Piasek między palcami

Cisza w domu była gęsta jak smoła, przerywana tylko trzaskiem drewna w piecu. Halina Nowak, kobieta o zmęczonej, pooranej zmarszczkami twarzy, śledziła wzrokiem syna, który w milczeniu pakował ostatnie rzeczy do płóciennego worka. Jutro wojsko.

Synku, Krzysiu, powiedz mi, co ty widzisz w tej… w tej zalotnicy? nie wytrzymała, a jej głos, ściśnięty tłumionym bólem, załamał się w szept. Ona ciebie za grosz nie szanuje! Patrzy z góry, a ty tylko o niej myślisz. Dziewczyn we wsi jak mrówki! Na przykład Bronka, Kowalska… Rozsądna, pracowita, zerka w twoją stronę, a ty nawet nie zauważasz. Jakbyś na świecie tylko tę swoją Irenkę widział.

Krzyś, wysoki, barczysty chłopak z upartą brodą i teraz zmarszczonymi, zwykle dobrotliwymi oczami, nawet się nie odwrócił. Jego palce mocno zaciągnęły węzeł.

Nie potrzebuję żadnej Bronki, mamo. Już dawno zdecydowałem. Od dziecka kocham Irenkę. A jeśli ona nie zechce za mnie wyjść… To wcale się nie ożenię. Daremnie się martwisz, uspokój się.

Ona cię skrzywdzi, Krzysiu! Serce mi to podpowiada! szlochała matka. Ładna owszem, diabelska uroda… Ale zimna, kapryśna. Jej miejsce w wielkim mieście, nie w naszej wsi.

Krzyś w końcu się odwrócił. W jego wzroku stała nieprzenikniona, twarda ściana.
Koniec tematu.

Tymczasem w sąsiednim domu, pachnącym tanimi perfumami i młodością, w lustrze odbijała się zupełnie inna scena. Irenka kończyła wieczorny rytuał: podkreśliła oczy kredką, nałożyła szminkę. Jej wygląd jaskrawy, wyzywający krzyczał o pragnieniu, by ją zauważono, zabrano daleko stąd.

Irenka, gdzie się tak wystroiłaś? dobiegł z kuchni głos matki. Znowu na potańcówkę? A potem hulanka do rana? Chociaż Krzysia weź. Chłopak jak się patrzy! Technikum kończy, zaradny. Robotników wynajął, z ojcem dom stawia mówi, dla przyszłej żony. A sam tylko na ciebie zerka, jak urzeczony.

Irenka prychnęła, kręcąc się przed lustrem.
Twój Krzysio to prostak pierwszej klasy. Dom stawia… Młodość jest tylko raz, mamo! Trzeba żyć, bawić się, a on haruje jak wół, nigdzie nie wychodzi. Jak minie młodość, nie będzie co wspominać. Nie potrzebny mi, słyszysz? Ani trochę. Nawet nie sugeruj.

I wyfrunęła z domu jak motyl, zostawiając po sobie tylko obłok drażniącego zapachu.

Tamta jesień była złota i gorzka. Krzysztof, z dyplomem w kieszeni, dostał powołanie. Rodzice urządzili skromne, ale serdeczne pożegnanie. Przyszła i Irenka z matką jako najbliższe sąsiadki.

Krzysztof w nowym, niewygodnym garniturze szukał okazji. Serce waliło mu w gardle. Złapał Irenkę w korytarzu, nieśmiało przyciśniętą do ściany.

Iren… zaczął, a głos mu zadrżał. Mogę… pisać do ciebie? Wszyscy żołnierze piszą… do swoich dziewczyn. A ja… nie mam dziewczyny. Może… zgodzisz się być moją? Choć na odległość?

Irenka spojrzała na niego z pobłażliwością, jak na natrętnego szczeniaka. Zastanowiła się chwilę.
No, pisz. Jak będzie mi się chciało odpiszę. Jak nie nie miej pretensji. Dobrze?

To wystarczyło. Jego twarz rozpromieniła się taką nadzieją, że Irenka na moment spuściła wzrok. Prawie jej się wstyd zrobiło.

Odpisywała na jego listy, pisane starannym wojskowym charakterem. Ale po szkole rzuciła się w wir miasta, by studiować pedagogikę. Życie na wsi zostało za plecami, razem z naiwnymi żołnierskimi wyznaniami. Korespondencja nagle ustała.

Jej matka tylko wzdychała, cicho mając nadzieję, że córka się opamięta, poczeka na Krzysia, a studiować można przecież zaocznie. Ale Irenka nawet słuchać nie chciała.

Skończę studia, wyjdę za inteligenta z miasta! I nigdy nie wrócę do tej zapadłej dziury! krzyczała w furii, gdy matka próbowała mówić o wiejskim narzeczonym.

Ale los się z niej naigrał. Pierwszy egzamin wypracowanie oblała z hukiem. Gorzka ironia: nie miała na kogo zwalić winy. W ich wiejskiej szkole brakowało nauczycieli. Polskiego i niemieckiego uczyła jedna osoba pani Elżbieta. Niemiecki znała świetnie, polski ledwo. Irenka, jak większość klasy, nie umiała dobrze ani jednego, ani drugiego.

Ale Irenka nie potrafiła długo rozpaczać. Miasto kusiło światłami, szybko znalazła pocieszenie w czarującym, cynicznym Edwardzie. Edzio był na ostatnim roku prawa, mieszkał sam w trzypokojowym mieszkaniu, bo rodzice pracowali za granicą.

Irenka szybko się do niego wprowadziła. Żeby nie być ciężarem, znalazła pracę w stołówce fabrycznej. Nie jako kucharka jeździła z wózkiem po halach, czując na sobie oceny robotników.

W mieszkaniu Edzia szybko się zadomowiła: posprzątała, gotowała rosoły, przynosiła z pracy drożdżówki. Wyobrażała sobie, że jest już prawie żoną. Mieszkanie jest, mężczyzna z przyszłością. Może dzieci? Kochała Edzia do szaleństwa. Był dla niej ucieleśnieniem miejskiego życia, o którym marzyła.

Mieszkała z nim prawie rok. Aż pewnego wieczoru, zimnego i deszczowego, Edzio rzucił obojętnie:
Irenka, koniec zabawy. Znudziłaś mi się. Wyprowadzaj się. Rodzice wracają.

W środku coś jej pękło. Ale dumna, już zahartowana miejskim chłodem, nie pokazała po sobie. Spokojnie spakowała rzeczy i poszła do koleżanki. Dopiero gdy drzwi się zamknęły, po policzkach popłynęły ciche łzy.

Po dwóch tygodniach u przyjaciółki zorientowała się, że coś jest nie tak. Nudności, zawroty głowy. Wizyta u lekarza rozwiała iluzje.

Jest pani w ciąży. Na aborcję za późno stwierdziła sucho lekarka, patrząc przez okulary.

Irenka nie myślała o usuwaniu. To było dziecko ukochanego Edzia! Część jego. Ale przysz