Przepraszam za to, jak się potoczyło

Przepraszam za to, co się stało szepnął, ale słowa utknęły mu w gardle.

Michał, jesteś pewny, że wszystko spakowałeś? Może sprawdzisz jeszcze raz? krzyknęłam, stojąc przed zamkniętymi drzwiami łazienki.

Aniu, daj mi spokój! Mam wszystko plecak pełen, sama widziałaś odpowiedział przez szum wody. Ale w jego głosie drżało. Czy mi się wydawało?

Plecak widziałam. Ale co w nim jest nie, szepnęłam, cofając się.

Aniu, zrób mi kawę! Mocną. Bez mleka dodał spokojnie, zakręcając kran.

Poszłam do kuchni, wyjęłam turkę w milczeniu, nalałam wody, wsypałam zmieloną kawę, szczyptę soli tak lubił. Mieliśmy ekspres, ale Michał uwielbiał moją kawę gotowaną. Jesteś taka troskliwa mówił mi wieczorem wcześniej, wracając późno z pracy i widząc, jak, zgodnie ze zwyczajem babci, owijam kolację w ręcznik, żeby nie ostygła.

Ostatnio ciągle się spóźniał niby w pracy. Robił karierę. Szykował się do awansu. A ja trwałam w cieniu. Gotowałam, prasowałam, znosiłam.

Cóż za boski aromat tego nektaru! powiedział Michał, wchodząc do kuchni i odgarniając mokre włosy z czoła. Usiadł przy stole, sięgając po filiżankę.

Aniu, dziś przyjdzie kurier zamówiłem pokrowiec na samochód. Odbierz, proszę. Płatność przy odbiorze dodał, wsypując łyżeczkę cukru do kawy.

Oczywiście. Jak zawsze odparłam, siadając naprzeciw niego.

Ten wyjazd nie przyszedł w dobrym momencie westchnął. Ale nie mogę odmówić. Rozumiesz to szansa, może jedyna. Wyższy menedżer to nie żarty.

Tak Nie myślałam, że na takim stanowisku będziesz się musiał włóczyć po prowincji.

Kaprysy szefów. No cóż, mam jeszcze pół godziny, popracuję przez telefon.

Wstał, przeszedł do drugiego pokoju. Nie zabrał filiżanki. Nic dziwnego jest zestresowany.

Sięgnęłam po jego filiżankę, gdy nagle telefon zadrżał wiadomość. Otworzyłam.

*Aniu, Michał kłamie. To nie służbówka. Leci do Włoch z Roksaną Morawską. Powstrzymaj go, zanim będzie za późno. Zniszczy sobie tym życie.*

Adrianna. Jego młodsza siostra.

Coś zatrzeszczało w mojej głowie. On z Roksaną? Nie może być. Żart? Ale Adrianna nie żartuje w ten sposób. I na pewno nie kłamałaby.

Wszystko zaczęło wirować przed oczami. Powietrze zgęstniało jak beton. Ledwo mogłam oddychać, wstałam z trudem, nalałam sobie wody i opadłam z powrotem na krzesło.

Chciałam krzyczeć. Roztrzaskać wszystko. A w głowie zostało tylko jedno: *Dlaczego?*

Zaciśnięte pięści paliły od wściekłości. Chciałam biec do niego, urządzić awanturę, zerwać maskę. Ale nie zrobiłam tego. On na to nie zasługiwał.

Niech jedzie. A ja przygotuję mu niespodziankę. Nie krzykiem czynem.

Otworzyłam aplikację bankową. Na wspólnym koncie pięćdziesiąt tysięcy złotych. Ku mojemu zaskoczeniu, tu zdążył interweniować dziesięć tysięcy zniknęło. Moje pieniądze, przy okazji. Honoraria za projekty, noce spędzone nad pracą. A on na moich oszczędnościach zabiera swoją dawną miłość na wakacje.

O Roksanie wiedziałam. Sam Michał mi opowiadał, Adrianna też kiedyś wspomniała. Szkolna miłość, niesforna dziewczyna. Zostawiła go dwa razy raz dla starszego faceta, potem dla kogoś z przyszłością. Teraz wróciła. A Michał znów dał się złapać. I znów kłamie.

Mógł chociaż być uczciwy: *Aniu, podoba mi się ktoś inny. Przepraszam.* To by bolało, tak. Ale nie aż tak podłe. Zamiast tego, zachował się jak szczur. Wziął pieniądze, skłamał o wyjeździe, spakował plecak

Cóż. Ja zabiorę resztę. Dziś. Do ostatniego grosza. Potem rozwód. Jego rzeczy kurierem do rodziców.

Sprawdziłam kalendarz jutro w południe ważna prezentacja online. Jeśli pójdzie dobrze jadę na urlop. Nie do Włoch, nie. Może do Hiszpanii. Albo gdzie indziej, gdzie on nigdy nie był.

Aniu, wychodzę, postanowiłem wyjść wcześniej oznajmił, wchodząc do kuchni w eleganckim garniturze i krawacie.

Szczęśliwej podróży odpowiedziałam, ściskając filiżankę w dłoni.

Co to za ton?

Wydaje ci się.

Będziesz mi brakować

Wątpię, żebyś miał na to czas.

Nie pomożesz z plecakiem?

Wolę pozmywać.

No dobrze, idę.

Idź.

Drzwi zatrzasnęły się. Michał nawet nie podejrzewał, że odchodzi na zawsze. Jutro zmieniam zamki.

Usiadłam na krześle. Wybuchnęłam płaczem. Gorzkim. Z bólu, z upokorzenia. Zdrajca.

Kolejna wiadomość od Adrianny:

*Aniu, wszystko w porządku?*

Otarłam łzy, wybrałam jej numer.

Adrianno, skąd wiesz?

Koleżanka Roksany mi powiedziała. Znów się do niego przykleiła. A on dał się złapać. Aniu, przepraszam, że tak

Dzięki, że mnie uprzedziłaś. Nie zatrzymałam go. Niech leci.

To głupiec. Ona znowu go kopnie po raz trzeci.

Jego wybór. Adrianno, nie mów mu, że wiem.

Nie mam zamiaru z nim gadać. Mam już dość!

Dzięki. Nasza relacja musi przetrwać. Nawet jeśli się rozwiedziemy.

Jasne, Aniu. Trzymaj się.

Znów otworzyłam bank. Brakuje jeszcze pięciu tysięcy. W pośpiechu! Nie. Uspokoiłam się. Przeleję wszystko do mamy.

Wysłałam pieniądze, zamknęłam telefon i spojrzałam przez okno, jak słońce zachodzi, wiedząc, że jutro wzejdzie znowu bez niego.