Spotkanie z przeznaczeniem

Wioska Leśna, skryta w cieniu wiekowych sosen pod Łodzią, witała mroźnym porankiem. Jutro miałam poznać przyszłą teściową, a ja, Kinga, nie mogłam znaleźć sobie miejsca. Zamężne koleżanki, chcąc mnie wesprzeć, tylko dodały strachu:

— Trzymaj głowę wysoko, nie jesteś z marginesu!

— Nie pozwól, by teściowa tobą rządziła, od razu pokaż charakter!

— Dobrych teściowych nie ma, pamiętaj o tym!

— To ty ich uszczęśliwiasz, nie oni ciebie!

Noc minęła bez snu, a rano wyglądałam, jakbym już leżała w trumnie. Spotkałam się z moim narzeczonym, Krzysztofem, na peronie. Dwie godziny w pociągu ciągnęły się jak wieczność. Wysiadłszy, ruszyliśmy przez małe miasteczko, a potem przez śnieżny bór. Mroźne powietrze pachniało żywicą i świętami, śnieg chrupał pod nogami, a sosny szumiały nad głową. Zaczynałam marznąć, ale wkrótce w oddali pojawiły się dachy Leśnej.

Przy furtce powitała nas drobna staruszka w wysłużonym kożuchu i wyblakłej chustce. Gdyby nie zawołała, przeszłabym obok.

— Kingo, złotko, jestem Pelagia Nowak, matka Krzysztofa. Będziemy się znać! — zdjęła zniszczoną rękawiczkę i mocno ścisnęła moją dłoń. Jej wzrok, przenikliwy i bystry, zdawał się widzieć na wylot. Wąską ścieżką między zaspami weszliśmy do starej chaty z poczerniałych bali. W środku było ciepło, piec żarzył się do czerwoności.

Czułam się, jakbym przeniosła się w przeszłość. Osiemdziesiąt kilometrów od Łodzi – a w domu ani wody, ani normalnej toalety, tylko dziura na podwórku. Radio? Nie w każdym domu. Półmrok w izbie rozpraszała jedynie mdła żarówka.

— Mamo, włączmy światło — zaproponował Krzysztof.

Pelagia zmarszczyła brwi:

— Nie jesteśmy państwo, żeby przy świetle siedzieć. Kinga boi się zupy obok ust rozlać? — ale spojrzawszy na mnie, złagodniała. — Dobrze, córuś, zaraz zapalę, tylko się zakrzątnę.

Przekręciła żarówkę nad stołem, a mdłe światło rozpraszało mrok kuchni.

— Głodni pewnie? Zupkę ugotowałam, proszę się częstować! — zakrzątała się, nalewając gorący rosół.

Jedliśmy, wymieniając spojrzenia, a ona mówiła czułe słowa, lecz jej wzór, niczym skalpel, rozbierał moją duszę na części. Czułam się jak na celowniku. Gdy nasze oczy się spotykały, zaczynała się krzątać: kroiła chleb, dorzucała drewna do pieca.

— Herbatkę zrobię — szczebiotała. — Nie byle jaką, z malinami. Do tego konfitury z czarnej porzeczki, choroby odpędzą, duszę rozgrzeją. Proszę się częstować, drodzy goście!

Miałam wrażenie, że trafiłam do baśni sprzed stuleci. Zaraz wejdzie reżyser i krzyknie: „Stop, klaps!” Ciepło, gorące jedzenie i słodka herbata rozleniwiły mnie. Chciałam paść na poduszkę i zasnąć, ale Pelagia miała inne plany.

— Chłopcy, skoczcie do sklepu, kupcie dwa kilo mąki. Napieczemy pierogów, wieczorem rodzina przyjedzie: siostry Krzysztofa, Weronika z Kasią, i Elżbieta z Łodzi z narzeczonym. A ja kapustę podsmażę, ziemniaki ugotuję.

Gdy się ubieraliśmy, wyciągnęła spod łóżka ogromną głowę kapusty i, siekając ją, mruczała:

— Poszła kapusta pod nóż, została tylko gołka wśród ziół.

Szliśmy przez wieś, a wszyscy kłaniali się Krzysztofowi, mężczyźni zdejmowali czapki, śledzili nas wzrokiem. Sklep był w sąsiednim miasteczku, droga wiodła przez las. Śnieg migotał w słońcu, lecz pod wieczór światło przygasło, zimowy dzień jest krótki. Wróciwszy, Pelagia oznajmiła:

— Kingo, zabieraj się za ciasto. Ja do ogródka, śnieg udeptam, by myszy kory nie gryzły. Krzysztofa biorę, niech łopatą podziała.

Zostałam z górą ciasta. Gdybym wiedziała, że będę lepić pierogi, nie wzięłabym tyle! „Co się zaczęło, trzeba skończyć — podpuszczała teściowa. — Początek trudny, koniec słodki”. Pierogi wychodziły krzywe: jeden okrągły, drugi podłużny, jeden przeładowany, drugi pusty. Namęczyłam się, zanim skończyłam. Później Krzysztof wyznał: matka sprawdzała, czy nadaję się na żonę dla jej syna.

Gości napchało się – tłok nie do wytrzymania. Wszyscy jasnowłosi, niebieskoocy, uśmiechnięci, a ja chowałam się za Krzysztofa, się wstydząc. Stół wyniesiono na środek, mnie posadzono na łóżku z dziećmi. Łóżko skrzypi, kolana prawie w sufit wbijam, dzieci skaczą – aż mi się w głowie kręci. Krzysztof przyniósł skrzynię, nakrył kocem – siedzę jak królowa na pokaz. Kapusty i cebuli nie jem, ale tu jadłam za trzech – aż mi uszy puchły!

Zrobiło się ciemno. Pelagia miała wąskie łóżko przy piecu, reszta spała w izbie. „Ciasno, ale weselej” – mruczała. Mnie, jako gościowi, dostało się łóżko. Z rzeźbionej szafy, dzieła nieżyjącego już ojca Krzysztofa, wyciągnięto wykrochmaloną pościel. Bałam się położyć, jakbym kładła się w muzeum. Teściowa ścielała i mamrotała:

— Chodzi izba, chodzi piec, a gospodyni nie ma gdzie się zleźć!

Rodzina układała się na podłodze, na stosie starych koców ze strychu. Musiałam iść do ubikacji. Wymknęłam się z łóżka, macając podłogę, by nie nadepnąć na śpiących. W sieni – ciemność. Coś puchatego musnęło moją nogę. Wrzasnęłam, myśląc, że to szczur. Wszyscy zerwali się, śmiejąc się: to kotek, w dzień się wałęsał, a nocą wrócił.

Do wychodka poszłam z Krzysztofem. Drzwi nie ma, tylko przepierzenie. On stoi tyłem, świeci zapałką, bym nie wpadła do dziury. Wróciłam, zwaliłam się na łóżko i zasnęłam jak kamień. Świeże powietrze, cisza – wieś…