Skoro potraficie rozkładać nogi, to umiejcie też wziąć odpowiedzialność – inaczej lepiej zrezygnujcie z dziecka

W szpitalnej sali panuje cisza, przerywana tylko cichym płaczem. Na przeciwko leży kobieta około czterdziestki. Przy łóżku obok młoda dziewczyna rozmawia przez telefon, a przy drzwiach inna kobieta płacze, odwrócona twarzą do ściany.

Lidia z mężem czekali na swoje pierwsze, wymarzone dziecko. Mąż przez dziewięć miesięcy otaczał ją opieką, odprowadzał i przywoził z uczelni. Szczególnie w czasie gołoledzi zabraniał jej samodzielnie wychodzić z domu. Tuż przed porodem został wysłany w delegację. Mógł odmówić, i tak planował odejść z pracy, gdy tylko dziecko przyjdzie na świat. Bo co to za życie ciągle jeździć na zmiany, gdy Lidia zostanie sama z niemowlęciem.

Skurcze zaczęły się, ledwie Wojtek zdążył wyjechać. Nie dość, że ból był nie do zniesienia, to jeszcze nie było go przy niej. Nie tak wyobrażała sobie przyjście na świat ich pierworodnego.

Dziewczynka urodziła się zdrowa, ale Lidia nie miała ochoty dzwonić do męża z tą nowiną. Niech się dowie od obcych, skoro wyjechał.

Po niewyobrażalnym wysiłku, jaki właśnie przeszła na sali porodowej, osunęła się na niebieską poduszkę z trójkątnym stemplem i zapadła w głęboki sen. Jakby nic wokół nie istniało.

Beda pani karmić dziecko? usłyszała przez sen. Z radością się odwróciła.

Pielęgniarka stała przy kobiecie, która płakała, odwrócona do ściany.

Dlaczego pani milczy? Niech pani choć weźmie je na ręce. Proszę spojrzeć, jaka śliczna córeczka. Kobieta zastygła, ale się nie odwróciła.

Jak rozkładać nogi, to potraficie, a jak wziąć odpowiedzialność, to już lepiej się dziecka zrzec. Pielęgniarka, po chwili wahania, wyszła.

Pierwsza odezwała się czterdziestolatka. Agnieszka nie kryła emocji:

Myślisz, że ja chciałam to dziecko? Mam już czterdzieści trzy lata, syn jest żonaty. Będę wkrótce babcią, a tu taka sytuacja Co teraz zrobić? Skoro już tak wyszło. Dziecko nie jest winne. Gdybyś nie chciała, to byś nie donosiła. A teraz maluch będzie się tułał po domach dziecka? Pomyślałaś o tym, jak ono będzie żyło, gdy już od pierwszych chwil zostanie porzucone?

Ania rozpłakała się jeszcze mocniej. Teraz już nie hamowała łez, szlochała głośno, jakby coś w niej pękło.

Po co te łzy? Komu one pomogą? nie ustępowała Agnieszka. Weź dziecko, nakarm je i nie bądź głupia.

Może została zgwałcona? wtrąciła Kinga, odkładając telefon. Albo dziecko jest od kogoś bliskiego, no wiesz od ojczyma?

Lidia słuchała opowieści Ani i czuła, jakby to ona była winna tej sytuacji. Przecież ma szczęście mąż prowadzi ją za rękę, rodzice ją kochają. A ona i tak znajduje powód do złego humoru.

A tu jest żywy człowiek, który nikomu nie jest potrzebny. I ten, który właśnie przyszedł na świat. Ktoś, kto jeszcze niczego nie zawinił, a już jest nikomu niepotrzebny.

Dziewczynka wyrośnie pełna goryczy. Bo jej matka ma rodziców alkoholików. Albo dlatego, że zdradził ją mężczyzna, któremu uwierzyła, który obiecał ją poślubić. Ten, który miał ją chronić, zostawił ją, gdy tylko dowiedział się o dziecku.

Nie będzie baloników na powitanie dziecka, ani kwiatów dla matki. Gdzie ona pójdzie? A z dzieckiem to już w ogóle.

Zrobiło się jej wstyd i żal tych nieszczęśliwych, obcych jeszcze przed chwilą ludzi, że zapytała:

A gdyby było gdzie iść, zabrałabyś dziecko?

Ania spojrzała na nią jak na wariatkę:

Oczywiście, ale tak się nigdy nie stanie. Potraktowała te słowa jak szyderstwo, znów odwróciła się do ściany i już nic nie powiedziała.

A po kilku godzinach Lidia uroczyście oznajmiła:

Będziecie mieszkać w akademiku. Moja mama jest kierowniczką. Będziesz tam myć podłogi, a oni dadzą wam pokój.

O, ja mam nową wyprawkę! odezwała się Kinga, odkładając telefon. Zaraz zadzwonię do męża. Mamy dwie, po co nam tyle?

A ja przyniosę ubranka dodała Agnieszka. Zostały po mojej córce, nie są nowe, ale w dobrym stanie. Wyprałam i wyprasowałam. Nam się nie przydadzą, mam syna. A wnukom kupią nowe.

Następnego dnia kobiety z innych sal zaczęły przynosić różne rzeczy. Ktoś przywiózł wózek, ktoś łóżeczko, kołderkę.

Och, ja nic nie mam powiedziała młoda dziewczyna z innej sali mogę kupić mleko modyfikowane. W razie gdyby zabrakło pokarmu.

Ania wybuchnęła płaczem, ale tym razem nie z bezradności, tylko z radości, która nagle na nią spadła.

Oddam, zarobię mamrotała. A inne matki poklepywały ją po ramieniu i mówiły:

Oddasz komuś, kto będzie potrzebować.

Późnym wieczorem, zasypiając, Lidia myślała, jak dobrze wszystko się ułożyło. Ani też się ułoży. Jeszcze spotka godnego człowieka.

A jej córeczce też będzie dobrze. Będzie żyć z mamą. A czego więcej potrzeba?