Spotkanie w Autobusie: Zaskakująca Znajomość po Ciężkim Dniu

Zuzanna poznała się z Arkadiuszem w autobusie. Była wykończona po pracy, a jak na złość, nie było ani jednego wolnego miejsca. Zuzanna musiała mocno trzymać się poręczy, aby nie upaść. Z takim ciężkim grafikiem, gdyby się przewróciła, pewnie by tam zasnęła.

Arkadiusz, dostrzegając zmęczenie dziewczyny, wstał ze swojego miejsca i zaproponował jej usiąść. Zuzanna była mu bardzo wdzięczna. Wkrótce miejsce obok niej się zwolniło i mężczyzna usiadł obok.

Zaczęli rozmowę, nawet nie zauważając kiedy. Zuzanna opowiedziała, że pracuje jako wychowawczyni i jak na złość, w tym samym czasie zachorowali drugi wychowawca i opiekunka. Przez to musiała pracować na dwie zmiany.

– Wiem, że nie pracuję na budowie i że praca nie jest zbyt trudna, ale pod wieczór jestem tak zmęczona, że nie wiem, jak dotrzeć do domu, – pożaliła się.

– Nie mów tak, – zaśmiał się Arkadiusz. – Nie wyobrażam sobie pracy z dziećmi. To przecież małe potworki!

Zuzanna roześmiała się.

– Kocham dzieci. Są takie szczere! A kiedy obejmują cię mocno, człowiek czuje się ważny… Ale, oczywiście, potrafią zmęczyć, – powiedziała znowu śmiejąc się.

– Wolę rozładowywać wagony niż zajmować się dziećmi, – mruknął Arkadiusz. – Masz bardzo odpowiedzialną pracę. Dzieci są takie żywiołowe i ciekawskie! Zabójcza mieszanka!

Zgadali się tak, że Zuzanna prawie przegapiła swój przystanek. Arkadiusz nie tracił czasu i poprosił o numer telefonu. Z przyjemnością mu go podała.

Tak zaczęła się ich relacja. Zuzanna i Arkadiusz często spacerowali, chodzili do kina, na wystawy. Oboje uwielbiali teatr.

– Nie sądziłam, że spotkam kogoś równie szalonego! – śmiała się Zuzanna. – Teatr teraz nie jest w modzie.

– Teatr to coś, co nigdy nie wyjdzie z mody, – sprzeciwił się Arkadiusz.

Mieli doskonałe relacje. Arkadiusz wydawał się troskliwy i miły. Jednak okazało się, że nie lubi zwierząt. I to nie że tylko nie lubi, ale wręcz je odrzuca.

Pewnego razu, kiedy spacerowali, podbiegł do nich kotek. Był przyjacielski i uroczy. Zaczął ocierać się o Arkadiusza, a ten zły go kopnął, aż kotek pisnął.

– Co robisz? – rzuciła się do małego Zuzanna. – Dlaczego go tak potraktowałeś?

– Nie dotykaj go! – skrzywił się Arkadiusz. – Nie wiadomo, czym jest zarażony. Jeszcze na mnie zostawił swoją sierść!

Przez resztę wieczoru Arkadiusz nie rozumiał, dlaczego Zuzanna się złościła. Na koniec wyraziła swoje oburzenie:

– Nie można tak postępować z tymi, którzy są słabsi od ciebie!

– O co ci chodzi? – szczerze się zdziwił. Arkadiusz już zapomniał o tym małym stworzeniu.

– Dzisiaj kopnąłeś kotka! To małe stworzenie jest już w niebezpieczeństwie. Nie jest ci go żal?

Arkadiusz tylko prychnął. Znalazła powód do złości?

– Martwię się o siebie! Bezdomne zwierzęta są często chore! Dlaczego miałbym się tym przejmować? Jak się zacznie wszystkich bezdomnych kotów i psów żałować, można zwariować.

Zuzanna nie mogła pogodzić się z jego słowami. Nie uważała, że wszyscy muszą kochać zwierzęta i próbować je ratować. Choć sama miała kota, którego uratowała, będąc kiedyś kotkiem z ulicy, praktycznie odbierając go od stada bezpańskich psów. Ale nie, nie sądziła, że wszyscy muszą być tacy empatyczni. Można ich nie lubić, ale na pewno nie wolno krzywdzić ani zadawać bólu.

Na jakiś czas przestali się kontaktować. Jednak z czasem Zuzanna zaczęła myśleć, że zareagowała zbyt ostro. Ogólnie Arkadiusz jej odpowiadał. Był opiekuńczy, mądry, interesujący. A jeśli chodzi o zwierzęta… Może po prostu nigdy ich nie miał i nie wie, jakie to szczęście.

Zuzanna przez długi czas nie zapraszała Arkadiusza do siebie. Zwykle byli gdzieś na zewnątrz lub u Arkadiusza, ale teraz postanowiła pokazać, że jest dobrą gospodynią i zaprosiła go na kolację. Z radością się zgodził.

Jak tylko Arkadiusz wszedł do przedpokoju, do niego podbiegł kotek Okruszek, właśnie ten, którego Zuzanna kiedyś uratowała. Już nie przypominał przerażonego małego kotka. Raczej teraz całkowicie pasował do imienia. Okruszek był pulchniutki i leniwy, a wbrew powszechnej opinii o kotach, kochał gości. Witał każdego, jakby przyszedł specjalnie do niego.

Arkadiusz od razu się skrzywił. Miał ochotę odepchnąć tego futrzaka, ale przypomniał sobie reakcję Zuzanny, kiedy kopnął kotka.

