Podróż ku szczęściu: Nowy początek dla dwojga zakochanych.

**Podróż ku szczęściu: Nowy początek dla dwojga zakochanych**

Kasia podróżowała do ukochanego mężczyzny, niemal lecąc na skrzydłach radości. W końcu jej syn skończył liceum i dostał się na uniwersytet. Teraz ona i jej mąż mogli wreszcie żyć razem po latach rozłąki.

Tego samego dnia, gdy odprowadziła syna na studia, kupiła bilet autobusowy i wyruszyła do Wojtka. Ich małżeństwo trwało zaledwie dwa lata, ale znali się tak, jakby minęła już wieczność.

Ich związek nie był łatwy. Zaczęli z trudem, przeszli wiele, lecz los obiecywał im wspólną przyszłość. A przynajmniej Kasia była tego pewna.

Poznali się osiem lat temu. Wtedy ona dopiero dochodziła do siebie po rozwodzie z pierwszym mężem i nie dopuszczała nikogo blisko. Aż spotkała Wojtka. Nawet z nim była początkowo ostrożna. Musiał włożyć wiele wysiłku, by przekonać ją, że nie jest jak jej były, Marek.

Pół roku się spotykali, zanim postanowili zamieszkać razem. Wojtek wprowadził się do niej, bo w jego kawalerce byłoby za ciasno dla całej rodziny. Kasia miała dziesięcioletniego syna. Chłopiec był grzeczny, ale nie od razu znalazł wspólny język z ojczymem.

Po trzech latach wspólnego życia Wojtek zaczął mówić o ślubie, lecz Kasia nie była tym zachwycona.

Uważała, że papiery nie mają sensu. Poza tym, nie chroniły przed zdradą, niezależnie od płci.

Była szczęśliwa tak, jak było nie chciała zmian.

Wojtek początkowo zaakceptował jej zdanie, ale z czasem zrozumiał, że to mu nie wystarcza. Chciał widzieć Kasię jako swoją żonę we wszystkich znaczeniach tego słowa. W końcu postawił jej ultimatum: ślub albo rozstanie.

Kasi nie spodobało się jego naleganie i uznała, że lepiej się rozstać. I tak zrobili na pół roku.

W tym czasie Wojtek przeprowadził się do innego miasta, gdzie przyjaciel zaoferował mu dobrze płatną pracę. Wracał rzadko, tylko co dwa miesiące, by odwiedzić rodziców. I podczas jednej z takich wizyt spotkał ponownie Kasię.

Szła przez park i wyglądała, jakby życie jej się układało idealnie. Była taka radosna i beztroska, aż ich wzroki się spotkały.

W jej oczach wyczytał dokładnie to, co sam czuł. Wciąż go kochała. I nie potrafiła tego ukryć.

Wznowili związek, tym razem na odległość. Czasem ona przyjeżdżała do niego, czasem on do niej. Każde spotkanie było dokładnie zaplanowane, ale zawsze pełne ciepła i namiętności.

Widywali się zwykle raz w miesiącu, rzadziej dwa. Wojtek wielokrotnie proponował, by się do niego przeprowadziła. Kupił już dwupokojowe mieszkanie w swoim mieście, choć spłacał jeszcze kredyt.

Kasia marzyła o tym z całego serca, ale nie mogła tak nagle zmienić życia. Jej syn był nastolatkiem, potrzebował uwagi. A matka chorowała i wymagała opieki. Przez ponad dwa lata Kasia starała się postawić ją na nogi, aż w końcu stan matki się poprawił.

Niech pani jeszcze pożyje! powiedział lekarz z uśmiechem, wypisując ją ze szpitala.

Maria Nowak nie trzymała już córki przy sobie, ale Adaś zaczynał starsze klasy. Nie chciał zmieniać szkoły i prosił matkę, by poczekała, aż skończy. Musiała pójść na kompromis.

Latem, zanim Adaś poszedł do maturalnej klasy, Kasia i Wojtek wzięli w końcu ślub. Widząc, jaką radość to sprawiło mężowi, żałowała, że nie zgodziła się wcześniej, ale po co rozpamiętywać przeszłość?

Teraz nie tylko się spotykali. Ich związek mógłby się nazywać małżeństwem weekendowym, gdyby nie setki kilometrów między nimi.

A teraz Adaś dostał się na studia. Kasia była dumna z syna i uświadomiła sobie, że może wreszcie ułożyć swoje życie osobiste. Nie powiedziała Wojtkowi, że się do niego przeprowadza chciała zrobić mu niespodziankę.

On się tego domyślał, ale nie znał dokładnej daty.

Kasia spakowała walizkę, wsiadła do autobusu i ruszyła do niego. Chciała, by ten dzień został w jego pamięci na zawsze. Już widziała siebie w koronkowej bieliźnie, rozsypującą płatki róż na łóżku, szykującą kolację i czekającą, aż ukochany wróci z pracy.

Marzyła o tych szczegółach, jadąc autobusem. Była pewna, że Wojtek oszaleje z radości na jej widok. Ale to ona miała dostać niespodziankę.

Otworzyła drzwi jego mieszkania swoim kluczem i zamarła. Para błękitnych oczu wpatrywała się w nią młoda, piękna dziewczyna o rudych włosach.

Kto ty jesteś? zapytała nieznajomą.

Jestem Ola. O, ty pewnie jesteś Kasia? Przepraszam, zaraz idę!

Co znaczy »zaraz idziesz«? Kim ty jesteś? wściekła się Kasia.

Proszę, nie gniewaj się. Jestem dziewczyną twojego męża!

Co? Dziewczyną mojego męża? Kasia zamknęła drzwi w milczeniu, zostawiając za sobą wszystko, co uważała za swoje, postanawiając iść dalej sama.

**Lekcja na dziś:** Zaufanie jest jak porcelana raz stłuczone, nigdy nie będzie już takie samo. Czasem droga do szczęścia wiedzie przez bolesne rozstania, by nauczyć się, komu warto otworzyć serce.