnika.

„Słuchajcie, sprawa wygląda tak – niedługo przyjdą do nas goście, więc musicie gdzieś wyjść. Sami rozumiecie, że z wami nie będzie żadnego święta.”

„Synku, to gdzie mamy iść? Nie mamy tu nikogo” – zapytała mama.

„No skąd mam wiedzieć? Sąsiadka ze wsi was kiedyś zapraszała, to jedźcie.”

Wiktor Stefanowicz i Marianna Mikołajewna już sto razy żałowali, że posłuchali syna i sprzedali swój dom.

Może było im tam ciężko, ale to był ich dom. Tam byli gospodarzami. A tu?

Balili się wychodzić ze swojego pokoju, żeby nie wywołać gniewu synowej Katarzyny. Drażniło ją dosłownie wszystko. Jak chodzą, szurając kapciami. Jak piją herbatę, jak jedzą.

Jedyną osobą w mieszkaniu, dla której byli potrzebni, był wnuk Dominik.

Przystojny chłopak, ale kochał swoich staruszków do szaleństwa. I gdy matka podniosła w jego obecności głos, natychmiast dostawała odpowiednią reakcję.

A syn Wadim? Czy bał się żony, czy mu było wszystko jedno? Nigdy nie stanął w obronie rodziców.

Dominik nawet jadł kolację z babcią i dziadkiem. Tylko że rzadko bywał w domu. Był na praktykach. Dla wygody mieszkał w akademiku blisko pracy. Przyjeżdżał tylko w weekendy.

Staruszkowie czekali na wnuka jak na święto. A tu już i Nowy Rok za pasem. Dominik przyjechał wczesnym rankiem, tylko po to, żeby wszystkich powitać.

Wszedł do pokoju swoich staruszków.

Przyniósł każdemu ciepłe skarpety i rękawiczki. Wiedział, że zawsze marzną, więc postanowił ich ucieszyć. Dziadkowi zwykłe rękawiczki, babci z haftem.

Marianna Mikołajewna przycisnęła rękawiczki do twarzy i rozpłakała się.

„Babciu, co się stało? Nie podobają ci się?”

„Co ty, złotko. Są najpiękniejsze. Takich drogich, we wszystkich znaczeniach, jeszcze w życiu nie miałam.”

Przytuliła wnuka i pocałowała. Dominik zaczął całować dłonie babci. Robił to od dzieciństwa. Jej ręce zawsze czymś pachniały. Raz jabłkami, raz ciastem. Ale najbardziej ciepłem i miłością.

„Tak, kochani, wytrzymajcie tu beze mnie trzy dni. Pojadę z chłopakami odpocząć, a potem wrócę.”

„Odpoczywaj, kochany” powiedziała babcia „my poczekamy.”

Dominik spakował torbę, pożegnał się ze wszystkimi i wyszedł. Staruszkowie wrócili do swojego pokoju.

Po godzinie usłyszeli, jak Katarzyna krzyczy na męża, że mają przyjść goście. A w domu starzy. Niech ich gdzieś wyślą. Wstyd przed ludźmi, nie można się rozluźnić.

I gdzie potem położyć gości spać. Wadim próbował coś odpowiedzieć, w stylu „a gdzie ja ich wyślę?”. Ale Kasia nawet słuchać nie chciała.

Staruszkowie siedzieli cicho jak myszy, nawet nie wyszli do kuchni napić się herbaty. Wiktor Stefanowicz wyciągnął z ukrycia wafle, podzielił się z żoną.

Usiedli przy oknie i w milczeniu zaczęli jeść. Balili się nawet odezwać. W oczach Marianny Mikołajewnej drżała łza. Jakże bolesne i smutne jest dożyć stanu, kiedy jest się nikomu niepotrzebnym.

Na dworze robiło się ciemno. Do pokoju wszedł Wadim.

„Słuchajcie, sprawa wygląda tak niedługo przyjdą do nas goście, więc musicie gdzieś wyjść. Sami rozumiecie, że z wami nie będzie żadnego święta.”

„Synku, to gdzie mamy iść? Nie mamy tu nikogo” zapytała mama.

„No skąd mam wiedzieć? Sąsiadka ze wsi was kiedyś zapraszała, to jedźcie.”

„Jak mamy jechać? Autobus już nie jeździ, nie wiemy nawet, gdzie jest dworzec. I czy ona jeszcze żyje.”

„No nie wiem, krótko mówiąc, Kasia powiedziała, że macie godzinę na spakowanie się.”

Wadim wyszedł. Wiktor i Marianna patrzyli na siebie. Każdy powstrzymywał łzy. Zaczęli się pakować, nawet prezenty od wnuka się przydały.

Ubrali się cieplej. W milczeniu wyszli z domu. Na dworze było już prawie ciemno. Ludzie krzątali się, spiesząc do swoich spraw.

Marianna Mikołajewna wzięła męża pod rękę i poszli powoli do parku. Po drodze wstąpili do małej kawiarenki. Zamówili herbatę i kanapki, bo cały dzień nic nie jedli.

Posiedzieli w kawiarni prawie godzinę. Bardzo nie chciało im się wychodzić. Na dworze wiał wiatr, zaczął padać śnieg. Do nocy mróz się wzmagał. W parku była mała altanka. Małżeństwo postanowiło się w niej schronić.

W końcu jakiś dach nad głową. Usiedli, przytuleni do siebie. Marianna Mikołajewna przyglądała się rękawiczkom na swoich dłoniach. Wiktor spojrzał na żonę i powiedział:

„Dobrze, że nasz wnuk ma dobre serce, w przeciwieństwie do swoich rodziców.”

„Tak, obiecaliśmy Dominikowi wytrzymać, a nie udało się” odpowiedziała babcia.

Czas mijał, śnieg nie ustawał. W domach migały choinki. Wielu w mieszkaniach już siedziało przy stole, żegnając stary rok. Nagle u stóp Marianny i Wiktora pojawił się pies.

Takie śliczne spaniel. Zaczął skomleć. Wspiął się łapkami na kolana babci. Uśmiechnęła się i pogłaskała go.

„Przyjacielu, co ty tu robisz sam? Zgubiłeś się?” zapytała Marianna Mikołajewna.

Nagle z oddali usłyszeli kobiecy głos.

„Lordzie, do mnie, gdzie jesteś? Czas do domu. No gdzie jesteś? Kochanie, gdzie jesteś?”

Dziewczyna usłyszała szczekanie psa.

„Lordzie, Lordzie! Idę do ciebie. Co się stało?”

Dziewczyna podeszła do altanki. Jej pies stał łapkami na kolanach starszej pani i szczekał. Patrząc na staruszków, Daria zrozumiała, że siedzą tu już od dawna.

„Przepraszam, Lord jest dobry, nikogo nie skrzywdzi. Przepraszam za pytanie, ale dawno tu siedzicie?”

„Dawno, córeczko, masz ślicznego pieska, dobrego.”

„A dlaczego nie idziecie do domu? Przecież jest bardzo zimno i za godzinę Nowy Rok.”

Staruszkowie milczeli.

„Przepraszam jeszcze raz, nie macie gdzie iść?”

W odpowiedzi pokiwali głowami.

„Bardzo dziwnie. Nawet się pogubiłam.”