Z tego powodu Arkadiusz tylko powiedział „spadaj”, nie racząc Okruszka pieszczotą.

Wieczór przebiegał dobrze, ale mężczyzna irytował się, że kot ciągle kręcił się po kuchni. Dla niego było to nie do przyjęcia. Przecież rozsiewa sierść i ogólnie zwierzęta nie powinny być w domu.

Kiedy Okruszek wskoczył na jego kolana, przyzwyczajony, że wszyscy go uwielbiają, Arkadiusz nie wytrzymał i zrzucił go, tak że kotek poleciał na lodówkę.

– Ostrożnie, Arku, – powiedziała Zuzanna, podnosząc kota.

– Ja nie lubię zwierząt, – warknął Arkadiusz. – Już ci to mówiłem.

– Wiem, – powiedziała Zuzanna, całując futrzaka. – Ale to nie daje ci prawa go krzywdzić.

– Jeśli on mnie nie będzie dotykał, ja go również nie, – stwierdził Arkadiusz bezapelacyjnie.

Po tej sytuacji Zuzanna nie miała ochoty zapraszać Arkadiusza do siebie. Martwiła się o Okruszka i nie chciała, żeby kłócili się z Arkadiuszem.

Okazało się, że Arkadiusz nie tylko nie lubi zwierząt. Ich pierwszą rozmowę, w autobusie, gdy Zuzanna mówiła o pracy wychowawcy, traktowała jako żart. Wkrótce zrozumiała, że Arkadiusz nie żartował, gdy mówił, że woli rozładowywać wagony niż pracować z dziećmi.

Ich także nie lubił. Pewnego razu, gdy przyszedł po Zuzannę do przedszkola, a jej podopieczni jeszcze bawili się, bo rodzice ich nie odebrali, zdała sobie z tego sprawę. Bawili się na placu zabaw, a jeden z wychowanków podbiegł do Arkadiusza, pokazując mu ciekawy samochodzik.

– Odczep się, – burknął mężczyzna.

Zuzanna go upomniała, że tak nie można. On tylko wzruszył ramionami.

– Czemu mam słuchać jakiegoś smarkacza? Dlaczego wszyscy tak się zachwycają dziećmi? Przecież są głupie i nieciekawe. Jeśli mnie nie interesuje jego samochodzik, to co, mam udawać?

Zuzanna coraz bardziej się niepokoiła. Nigdy nie mówiła, że wszyscy powinni kochać dzieci i zwierzęta. Ale tak otwarcie manifestować pogardę i nienawiść… Dla niej było to trudne do zaakceptowania. Wydawało jej się, że taki człowiek w ogóle nie może kochać.

Dla Arkadiusza jednak wszystko było w porządku. Po pół roku związku zaskoczył Zuzannę propozycją wspólnego zamieszkania.

– Jesteśmy razem już dość długo, dlaczego by nie zamieszkać razem? Poza tym wynajmujesz mieszkanie, a ja mam własne. To świetna opcja, Zuzanno, – powiedział z uśmiechem.

– Zastanowię się, – odpowiedziała zaskoczona.

– Tylko, myślę, że rozumiesz, że kota u mnie widzieć nie chcę. Oddaj go komuś, – dodał zwyczajnie.

Zuzanna zatrzymała się. Spacerowali po bulwarze, pogoda była wspaniała i nic nie zapowiadało problemów. Ale jedno zdanie – i wieczór został zrujnowany.

– Jak to sobie wyobrażasz? – zapytała. – Kocham Okruszka, mieszka ze mną już trzy lata. I mam go po prostu wyrzucić?

– Znając cię, jestem pewien, że nie wyrzucisz, – zaśmiał się Arkadiusz. – Po prostu oddaj.

Zuzanna westchnęła.

– A gdybym miała dziecko? Prosiłbyś mnie też, żeby ktoś je wziął? Przecież dzieci też nie lubisz.

– No, nie przesadzaj, – zaśmiał się mężczyzna. – Poza tym, gdybyś miała dziecko, nie bylibyśmy razem. Dzieci trzeba mieć wspólne, i to później. A cudze dzieci to ciężar. Tak jak i zwierzęta.

Zuzanna pokręciła głową. Tak, była zakochana w Arkadiuszu, ale nie mogła zaakceptować jego podejścia. Razem z nim nie byłaby szczęśliwa. W jego sercu jakby mieszkała jakaś oziębłość, a może i okrucieństwo. Taki człowiek trudno kiedykolwiek będzie czułym ojcem, z nim nie będzie można posiadać zwierzątka, a do tego nie nauczy przyszłych dzieci, czym jest szlachetność.

– Arku, – wciągając głęboko powietrze, zaczęła Zuzanna, – nie przeprowadzę się do ciebie.

– Przez jakiegoś kota?! – zdziwił się.

– Między innymi. A także przez nasze zbyt różne spojrzenia na życie. Przepraszam, ale myślę, że lepiej będzie, jeśli się rozstaniemy.

Arkadiusz nigdy nie zrozumiał postawy Zuzanny. Przecież jej nie okłamywał, mówił, jak jest. I nie wierzył, że naprawdę kocha dzieci w przedszkolu i tak bardzo ceni jakiegoś kotka. W końcu przekonał siebie, że chodzi o coś innego. Może po prostu go zdradza.

Ta myśl pozwoliła Arkadiuszowi jeszcze bardziej nie lubić Zuzanny. I szkoda, że z tą niechęcią będzie musiał żyć dalej.