Pomyślałam właśnie, że chyba jesteśmy jakąś dziwną rodziną, ty i ja

„Właśnie sobie pomyślałam, że może my z tobą jesteśmy jakąś nienormalną rodziną.”

„Jak dobrze, że mam ciebie,” szepnął Aleksander, obejmując żonę.

„A ja jestem szczęśliwa, że jesteś ze mną!” odparła Zofia.

„No a z kim mam być?” zaśmiał się mężczyzna. „Oczywiście tylko z tobą. Bo ty jesteś moim przeznaczeniem. Najwspanialszą kobietą na świecie.”

Zofia nic nie odpowiedziała, tylko pocałowała męża w policzek i pośpieszyła do kuchni wyjąć z piekarnika szarlotkę.

Dziś małżeństwo Nowaków obchodziło srebrne wesele. Postanowili świętować skromnie, w gronie najbliższychtylko oni i ich dzieci. Mieli dwoje: syna Piotra, ucznia drugiej klasy liceum, i córkę Agnieszkę.

Dziewczyna niedawno skończyła studia, znalazła pracę i wyprowadziła się od rodziców. Wynajmowała mieszkanie niedaleko biura. Choć Zofia przekonywała, że w domu miejsca starczy dla wszystkich, Agnieszka upierała sięchciała żyć na własną rękę.

„Po co wydawać pieniądze na wynajem?” pytała Zofia. „Masz tu swój pokój, żyjemy w zgodzie, po co się odgradzać? Jak wyjdziesz za mąż, wtedy się wyprowadzisz.”

„Mamo, bardzo was kocham, i wiem, że mnie nie wyrzucacie, ale chcę spróbować samodzielności. I nie gniewaj się, ale tak pysznie gotujesz i pieczesz takie ciasta, że boję się zamienić w słonika. Ty masz szczupłe geny, jesz i nie tyjesz, a ja, niestety, nie odziedziczyłam tego po tobie!”

Zofia uśmiechnęła się, patrząc na córkę. Agnieszka wcale nie była do niej podobna. Zofia była drobna i szczupła, czasem nawet brano ją za nastolatkę. Wyglądała zwyczajnienie malowała się, włosy zwykle związane w kucyk, ubierała się skromnie. Agnieszka zaś była prawdziwą pięknością, wzięła po ojcu.

Aleksander zawsze rzucał się w oczywysoki, dobrze zbudowany. Z wiekiem trochę przytył, ale nic dziwnego przy Zofinych wypiekach. W młodości był przystojny, i nawet teraz, w wieku czterdziestu ośmiu lat, wciąż robił wrażenie.

Zofia wiedziała, że przy nim wygląda niepozornie. Przywykła do szeptów za plecami, ale nie zwracała na nie uwagi. Dla męża była najpiękniejszai tego jej było dość.

***

Kiedy Zofia poznała Aleksandra, miała dwadzieścia lat, on dwadzieścia dwa.

Tego wrześniowego dnia studentka Zosia szła na urodziny przyjaciółki z roku, Kingi. Prezent miała przygotowany, ale po drodze wstąpiła do kwiaciarni po mały bukiecik.

W sklepie był tylko jeden młody mężczyzna, wybierający kwiaty. Sprzedawczyni, sympatyczna dziewczyna, proponowała różne kompozycje, patrząc na niego z wyraźnym zainteresowaniem. Zofia też na niego spojrzałai zrozumiała dlaczego. Był wyjątkowo przystojny.

„Z taką urodą tylko w filmach grać,” pomyślała. „Może i jest aktorem?”

Wtem młody mężczyzna zauważył Zofię i zwrócił się do niej:

„Pani mi powie, który bukiet lepszy? Te czerwone róże, czy może peonie?”

Zosia zmieszała się. Nie spodziewała się, że ten przystojniak do niej zagada, ale odpowiedziała:

„Ja bym wybrała peonie, choć większość dziewczyn woli róże.”

„A pani dziewczynie jakie kwiaty się podobają?” zapytała sprzedawczyni.

„Mojej dziewczynie?” młody mężczyzna uniósł brwi. „Nie, to nie dla niej. Nawet nie znam osoby, dla której je kupuję.”

„Jak to?” zdziwiła się sprzedawczyni, wymieniając spojrzenie z Zofią.

„Kolega idzie na urodziny kuzynki i wciągnął mnie ze sobą,” wyjaśnił. „Nie mogę przecież przyjść z pustymi rękami, więc kupuję kwiaty. Tylko wybór taki, że nie wiem, co wybrać.”

„Jeśli weźmie pan róże, na pewno się nie pomyli. Wszystkie dziewczyny je lubią,” powiedziała Zosia.

„A pani też?” zapytał nagle.

Zofia poczuła, że się rumieni. Spuściła wzrok:

„Ja najbardziej lubię polne kwiaty, ale róże też. Chyba każdy je lubi.”

„To ciekawe,” uśmiechnął się. „Ja też wolę polne. Moja mama zawsze przywozi z działki bukietytam niedaleko jest łąka, pełna różnych kwiatów. W nich jest jakaś szczególna uroda. Na pierwszy rzut oka niepozorne, ale jak się przyjrzećcudowne.”

Kupił róże i wyszedł, uśmiechając się do Zofii.

„Jaki przystojny, prawda?” westchnęła sprzedawczyni. „Sam uśmiech to arcydzieło. Wygląda jak aktor.”

„Też tak pomyślałam,” przyznała Zosia.

Kupiła małe chryzantemy i poszła na przyjęcie.

Jakież było jej zdziwienie, gdy na urodzinach Kingi zobaczyła tego samego uśmiechniętego przystojniaka. Okazało się, że nazywa się Olek i przyszedł z kolegą, Markiemkuzynem solenizantki.

On też się zdumiał, widząc dziewczynę z kwiaciarni. Cały wieczór zerkał w jej stronę i uśmiechał się. Zosia odpowiadała nieśmiało, spuszczając oczy. W końcu usiadł obok niej i zaczęli rozmawiać.

Nie pamiętała już, o czym. On pytał, ona odpowiadała, on opowiadał, ona słuchała

Nie rozumiała, czemu poświęca jej uwagę. Widziała kątem oka, że Kinga patrzy na nich z irytacją.

Gdy zabrzmiała muzyka, Kinga podeszła i poprosiła Olka do tańca. Spojrzał na Zosię jakby przepraszająco i poszedł.

Potem wrócił do niej. A gdy zbierała się do domuzaproponował, że ją odprowadzi.

Następnego dnia Kinga ignorowała Zofię na uczelni.

„Co się stało?” spytała w końcu Zosia.

„Naprawdę nie wiesz?” warknęła Kinga. „Marek przyprowadził Olka dla mnie! Chcieli nas ze sobą zapoznać. Widziałam go na zdjęciach i mi się podobał. A ty wszystko zepsułaś! Cały wieczór z nim flirtowałaś!”

„Ja nie flirtowałam!” Zosia aż się zgarbiła. „Nawet nie umiem flirtować. On sam się do mnie przysiadł. I sam poszedł mnie odprowadzić.”

„Tak, tak, oczywiście,” syknęła Kinga. „I co on w tobie znalazł?”

Zosia czuła się okropnie. Czyżby naprawdę odebrała chłopaka przyjaciółce?

Ona