Przez całe życie opiekowałam się mamą, a ona kocha mojego brata, który wyrzucił ją z domu

Moja matka nigdy mnie nie kochała. Dla niej zawsze byłam swego rodzaju porażką. Teraz mam 42 lata i z nią mieszkam. Tak, to straszne, ale nie ma szans, żeby to się zmieniło.

Często słyszałam, jak koleżanki narzekały na swoje teściowe, ale ja mam zupełnie inną sytuację. Wyobraźcie sobie, to tak, jakby moja matka stała się moją teściową, która nieustannie poucza i beszta. Poświęciłam jej całe życie, opiekowałam się nią w najtrudniejszych chwilach, a ona nawet nie powiedziała mi „dziękuję”.

Mam starszego brata Szymona, jest ulubieńcem mojej rodziny. Ja musiałam pracować na swoje zachcianki od 14. roku życia, podczas gdy mój brat miał wszystko, czego chciał. Ja musiałam iść do technikum, żeby uczyć się na krawcową, bo na moje wykształcenie nie było pieniędzy, a on zdobywał wyższe wykształcenie na prywatnej uczelni.

Zawsze czułam tę niesprawiedliwość i się z nią godziłam. Wieczorami pracowałam w miejscowym barze, a w dzień uczyłam się i pracowałam jako sprzątaczka. Robiłam to wszystko po to, żeby zostawić ich na zawsze i zamieszkać osobno.

Ale nagle wydarzyło się coś bardzo złego. Moja matka trafiła do szpitala z chorobą serca. Potrzebowała operacji, oczywiście nikt nie miał takich pieniędzy, więc musiałam oddać wszystkie moje oszczędności.

Na szczęście wszystko dobrze się skończyło i mama wróciła do zdrowia. Ale tydzień później w domu rozpętała się ogromna awantura. Moja mama nazwała mnie niewdzięczną córką, bo nie pomogłam jej, kiedy była w szpitalu. Nie rozumiałam, o czym ona mówi. Ale, jak się później okazało, Szymon powiedział, że to on dał wszystkie pieniądze na operację, a ja nie wiadomo gdzie się podziewałam.

Wtedy to była po prostu ostatnia kropla. Ze łzami w oczach spakowałam się i zamieszkałam u koleżanki z pracy. O dziwo, nikt mnie nawet nie szukał. Pogodziłam się wtedy z sytuacją i odetchnęłam z ulgą, że uwolniłam się od tego, jak mnie traktowano.

Później minęło 10 lat i przez cały ten czas nie utrzymywałam kontaktów z rodziną. Do tego czasu miałam już męża i córeczkę. Mieszkaliśmy w naszym własnym mieszkaniu i wszystko było po prostu cudowne. Miałam wspaniałe relacje z teściową, traktowała mnie jak córkę.

Ale pewnego razu zadzwonił do mnie nieznany numer, okazało się, że to moja mama. Wtedy mi wszystko opowiedziała. Mój brat znalazł sobie sprytną dziewczynę, mama wydała wszystkie swoje pieniądze na ich wesele, a potem młodzi zamieszkali u niej. Później Szymon ubłagał matkę, żeby przepisała na niego mieszkanie, co też zrobiła. A potem oni ją po prostu wyrzucili.

Oczywiście przyjęłam ją do siebie, nie zostawię starszej osoby na ulicy, to przecież moja matka. Mąż i córka wtedy zobaczyli ją po raz pierwszy. I na początku wszystko było super. Cieszyłam się, że mama w końcu się zmieniła i będziemy mogły normalnie razem żyć.

Ale później znów wyczuła tę moją dobroć i zaczęła mną rządzić, jak wcześniej. Często przez nią kłóciliśmy się z mężem. To był koszmar. Przeżyliśmy tak kilka lat.

Teraz opisuję tę całą sytuację, żeby poprosić o radę. Mama tak pokłóciła się z moim mężem, że ​​po prostu się wyprowadził i kazał mi coś z nią zrobić, bo tak, to normalnej rodziny nie będziemy mieli. Ale nie mogę jej przecież wyrzucić z domu, nie chcę być jak mój brat.

Bardzo kocham mojego męża, ale po prostu nie wiem, co zrobić w tej sytuacji. Może mi coś doradzicie?