Słuchaj, Natalio Stefanówno, nie zamierzam żyć z twoim synem, więc mu to przekaż – oświadczyła Świetlana.

**Dziennik osobisty**

Pani Natalio, nie zamierzam dalej żyć z pańskim synem, niech mu pani to powie oświadczyła Kinga.

A z kim będziesz żyła? Komu będziesz potrzebna z dzieckiem? Jakoś nie widzę kolejki książąt pod twoim płotem mruknęła teściowa.

Kinga pakowała rzeczy córeczki. Swoje spakowała już wcześniej niewiele, tylko to, co najpotrzebniejsze. Resztą zajmie się później.

Jej ruchy były spokojne i metodyczne. Włożyła do torby ciepły kombinezon Zosi w myślach odhaczyła. Spakowała buciki kolejna sprawa załatwiona.

Nie płakała już, nie rozpaczała. Bezsenną noc wystarczyła, by podjęła decyzję ona i Krzysztof muszą się rozstać.

Słyszała, gdy wrócił do domu. Zajrzał do sypialni, a nie zastawszy tam żony, otworzył drzwi pokoju dziecięcego. Kinga udawała, że śpi.

Rano, przed wyjściem do pracy, Krzysztof również zatrzymał się pod drzwiami pokoju Zosi. Postał, przestąpił z nogi na nogę, ale nie wszedł rozmowę z żoną odłożył na wieczór.

Ale tej rozmowy już nie będzie, bo Kinga za pół godziny wezwie taksówkę i pojedzie z dwuletnią Zosią do swoich rodziców.

Po wczorajszym wydarzeniu nie chce już nie tylko rozmawiać z Krzysztofem, ale nawet na niego patrzeć.

Do tego, że wracał pod wpływem w każdy piątek, przywykła. Ale wczoraj była środa. Do tego rano prosiła męża, by wrócił wcześniej i posiedział z córką, podczas gdy ona spotka się z przyjaciółką Magda obiecała znaleźć jej pracę zdalną.

Nie odważyła się zostawić córki z mężem w takim stanie i zadzwoniła do Magdy, by przełożyć spotkanie. Krzysztofowi się to nie spodobało:

Do kogo dzwonisz? O jakie spotkanie się umawiasz? rzucił się na Kingę.

Rozmawiam z Magdą. Miałyśmy się spotkać, ale nie mogę zostawić z tobą Zosi.

Dlaczego nie możesz?

Spójrz w lustro jak wyglądasz. Idź się przespać, jutro masz pracę powiedziała Kinga i wyszła do kuchni.

Stój! krzyknął Krzysztof i złapał żonę za rękę. Co ci się w moim stanie nie podoba? Co? Posiedziałem trochę z chłopakami, u Witka były urodziny. Księżniczko jedna! Sam decyduję, o której wracam. Jasne?

Kinga próbowała wyrwać rękę:

Puść! Boli! Zupełnie ci odbiło!

Szarpnęła się, Krzysztof zachwiał się i prawie upadł.

A, ty tak! wrzasnął, a w następnej chwili jego pięść uderzyła ją w nasadę nosa.

Kinga złapała się za twarz. Krzysztof, który sam chyba nie spodziewał się takiego czynu, puścił jej rękę i próbował coś powiedzieć. Ale ona odwróciła się i poszła do córki.

Księżniczko jedna! krzyknął jeszcze mąż i wybiegł z mieszkania.

Księżniczką nazywała Kingę teściowa. Dziewczyna od razu nie spodobała się Natalii.

Dwadzieścia jeden lat, a wciąż siedzi na garnuszku rodziców. Studiuje! A ja w jej wieku miałam już jedno dziecko i drugie w drodze. Mąż, dom, ogród, gospodarstwo! A ona się uczy! Księżniczka! Będziesz miał z nią kłopoty, Krzysiu. Lepiej wybrałbyś prostszą dziewczynę!

Rodzice Kingi też nie byli zachwyceni zięciem.

Kinga, po co się tak spieszyć? Krzysztof to nie ostatni mężczyzna na świecie! Zakochałaś się? To się spotykajcie, możecie nawet zamieszkać razem, choć wiesz, jak ja do tego podchodzę. Nie od razu ślub! Pomyśl: czy jesteś gotowa spędzić z nim resztę życia? Przyjrzyj się jego rodzinie. Potem zdecyduj.

I Kinga się zdecydowała. Że ta decyzja była błędna, zrozumiała po pół roku. Mogła odejść. Ale po pierwsze, wstyd było przyznać, że rodzice mieli rację. Po drugie, była już w ciąży.

Narodziny Zosi nie zmieniły Krzysztofa. Nadal uważał, że domowe obowiązki i opieka nad dzieckiem to sprawy żony.

Jej złe samopoczucie, choroba córki czy inne wydarzenia nie były usprawiedliwieniem, jeśli nie było obiadu lub mieszkanie nie było posprzątane.

Z jednym dzieckiem nie możesz sobie poradzić! A inne kobiety dają radę! Pewnie jak ja idę do pracy, ty się kładziesz spać!

Nie może być, żeby w ciągu całego dnia nie znaleźć czasu, by pójść do sklepu i zrobić obiad mówił Kingi.

Zosi ząbkują, marudzi, a ja z nią na rękach nie mogę gotować. Zamówiłam jedzenie. Możesz sam ugotować pierogi? Albo potrzymaj córkę, a ja zrobię obiad.

Różowych okularów dawno już nie było. Kinga coraz częściej myślała, że mama miała rację, radząc, by nie śpieszyć się z małżeństwem i przyjrzeć się rodzinie Krzysztofa.

Kilka razy próbowała odejść, ale Krzysztof obiecywał, że się zmieni. Kinga wierzyła mu i wciąż miała nadzieję.

Ale po wczorajszym, gdy po raz pierwszy podniósł na nią rękę, zrozumiała, że więcej nie wytrzyma.

Tak, przed rodzicami będzie wstyd, ale żyć z mężczyzną, który nie waha się uderzyć kobiety, nie chce. I jeszcze bardziej nie chce, by w takich warunkach żyła Zosia.

Mama Kingi zobaczyła przez okno, jak pod ich dom podjechała taksówka, z której wysiadła córka z Zosią na rękach.

Tomaszu, zobacz, Kinga przyjechała. Z rzeczami. Idź, pomóż jej zanieść torbę powiedziała do męża.

Gdy Kinga weszła do domu i zdjęła ciemne okulary, rodzice oniemieli jej lewe oko było opuchnięte, a pod nim rozlewała się sina plama.

To Krzysztof?! wykrzyknęła mama.

Kinga skinęła głową.

No to mu teraz urządzę rzucił się do drzwi ojciec.

Tato, nie, nie trzeba powstrzymała go córka. Ja go inaczej ukarzę. A ty lepiej pomóż mi zabrać nasze rzeczy i łóżeczko Zosi z jego mieszkania.

Po rzeczy pojechali ojciec i jego starszy brat wujek Kingi, a potem ojciec zawiózł córkę na pogotowie.

Jeśli chcecie złożyć skargę na Krzysztofa, zaświadczenie z pogotowia nie wystarczy, trzeba jechać do sądowego