Słuchaj, Natalio Stefanówno, nie zamierzam żyć z twoim synem, więc mu to przekaż – oświadczyła Świetlana.

„Natalko Stefaniówno, nie będę żyć z twoim synem, przekaż mu to,” powiedziała Kasia.

„A z kim ty będziesz żyć? Komu jesteś potrzebna z dzieckiem? Jakoś nie widzę tłumu książąt pod twoim płotem,” mruknęła teściowa.

Kasia pakowała rzeczy córki. Swoje już wrzuciła do torby niewiele, tylko to, co najważniejsze. Resztą zajmie się później.

Jej ruchy były spokojne i metodyczne włożyła ciepły kombinezon Zosi, w myślach odhaczając punkt. Spakowała buty kolejny.

Nie płakała już, nie przeżywała bezsenna noc wystarczyła, by podjąć decyzję. Z Darkiem muszą się rozstać.

Słyszała, gdy wrócił do domu. Zajrzał do sypialni, a nie widząc żony, otworzył drzwi pokoju dziecięcego. Kasia udawała, że śpi.

Rano, przed wyjściem do pracy, Dariusz też podszedł pod drzwi Zosi. Postał, pokręcił się, ale nie odważył się wejść rozmowę z żoną zostawił na wieczór.

Ale żadnej rozmowy już nie będzie, bo Kasia za pół godziny wezwie taksówkę i pojedzie z dwuletnią Zosią do rodziców.

Po wczorajszym wydarzeniu nie chce już nie tylko rozmawiać z Darkiem, ale nawet na niego patrzeć.

Do tego, że wracał „pod gazem” w każdy piątek, zdążyła się przyzwyczaić. Ale wczoraj była środa. Do tego rano prosiła męża, by wrócił wcześniej i posiedział z córką, podczas gdy ona spotka się z przyjaciółką Magda obiecała znaleźć jej pracę zdalną.

Nie odważyła się zostawić córki z mężem w takim stanie i zadzwoniła do Magdy, by przełożyć spotkanie. Darkowi się to nie spodobało:

„Do kogo dzwonisz? O jakim spotkaniu umawiasz się?” naskoczył na Kasię.

„Z Magdą rozmawiam. Umówiłyśmy się, ale nie mogę zostawić z tobą Zosi.”

„Dlaczego nie możesz?”

„Spójrz na siebie w lustro do kogo ty jesteś podobny. Idź się przespać jutro masz robotę,” powiedziała Kasia i wyszła do kuchni.

„Stój!” krzyknął Dariusz i złapał żonę za rękę. „Co ci się we mnie nie podoba? Hę? Posiedziałem trochę z chłopakami, u Witka wczoraj urodziny. Wielka mi księżniczka! Sam decyduję, kiedy wracam do domu. Jasne?”

Kasia próbowała uwolnić rękę:

„Puść! Boli! Zupełnie ci odbiło!”

Szarpnęła się, a Dariusz zachwiał się i o mało nie upadł.

„A, ty tak!” wrzasnął, a w następnej chwili jego pięść uderzyła ją w nasadę nosa.

Kasia złapała się za twarz. Dariusz, który najwyraźniej sam nie spodziewał się po sobie takiego czynu, puścił jej rękę i próbował coś powiedzieć. Ale ona odwróciła się i poszła do córki.

„Wielka mi księżniczka!” znów krzyknął i wybiegł z mieszkania.

„Księżniczką” nazywała Kasię teściowa. Dziewczyna od razu nie spodobała się Natalii Stefanównie.

„Dwadzieścia jeden lat, a wciąż siedzi na garnuszku rodziców. Uczy się! A ja w jej wieku już miałam jedno dziecko i drugie w drodze.”

„Mąż, dom, ogródek, gospodarstwo! A ona się uczy! Księżniczka! Będziesz się z nią męczył, Darku. Wybrałbyś sobie prostszą dziewczynę!”

Rodzice Kasi też nie byli zachwyceni zięciem.

„Kasiu, gdzie się tak spieszysz? Dariusz to nie ostatni mężczyzna na świecie! Zakochałaś się? No to się spotykajcie, możecie nawet razem zamieszkać, choć wiesz, jak do tego podchodzę.”

„Nie od razu za mąż! Pomyśl: czy jesteś gotowa spędzić z tym człowiekiem resztę życia? Przyjrzyj się jego rodzinie. A potem decyduj.”

I Kasia zdecydowała. Że jej decyzja była błędna, zrozumiała po pół roku. Mogła odejść. Ale po pierwsze, wstyd było przyznać, że rodzice mieli rację. Po drugie była już w ciąży.

Narodziny Zosi nie zmieniły Darka. Wciąż uważał, że domowe obowiązki i opieka nad dzieckiem to sprawy żony.

Jej złe samopoczucie, choroba córki czy inne zdarzenia nie były wymówką, jeśli nie było obiadu lub nie posprzątane mieszkanie.

„Z jednym dzieckiem nie dajesz rady? A inne kobiety wszystko ogarniają! Pewnie jak ja idę do pracy, ty się kładziesz spać!”

„Nie może być, żeby przez cały dzień nie znaleźć czasu na zakupy i obiad,” mówił Kasi.

„Zosi ząbkują, marudzi, a z nią na rękach nie mogę gotować. Zamówiłam jedzenie. Możesz ugotować pierogi? Albo weź Zosię, a ja zrobię obiad.”

Różowych okularów dawno już nie było. Kasia coraz częściej myślała, że mama miała rację, radząc, by nie spieszyć się z małżeństwem i przyjrzeć się rodzinie Darka.

Kilka razy nawet zbierała się do odejścia, ale Dariusz obiecywał, że się zmieni i będzie dobrze. Kasia wierzyła mu i wciąż miała nadzieję.

Ale po wczorajszym, gdy po raz pierwszy podniósł na nią rękę, zrozumiała, że więcej nie zniesie.

Tak, przed rodzicami będzie wstyd, ale żyć z mężczyzną, który nie waha się uderzyć kobiety, nie chciała. Jeszcze bardziej nie chciała, by w takich warunkach żyła Zosia.

Matka Kasi zobaczyła przez okno, jak pod ich dom podjechała taksówka, z której wysiadła córka z Zosią na rękach.

„Wojtku, zobacz, Kasia przyjechała. Z rzeczami. Idź, pomóż jej z torbą,” powiedziała mężowi.

Gdy Kasia weszła do domu i zdjęła ciemne okulary, rodzice oniemieli: jej lewe oko było opuchnięte, pod nim rozlewał się siniak.

„To Dariusz?!” zdziwiła się mama.

Kasia skinęła głową.

„No to ja mu teraz urządzę,” rzucił się do drzwi ojciec.

„Tato, nie, nie trzeba,” zatrzymała go córka. „Ja go inaczej ukarzę. A ty lepiej pomóż mi zabrać nasze rzeczy i łóżeczko Zosi z jego mieszkania.”

Po rzeczy pojechał ojciec i jego starszy brat wujek Kasi, a potem ojciec zawiózł ją na izbę przyjęć.

„Jeśli chcecie składać pozew przeciw Darkowi, to zaświadczenie z izby przyjęć nie wystarczy, trzeba iść do biegłych,” wyjaśnił wujek.

„Jutro pojedziemy,” powiedział ojciec, „tam trzeba się zapisać.”

Dariusz wrócił z pracy z bukietem dla żony i zabawką dla córki. Ale