Otarła wilgotne dłonie, wzdychając z bólu, i poszła otworzyć drzwi.

Maria Kowalska otarła mokre dłonie, jęknęła z bólu kręgosłupa i ruszyła otworzyć drzwi. Dzwonek był cichy, ale uparcie powtarzany. Akurat myła okno w kuchni, więc nie od razu zareagowała. Za drzwiami stała młoda dziewczyna śliczna, ale wyraźnie wyczerpana, z podkrążonymi oczami.

„Pani Mario, słyszałam, że może pani wynająć pokój?”
„Ojej, te nasze plotkare z bloku! Znowu kogoś na mój trop naprowadziły. Nie wynajmuję, nigdy nie wynajmowałam.”
„Mówili, że ma pani trzy pokoje…”
„No i co z tego? Sama żyję od lat, przywykłam.”
„Przepraszam… Powiedziano mi, że pani jest osobą wierzącą, więc pomyślałam…”

Dziewczyna odwróciła się szybko, by ukryć łzy, i zaczęła schodzić po betonowych schodach. Jej wąskie ramiona drżały.

„Dziewczyno, wracaj! Przecież cię nie wyganiam! Oj, ta dzisiejsza młodzież, wszystko do serca bierze. Chodź do środka, pogadamy. Jak ci na imię? Możemy na 'ty’?”
„Kinga.”
„Jak królowa, co? Ojciec pewnie historykiem?”
„Nie mam ojca. Wychowałam się w domu dziecka. Matki też nie znałam. Znaleźli mnie w klatce schodowej i oddali na policję. Miałam z miesiąc.”
„Ech… No to chodź, herbatę zrobimy. Głodna jesteś?”
„Nie, kupiłam drożdżówkę.”
„Drożdżówkę! Młodość teraz słodycze, a za parę lat wrzody. Siadaj, mam jeszcze gorący krupnik. I konfiturę z czarnej porzeczki. Od śmierci męża wciąż gotuję za dużo nawyk. Zjemy, a potem pomożesz mi dokończyć okno.”
„Pani Mario, może coś innego? Boję się wysokości… I jeszcze to… Jestem w ciąży.”
„No proszę! Tylko tego brakowało. Mówię wprost to dziecko ślubne?”
„Dlaczego od razu nieślubne? Jestem mężatką. Krzysiek też z domu dziecka. Wzięli go do wojska, ale na przepustkę przyjechał. A gospodyni, jak się dowiedziała, że spodziewam się dziecka, od razu nas wyrzuciła. Dała tydzień na wynos. Mieszkaliśmy na Woli, ale sami widzicie…”
„No tak… I co ja z tobą zrobię? Może przenieść łóżko do pokoju po Wojtku? Dobra, śpij u mnie. Pieniędzy nie chcę, nawet nie zaczynaj. Idź po swoje rzeczy.”
„Nie muszę daleko. Wszystko mam w torbie pod blokiem. Tydzień minął, więc chodzę z tym od drzwi do drzwi…”

I tak zostały we dwie… Kinga kończyła kurs krawiecki. Maria Kowalska od lat żyła z renty po wypadku w kopalni, więc w domu robiła na drutach serwetki, kołnierzyki, nawet buciki dla niemowląt i sprzedawała je na bazarze przy Hali Mirowskiej. Jej wyroby były misternie wykonane, niczym koronka z Koniakowa, więc klientki ustawiały się w kolejce. Pieniędzy starczało, zwłaszcza że miała też warzywniak przy bloku w soboty obie pracowały w ogródku. W niedziele Maria szła na mszę, a Kinga zostawała, czytała listy od Krzyśka i odpisywała. Do kościoła chodziła rzadko, nie była przyzwyczajona. Często skarżyła się na ból pleców i zawroty głowy.

Pewnej soboty, gdy grabiły liście na działce, Kinga nagle pobladła. Ciocia Marysia kazała jej iść do domku, położyć się i posłuchać starych płyt z mężem zbierali. Gdy Maria paliła gałęzie, nagle usłyszała krzyk: „Mamo! Mamusiu! Biegnij tu!” Zapominając o bolących kolanach, pomknęła do domku. Kinga zwijała się z bólu, trzymając brzuch. Sąsiad zawiózł je starym „Maluchiem” do szpitala. Kinga jęczała: „Mamusiu, to za wcześnie! Dopiero w połowie stycznia powinnam rodzić! Módl się za mnie!” Maria płakała, szepcząc „Zdrowaśki”.

Po badaniu lekarz uspokoił: „Córka śpi, zagrożenie minęło, ale musi poleżeć. Ma niedokrwistość niech dużo je buraków i odpoczywa.”

Gdy Kinga wróciła, gadały do nocy. Mówiła tylko o Krzyśku:

„To nie jest zwykły chłopak. Znamy się od dziecka w domu dziecka. Najpierw przyjaźń, potem miłość. To coś więcej… Sami zobaczcie jego listy. Chcecie zdjęcie? O, tu drugi z lewej. Ten się śmieje…”

„Przystojniak…” Maria nie chciała przyznać, że prawie nic nie widzi. Zdjęcie było małe, żołnierze rozmazani.

„Kinga, dlaczego w ogrodzie nazwałaś mnie mamą?”

„Z przyzwyczajenia… W domu dziecka każdy dorosły to 'tata’ lub 'mama’. Już się oduczyłam, ale gdy jestem przestraszona… Przepraszam.”

„Rozumiem…” westchnęła Maria z dziwnym smutkiem.

„Ciociu, opowiedz o sobie. Dlaczego nie ma zdjęć męża? Dzieci nie miałaś?”

„Był synek… Zmarł, nim skończył rok. Po wypadku nie mogłam już… Mój mąż był dla mnie jak dziecko. Rozpuszczałam go. Gdy go pochowałam, schowałam zdjęcia. Choć wierzę, to płakałam, patrząc na nie. Teraz modlę się za niego. Kinga, może powiększymy zdjęcie Krzyśka? Mam ramkę po Wojtku.”

W Wigilię dekorowały choinkę, rozmawiały o małym Jezusku. Kinga ciągle się wierciła.

„Coś ci jest? Kręcisz się jak fryga.”

„Ciociu, dzwoń po karetkę. Chyba rodzę.”

„Co ty pleciesz? Miałaś tydzień temu termin!”

„Pomyliłam się… Dzwoń, już nie wytrzymam!”

Po godzinie Kinga urodziła w szpitalu córeczkę Anię. Maria wysłała telegram do młodego taty.

Styczeń był ciężki. Dziecko płakało w nocy, ale były szczęśliwe. Maria mniej narzekała na bóle.

Pewnego dnia, gdy Maria wróciła z Biedronki, zobaczyła Kingę z wózkiem.

„Jeszcze chwilę pochodzimy, dobrze?”
„Idźcie, a ja rosół zrobię.”

W domu Maria zobaczyła na stole zdjęcie w ramce jej mąż, młody Wojtek. Uśmiechnęła się: „Znalazła w szafie. Ale wybrała jego młode lata…”

Gdy Kinga wróciła, Maria spytała:

„Skąd wzięłaś to zdjęcie Wojtka?”
„Jak to? To Krzysiek! Kazaliście powiększyć. Poszłam do fotolabu. Ramkę znalazłam w szafie.”

Maria drżący