Podczas spaceru z psem nastolatkę zaczepili dwaj mężczyźni, groźnie proponując „podwiezienie”…

Podczas spaceru z psem dwaj mężczyźni zatrzymali się obok nastolatki i zaczepili ją, proponując przejazdkę Oliwia nigdy nie widziała swojej suczki w takim stanie: oczy błyszczały wściekłością, a kły odsłoniły się w groźnym uśmiechu. Zanim zdążyła zrozumieć, co się dzieje, pies już rzucił się na jednego z napastników, który chwycił ją za rękę i powalił na ziemię, a nad nim zawisła mroczna sylwetka warczącego zwierzęcia

Gdy Oliwia skończyła siedem lat, dostała własny, przestronny pokój. Dziewczynka jednak stanowczo odmówiła spania tam sama. Każdej nocy któryś z rodziców raz mama, raz tata musiał się do niej dokładać, żeby w końcu zasnęła. Jeśli obudziła się w środku nocy i nikogo nie było obok, zbierała poduszkę, koc i przeprowadzała się do sypialni rodziców. Ani prośby, ani wychowawcze rozmowy nie pomagały nic się nie zmieniało, choć dziewczynka rosła.

Aż pewnego dnia rozwiązanie niespodziewanie wtoczyło się pod nogi w postaci białej, puszystej kuleczki, która najpierw przerażona pisnęła, a zaraz potem zostawiła po sobie mokrą plamę. Z bliska okazało się, że to uroczy szczeniak, tak słodki i rozczulający, że Oliwia od razu krzyknęła: Mamo, możemy go zatrzymać? I zaczęły się targi: dobre oceny, porządek w pokoju, samodzielne wyprowadzanie pieska i spanie we własnym łóżku bez mamy i taty. Na pierwsze trzy warunki Oliwia zgodziła się bez wahania, przy ostatnim zawahała się ale szybko dojrzała do decyzji: Przecież teraz już nie będę sama!

Tak do domu trafiła Myszka formalnie westie, z charakteru jednak prawdziwa dama o silnej osobowości. I co zaskakujące, Oliwia dotrzymała słowa. Od przyjścia Myszki spała w swoim pokoju, a pies stał się jej wiernym towarzyszem zarówno w nocnych marzeniach, jak i codziennych obowiązkach.

Myszka była urodziwą elegantką: zadbana, świadoma swojej urody, zachowywała się jak prawdziwa arystokratka. Inne psy ignorowała, ale dzieci, które ciągle chciały ją głaskać, traktowała z cierpliwą wyższością jakby przyjmowała hołd. Gdy jednak jakiś pies się zbliżał, natychmiast pokazywała kły i oburzone skomleniem dawała do zrozumienia, że to towarzystwo jej nie odpowiada.

Żeby zmienić zachowanie Myszki, mama i Oliwia zapisały się do szkoły dla psów i przez trzy tygodnie sumiennie uczęszczały na zajęcia. Ale albo trener nie miał dość doświadczenia, albo Myszka była zbyt niezależna efektów nie było. Specjalista podsumował: Traktuje was jak swoją watahę. Nie potrzebuje nikogo więcej. No cóż we trójkę i tak świetnie sobie radzili.

Na spacery Oliwia i Myszka wybierały opustoszały teren za domem, poroścnięty trawą. Kiedyś stały tam baraki, ale dawno je rozebrano zostały tylko fragmenty fundamentów i zdziczałe drzewa owocowe. Z jednej strony graniczyło to z drewnianymi domkami prywatnej osady budynkami, które już dogorywały. Większość właścicieli psów wolała pobliskie, zadbane wybiegi, ale Oliwia i Myszka wolały ten romantyczny zakątek, który tchnął wolnością i odosobnieniem.

I właśnie tam Myszka spotkała swoją drugą połówkę.

Tego lata Oliwia skończyła piętnaście lat, a Myszka osiem. Dziewczyna była już wysoka, szczupła, z marzycielskim spojrzeniem i telefonem w dłoni. Myszka zaś zachowywała się z godnością dojrzałej, pewnej siebie damy. Spacerowały razem po terenie: Oliwia zamyślona, Myszka węszyła trawę gdy nagle stało się! Ogromny, kudłaty pies rzucił się na nią, przypominając trochę owczarka, ale z jeszcze bardziej rozczochraną sierścią i niespożytą energią. Był to wesoły, hałaśliwy olbrzym, który obskakiwał Myszkę, szturchał nosem, lizał ją i swoim promiennym usposobieniem całkowicie ją oszołomił. Myszka zastygła w bezruchu, nie wiedząc, co począć z tym bezczelnym typem.

Nie bój się, maleńka! pospieszyła z pomocą starsza pani z laską. Jest rozbrykany, ale łagodny. Nigdy nikogo nie ugryzł!

Widać zaśmiała się Oliwia, kucając, a rozradowany kudłacz entuzjastycznie lizał jej dłoń, merdając ogonem tak mocno, że wzbijał tumany kurzu. Chyba tylko od nadmiaru uniżoności można się tu udusić!

Wie pani, dotąd trzymałam go tylko w ogrodzie, na ulicę nie wychodził. Ale wczoraj przyjechał wnuczek, wypuścił go i tak się ucieszył! Pomyślałam, że i ja go zabiorę. A on, jak tylko zobaczył pani pieska, od razu do niego poleciał.

A mój nie może od niego oderwać wzroku. Chyba się zakochał!

No to wspaniale! We dwoje weselej. On się nazywa Burek. A ja jestem Jadwiga Nowak.

Od tego wie