Sąsiadka zdradziła sekret narzeczonego, a ja się zemściłam

Sąsiadka zdradziła sekret narzeczonego, więc się zemściłam

Kazimierz szedł ku furtce swojej letniej chaty pod Warszawą, prowadząc pod rękę nieznajomą kobietę.

— Kaziu, witaj! — zawołała zza płotu sąsiadka, Wanda Nowak. — A kto to z tobą?

— Cześć, Wandziu! — uśmiechnął się szeroko. — Postanowiłem się ożenić. To moja przyszła pani domu, Kinga.

Kinga pracowała na działce bez wytchnienia, a Kazimierz nie odstępował ukochanej ani na krok. Pewnego dnia, gdy wyjechał do miasta, Wanda Nowak wychyliła się przez płot.

— No cóż, przyszła sąsiadko, wpadniesz na herbatę? — zapytała z przebiegłym błyskiem w oku.

— Owszem — skinęła Kinga.

Spędziła u sąsiadki dobrą godzinę i wróciła do domu tuż przed powrotem Kazimierza.

— Dlaczego taka zamyślona? — zauważył.

Kinga tylko się uśmiechnęła. Już znała całą prawdę.

— Kaziu, witaj! Kto to z tobą? — Wanda nie kryła ciekawości, przyglądając się nieznajomej.

Kazimierz, podtrzymując kobietę, zmrużył oczy:

— Wanda, zawsze na posterunku? Zamierzam się ożenić. To Kinga, przyszła gospodyni. Działka spora, sprawdzam, czy sobie poradzi.

— Kinga, znaczy? — pokiwała głową sąsiadka. — Ładne imię. Nasz Kazik to kawaler na wagę złota, złota rączka. A przyjechaliście na długo, czy tylko na sezon?

— Idź już, nie zawracaj głowy — machnął ręką Kazimierz, otwierając furtkę i przepuszczając Kingę przodem.

— Kinga, wpadaj na herbatę! — zawołała za nimi Wanda i roześmiała się cicho.

— Dziwna kobieta — zdziwiła się Kinga, wchodząc do domu. — Co znaczy „na sezon”?

— Nie przejmuj się — odparł Kazimierz. — Miejscowi wynajmują robotników sezonowo, więc się jej wyrwało. Prosta kobieta, czego się spodziewać? Lepiej nie gadaj zbytnio z tutejszymi, Wanda to pierwsza plotkara.

Dom lśnił czystością, tylko lekka warstwa kurzu osiadła po zimie. Kinga z podziwem oglądała każdy kąt.

— Kaziu, naprawdę sam to wszystko zrobiłeś? — wskazała na starannie zasłonięte okna, haftowany obrus i serwetki.

W kuchni wisiały lniane ręczniki z delikatnymi wzorami.

— Albo co? — parsknął Kazimierz. — Przed tobą różne baby próbowały mnie złapać. Jestem przecież przystojnym kawalerem. Wszystkie, którym się nudziło, rzucały się jak muchy. Ale ja czekałem na ciebie. I doczekałem się!

Kinga się zarumieniła. Kazimierz faktycznie był urodziwy: barczysty, z siwizną w gęstych włosach i figlarnym błyskiem w oku. Do tego z mieszkaniem w mieście i działką.

Poznali się na targu w Warszawie. Kazimierz wybierał sadzonki malin, a Kinga szukała nasion kopru na parapet.

— Piękna pani, weź trzy paczki, dam rabat — namawiał sprzedawca.

— Po co mi tyle? — zaśmiała się. — Mieszkam sama, wystarczy jedna.

— A u mnie grządka na działce stoi pusta — mrugnął Kazimierz, stojący obok. — Może połączymy siły?

— A co powie twoja żona? — uśmiechnęła się Kinga, przyglądając mu się. Przystojny, elegancko ubrany, wyraźnie starszy od niej.

— Wdowiec jestem — westchnął. — Ale ty odmieniłaś mi serce.

Tak zaczęła się ich znajomość. Po tygodniu Kazimierz wyznał:

— Kinga, z tobą jest tak lekko, tak spokojnie. Nie chcę się rozstawać. Wyjeżdżam na działkę na sezon. Pojedziesz ze mną? Będziemy razem do pracy jeździć, niedaleko.

Kinga się zgodziła:

— Co mam do stracenia? Dzieci dorosłe, przypominają sobie tylko, gdy pieniądze potrzebne. Męża brak, nawet kota nie mam. Może to moja szansa?

Na działce szybko przeszli na „ty”. Zapowiedź ślubu ze strony Kazimierza wzruszyła Kingę, a rozbawiła Wandę Nowak.

Cały sezon Kinga spędzała w ogrodzie: grządki zaroiły się od zieleniny, w szklarni dojrzewały pomidory i ogórki, chwastom nie dano szansy. Kazimierz kopał, nosił wodę, rąbał drewno. Z boku wyglądali jak zgodne małżeństwo.

Pewnego dnia, gdy Kazimierz wyjechał do miasta, Wanda zawołała Kingę:

— Wpadniesz na herbatę? Albo Kazik ci zabrania?

— Dlaczego miałby zabronić? — zdziwiła się Kinga. — Wpadnę.

Wróciła przed jego przyjazdem, zamyślona.

— O czym tak dumasz? — spytał.

— Zastanawiam się, jak ciężko tracić bliskich — odparła, patrząc mu w oczy. — Żyjesz, a nagle — i człowieka nie ma.

— Daj spokój — machnął ręką. — Jeśli o moją żonę chodzi, to było dawno, już zapomniałem. Teraz mam ciebie. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił! — Objął ją i mrugnął porozumiewawczo.

Mijały tygodnie, plony cieszyły: ogórki, marchew, jagody, pomidory. Ale nastrój Kazimierza się zmienił. Zaczął czepiać się Kingi o byle co, a o ślubie ani słowa.

— Dlaczego nie zamknęłaś szklarni? — burknął rankiem.

— Kaziu, w nocy było ciepło, plony by zginęły! — próbowała wytłumaczyć.

— Mnie chcesz uczyć? — warknął. — Jakbyś całe życie na roli harowała! Poza koperkiem na parapecie niczego nie widziałaś!

— Niepotrzebnie tak — uraziła się Kinga. — U rodziców na wsi był ogród, wiem, co i jak rośnie. Jeśli chcesz, w ogóle nie będę się wtrącać.

— No dobra, dobra — złagodniał. — Ale radź się mnie. Aha, umiesz robić konfitury? Czas zbierać jagody.

Kinga skinęła głową, myśląc: „Zaczyna się”. Gdy gotowała konfitury, Kazimierz był słodki jak miód. Lecz gdy słoiki stanęły w spiżarni, zaczęły się docinki. Kinga już planowała, jak zabrać część plonów, by nie odejść z niczym.

— Kaziu, co się dzieje? — nie wytrzymała, pytając wprost.

Chciał odpowiedzieć ostro, ale zadzwonił telefon. Kazimierz złapał słuchawkę, a jego twarz mieniła się: zdziwienie, potem strach.

— Co się stało? — spytała Kinga.

—— Okradli mnie, ściągnęli wszystko z konta! — wysapał, gorączkowo przeglądając wiadomości.