Słuchaj, Natalio Stefanówno, nie zamierzam żyć z twoim synem, więc mu to przekaż – oświadczyła Świetlana.

Natalko Stanisławo, nie będę żyć z waszym synem, tak mu powiedzcie oświadczyła Kinga.

Z kim ty będziesz żyć? Kto cię taką z dzieckiem zechce? Nie widzę kolejki książąt pod twoim płotem mruknęła teściowa.

Kinga pakowała rzeczy córki. Swoje już spakowała niewiele, tylko to, co niezbędne. Resztą zajmie się później.

Jej ruchy były spokojne i metodyczne. Włożyła do torby ciepły kombinezon Zosi w myślach postawiła ptaszek. Spakowała buciki kolejny ptaszek.

Nie płakała już, nie rozpaczała. Jednej bezsennej nocy wystarczyło, by podjęła decyzję z Krzysztofem muszą się rozstać.

Słyszała, gdy wrócił do domu. Zajrzał do sypialni, a nie znalazłszy tam żony, otworzył drzwi pokoju dziecięcego. Kinga udawała, że śpi.

Rano, przed wyjściem do pracy, Krzysztof też podszedł pod drzwi pokoju Zosi. Postał, pokręcił się, ale wejść się nie odważył rozmowę z żoną odłożył na wieczór.

Ale tej rozmowy już nie będzie, bo Kinga za pół godziny wezwie taksówkę i pojedzie z dwuletnią Zosią do rodziców.

Po tym, co stało się wczoraj, nie chce już nie tylko rozmawiać z Krzysztofem, ale nawet go widzieć.

Do tego, że wracał pod gazem co piątek, zdążyła się przyzwyczaić. Ale wczoraj była środa. Do tego rano prosiła męża, by wrócił wcześniej i posiedział z córką, gdy ona spotka się z przyjaciółką Basia obiecała znaleźć jej pracę zdalną.

Nie odważyła się zostawić córki z mężem w takim stanie i zadzwoniła do Basi, by przełożyć spotkanie. Krzysztofowi się to nie spodobało:

Do kogo dzwonisz? O jakie spotkanie się umawiasz? natarł na Kingę.

Z Basią rozmawiam. Miałyśmy się spotkać, ale nie mogę zostawić Zosi z tobą.

Dlaczego nie możesz?

Spójrz w lustro jak wyglądasz. Idź się prześpij jutro masz pracę odparła Kinga i wyszła do kuchni.

Stój! wrzasnął Krzysztof i złapał żonę za rękę. Co ci się we mnie nie podoba? Hę? Posiedziałem trochę z chłopakami, u Witka urodziny. Nie bądź księżniczką! Sam decyduję, jak wracam do domu. Jasne?

Kinga próbowała wyrwać rękę:

Puść! Boli! Zupełnie ci odbiło!

Szarpnęła się, Krzysztof zachwiał się i o mało nie upadł.

Ach, ty tak! krzyknął i jego pięść uderzyła ją w nasadę nosa.

Kinga złapała się za twarz. Krzysztof, który sam chyba nie spodziewał się takiego zachowania, puścił jej rękę i próbował coś powiedzieć. Ale ona odwróciła się i poszła do córki.

Nie bądź księżniczką! znów krzyknął mąż i wybiegł z mieszkania.

Księżniczką nazywała Kingę teściowa. Dziewczyna od razu nie spodobała się Natalii Stanisławowej.

Dwadzieścia jeden lat, a wciąż na garnuszku rodziców. Studiuje! A ja w jej wieku już miałam jedno dziecko i drugie w drodze. Mąż, dom, ogród, gospodarstwo! A ona się uczy! Księżniczka! Będziesz miał z nią kłopoty, Krzysiu. Wybrałbyś prostszą dziewczynę!

Rodzice Kingi też nie byli zachwyceni zięciem.

Kinga, po co się śpieszysz? Krzysztof to nie ostatni mężczyzna na świecie! Zakochałaś się? No to się spotykajcie, możecie nawet razem zamieszkać, choć wiesz, że się na to nie zgadzam. Nie od razu ślub! Pomyśl: czy jesteś gotowa żyć z tym człowiekiem do końca życia? Przyjrzyj się jego rodzinie. Potem zdecyduj.

I Kinga zdecydowała. Że ta decyzja była błędna, zrozumiała po pół roku. Mogła odejść. Ale po pierwsze, wstyd było przyznać, że rodzice mieli rację. Po drugie, była już w ciąży.

Narodziny Zosi nie zmieniły Krzysztofa. Wciąż uważał, że dom i dziecko to wyłącznie problemy żony. Jej złe samopoczucie, choroba córki nic nie usprawiedliwiało nieprzygotowanej kolacji czy nieposprzątanego mieszkania.

Z jednym dzieckiem nie możesz sobie poradzić! A inne kobiety wszystko ogarniają! Pewnie, gdy ja idę do pracy, ty się kładziesz spać!

Nie może być, żebyś nie znalazła czasu na zakupy i obiad wyrzucał Kindze.

Zosi ząbkują, marudzi, a z nią na rękach nie mogę gotować. Zamówiłam jedzenie. Ty nie umiesz ugotować pierogów? Albo weź córkę, ja zrobię kolację.

Różowych okularów już dawno nie było. Kinga coraz częściej myślała, że mama miała rację, radząc, by nie śpieszyć się z małżeństwem i przyjrzeć się rodzinie Krzysztofa. Kilka razy chciała odejść, ale on obiecywał zmianę. Kinga wierzyła i czekała.

Ale po wczorajszym, gdy po raz pierwszy podniósł na nią rękę, zrozumiała dość.

Wstyd przed rodzicami? Tak. Ale żyć z mężem, który nie wstydzi się uderzyć żony nie chciała. I nie chciała, by w takich warunkach rosła Zosia.

Matka Kingi zobaczyła przez okno, jak pod dom podjechała taksówka, z której wysiadła córka z Zosią na rękach.

Władku, popatrz, Kinga przyjechała. Z rzeczami. Idź, pomóż jej z torbą powiedziała do męża.

Gdy Kinga weszła do domu i zdjęła ciemne okulary, rodzice oniemieli lewe oko było spuchnięte, pod nim siniec.

To Krzysztof?! wykrzyknęła matka.

Kinga skinęła głową.

No to ja mu zaraz urządzę rzucił się do drzwi ojciec.

Tato, nie powstrzymała go córka. Ja go inaczej ukarzę. Pomóż mi lepiej zabrać nasze rzeczy i łóżeczko Zosi.

Po rzeczy pojechali ojciec i jego starszy brat wujek Kingi, potem ojciec zawiózł ją na pogotowie.

Jeśli chcecie złożyć pozew, zaświadczenie z pogotowia nie wystarczy, trzeba iść do sądowego lekarza wyjaśnił wujek.

Jutro pojedziemy powiedział ojciec.

Krzysztof wrócił z pracy z bukietem dla żony i zabawką dla córki. Ale w domu nikogo nie było. Co więcej, nie było ich rzeczy, nie było łóżeczka