Pomyślałam właśnie, że my chyba jesteśmy jakąś pokręconą rodziną

Dziś, leżąc w łóżku, pomyślałem, że chyba jesteśmy nienormalną rodziną.

Jak dobrze, że mam ciebie powiedział Zbigniew, przytulając żonę.

A ja jestem szczęśliwa, że jesteś ze mną! odparła Weronika.

No a z kim miałbym być? zaśmiał się mąż. Oczywiście tylko z tobą. Jesteś moim przeznaczeniem. Najlepszą kobietą na świecie.

Weronika nic nie odpowiedziała, pocałowała męża w policzek i pośpieszyła do kuchni wyjąć z piekarnika sernik.

Dziś małżeństwo Nowaków obchodziło srebrne wesele. Postanowili uczcić to skromnie, w gronie najbliższych. Tylko oni i ich dzieci. Dzieci Nowaków było dwoje. Syn Tomasz, uczeń drugiej klasy liceum, i córka Kinga.

Dziewczyna niedawno skończyła studia, dostała pracę i wyprowadziła się od rodziców. Wynajmowała mieszkanie niedaleko biura. I choć Weronika przekonywała córkę, że w domu jest miejsce dla wszystkich, Kinga upierała się:

Po co wydawać pieniądze na wynajem? Masz tu swój pokój, żyjemy w zgodzie, po co się odłączać? Jak wyjdziesz za mąż, wtedy się wyprowadzisz.

Mamo, bardzo was kocham i wiem, że mnie nie wyrzucacie, ale chcę spróbować żyć samodzielnie. I jeszcze coś, mamo, nie gniewaj się, ale tak pysznie gotujesz i pieczesz takie ciasta, że boję się, że zamienię się w słonia. Ty jesteś szczupła, jesz i nie tyjesz, a ja, niestety, nie odziedziczyłam po tobie figury. Muszę uważać, a jak mam to robić, mieszkając z wami? Przecież nie potrafię odmówić twoim słodkościom.

Weronika uśmiechnęła się, patrząc na córkę. Kinga wcale nie była do niej podobna. Weronika była niska i drobna, czasem mylono ją z nastolatką. Wyglądała zwyczajnie. Nie starała się też specjalnie upiększać prawie nie używała makijażu, włosy zbierała w kucyk, ubierała się skromnie. A Kinga była prawdziwą pięknością, podobna do ojca.

Zbigniew był mężczyzną rzucającym się w oczy. Wysoki, dobrze zbudowany. Z wiekiem trochę przytył, co nie było dziwne przy ciastach Weroniki. W młodości był przystojniakiem, a teraz, w wieku czterdziestu ośmiu lat, nadal robił wrażenie.

Weronika wiedziała, że przy nim wygląda nijako. Przywykła już do szeptów za swoimi plecami i nie zwracała na nie uwagi, bo wiedziała jedno dla męża jest najlepszą kobietą na świecie. Najpiękniejszą i najważniejszą.

***

Gdy Weronika poznała Zbigniewa, miała dwadzieścia lat, on dwadzieścia dwa.

Tego wrześniowego dnia studentka Wera szła na urodziny swojej koleżanki i przyjaciółki, Justyny. Prezent przygotowała wcześniej, ale po drodze postanowiła kupić jeszcze mały bukiet kwiatów.

W kwiaciarni, do której weszła, był tylko jeden młody mężczyzna. Wybierał kwiaty. Sprzedawczyni, miła dziewczyna, podsuwała mu różne propozycje, patrząc na niego z wyraźnym zainteresowaniem. Weronika też na niego spojrzała i zrozumiała, dlaczego. Był bardzo przystojny.

Z taką urodą tylko w filmach grać pomyślała. Może i jest aktorem?

Tymczasem chłopak zauważył Weronikę i odezwał się:

Pani mi powie, który bukiet lepszy? Ten z czerwonymi różami czy ten z piwoniami?

Wera zmieszała się, nie spodziewała się, że ten przystojniak do niej zagada, ale odpowiedziała:

Ja bym wybrała piwonie, choć większość dziewczyn woli róże.

A pani dziewczynie jakie kwiaty podobają się? spytała sprzedawczyni.

Mojej dziewczynie? zdziwił się chłopak. Nie, nie kupuję kwiatów dla dziewczyny, nawet nie znam tej osoby.

Jak to? zdziwiła się sprzedawczyni, wymieniając spojrzenie z Weroniką.

Kolega idzie na urodziny swojej kuzynki i namówił mnie, żebym poszedł z nim wyjaśnił. Nie mogę przecież przyjść z pustymi rękami, więc kupuję kwiaty. Ale jest taki wybór, że nie wiem, co wybrać.

Jeśli weźmie pan róże, na pewno nie zawiedzie się, wszystkie dziewczyny je lubią powiedziała Wera.

A pani też? nagle spytał.

Weronika poczuła, że się czerwieni. Spuściła wzrok i odparła:

Ja najbardziej lubię polne kwiaty, ale róże też. Chyba wszyscy je lubią.

Ciekawe powiedział chłopak. Mnie też się podobają polne kwiaty. Moja mama zawsze, gdy jedzie na działkę, przywozi bukiecik. Mamy tam łąkę niedaleko, rośnie tam wszystko. W polnych kwiatach jest jakaś szczególna uroda. Wydają się niepozorne, ale jak się przyjrzeć, są niesamowite.

Młody mężczyzna kupił bukiet róż i wyszedł z kwiaciarni, uśmiechając się do Weroniki.

Jaki przystojny, co? powiedziała sprzedawczyni. Uśmiech wart milion złotych! Jak aktor.

Mnie też się tak wydawało odparła Wera.

Kupiła mały bukiet chryzantem i pożegnawszy się, poszła do Justyny.

Jakież było jej zdziwienie, gdy na przyjęciu zobaczyła tego uśmiechniętego przystojniaka z kwiaciarni. Okazało się, że nazywa się Zbyszek i przyszedł ze swoim kolegą Markiem, kuzynem solenizantki.

Zbyszek też był zaskoczony, widząc dziewczynę, z którą rozmawiał o kwiatach. Cały czas na nią zerkał i się uśmiechał. Wera też nieśmiało odpowiadała uśmiechem i spuszczała wzrok. W końcu chłopak usiadł obok niej i zaczęli rozmawiać.

O czym wtedy mówili, teraz, po latach, Weronika już nie pamiętała. Zbyszek coś pytał, ona odpowiadała, on opowiadał, a ona słuchała

Nie rozumiała, dlaczego siedzi przy niej, dlaczego się uśmiecha i zwraca na nią uwagę. Widziała kątem oka spojrzenie Justyny i to, że przyjaciółka jest zła.

Gdy zaczęła grać muzyka i goście ruszyli tańczyć, Justyna podeszła do Zbyszka i zaprosiła go. On jakoś przepraszająco spojrzał na Weronikę i poszedł tańczyć z solenizantką. Potem wrócił do Wery. A gdy zbierała się do domu, zaproponował, że ją odprowadzi.

Następnego dnia, gdy Weronika przyszła na ucz