Otarła spocone dłonie, wzdychając z bólu, i podążyła otworzyć drzwi.

Maria Kowalska wyciera mokre dłonie, wzdycha z bólu pleców i idzie otworzyć drzwi. Dzwonek rozlega się cicho, ale to już trzecie podejście. Myła właśnie okno, więc nie od razu zareagowała. Za drzwiami stoi młoda dziewczyna śliczna, lecz blada i wyraźnie zmęczona.

Pani Mario, słyszałam, że może pani wynająć pokój?
A to ci sąsiedzi! Zawsze kogoś do mnie przysyłają! Nie wynajmuję pokoju, nigdy tego nie robiłam.
Mówiono mi, że ma pani trzy pokoje…
No i co z tego? Po co miałabym wynajmować? Przywykłam żyć sama.
Przepraszam… Powiedziano mi, że pani jest osobą wierzącą, więc pomyślałam…

Dziewczyna odwraca się, by ukryć łzy, i zaczyna schodzić po schodach. Jej ramiona drżą.

Wracaj tu! Przecież cię nie wyrzucam! Ech, ta młodzież od razu do łez. Chodź do środka, pogadamy. Jak masz na imię? Możemy mówić sobie po imieniu?
Kinga.
Królewska, co? Ojciec pewnie z arystokracji?
Nie mam ojca. Wychowałam się w domu dziecka. Matki też nie znałam. Znaleźli mnie w klatce schodowej i oddali policji. Miałam wtedy kilka dni.
No to się nie martw. Chodź, herbatę zrobimy. Głodna jesteś?
Nie, kupiłam drożdżówkę.
Drożdżówkę! Młodość nie myśli o zdrowiu, a potem w trzydziestce wrzody. Siadaj, mam jeszcze ciepły żurek. I herbatę zagrzejemy. Dżemu mam pod dostatkiem. Mąż zmarł pięć lat temu, a ja z przyzwyczajenia gotuję jak dla dwojga. Zjemy, a potem pomożesz mi domyć okno.
Pani Mario, mogłabym zrobić coś innego? Boję się, że spadnę z parapetu jestem w ciąży…
No proszę! Tylko tego brakowało. Jestem zasadnicza to dziecko ślubne?
Dlaczego od razu nieślubne? Jestem mężatką. Krzysiek też z domu dziecka. Zabrali go do wojska, ale niedawno miał przepustkę. A gospodyni, jak się dowiedziała, że będę miała dziecko, od razu nas wyrzuciła. Dała tydzień na wyniesienie się. Mieszkaliśmy niedaleko stąd. Ale sami widzicie jak to wygląda.
No tak… I co ja z tobą zrobię? Może przeniesiemy twoje łóżko do pokoju po Jacku? Dobra, zostaniesz w moim pokoju. Pieniędzy nie bierz nawet nie mów. Idź po rzeczy.
Nie mam daleko. Wszystko, co mamy z Krzyśkiem, jest w jednej torbie pod blokiem. Tydzień minął, więc chodzę od drzwi do drzwi…

I tak zostały we dwie… Kinga kończyła szkołę krawiecką. Maria Kowalska od lat była na rencie po wypadku w pracy, więc w domu robiła koronkowe serwetki, buciki dla dzieci i sprzedawała je na pobliskim bazarze. Jej wyroby były misternie wykonane cieniutkie jak pajęczyna, zawsze znajdowały nabywców. Pieniędzy starczało, zwłaszcza że miała też ogródek, gdzie w soboty pracowały razem z Kingą. W niedziele Maria szła do kościoła, a Kinga zostawała w domu, czytała listy od Krzyśka i odpisywała. Do kościoła chodziła rzadko nie była przyzwyczajona. Narzekała często na ból pleców i zawroty głowy.

Pewnej soboty pracowały w ogrodzie. Zbiory były już zebrane, przygotowywały ziemię na zimę. Kinga szybko się męczyła, więc ciocia Marysia kazała jej iść do domu, by posłuchała starych płyt, które kiedyś kolekcjonowała z mężem. Tego dnia, po grabieniu liści, przyszła mama odpoczywała. Maria Kowalska paliła suche gałęzie i wpatrywała się w ogień. Nagle usłyszała krzyk: Mamo! Mamusiu! Biegnij szybko!. Z zapartym tchem, zapominając o bolących stawach, Maria pobiegła do domu. Kinga krzyczała, trzymając się za brzuch. Sąsiad pomógł zawieźć ją do szpitala starym Polonezem. Kinga jęczała: Mamusiu, boli! To za wcześnie, powinnam rodzić dopiero w styczniu! Mamo, módl się za mnie!. Maria płakała, szepcząc modlitwy.

W szpitalu Kingę zabrano na oddział, a sąsiad odwiózł Marię do domu. Całą noc modliła się do Matki Boskiej. Rano zadzwoniła do szpitala.

Wszystko w porządku z córką. Na początku wzywała was i Krzyśka, ale potem się uspokoiła. Lekarz mówi, że poronienie nie grozi, ale musi poleżeć. Ma niedobór żelaza pilnujcie, żeby dobrze jadła.

Gdy Kinga wróciła do domu, rozmawiały do późna. Kinga ciągle mówiła o Krzyśku.

Nie jest taki niedojrzały jak ja. Też był sierotą. Zawsze trzymaliśmy się razem w domu dziecka. Najpierw przyjaźń, potem miłość. On się mną opiekuje. To coś więcej niż zwykłe uczucie. Widzicie, jak często pisze? Chcecie zobaczyć jego zdjęcie? O, tu jest drugi z prawej.

Przystojny… Maria nie chciała urazić Kingi, choć od dawna potrzebowała nowych okularów. Na zdjęciu stało kilku żołnierzy, obraz był niewyraźny.

Kinga, dlaczego w ogrodzie nazwałaś mnie mamą?
Tak wyszło… Ze strachu. W domu dziecka wszyscy dorośli to byli tata i mama. Próbowałam się oduczyć, ale gdy się boję, znów to mówię. Przepraszam.
Rozumiem… Maria westchnęła z rozczarowaniem.
Ciociu Marysiu, opowiedz o sobie. Dlaczego nie ma tu zdjęć męża? Nie miałaś dzieci?
Miałam synka, ale zmarł, zanim skończył rok. Po wypadku nie mogłam już mieć dzieci. Mąż był dla mnie wszystkim. Jak twój Krzysiek dla ciebie. Gdy go pochowałam, schowałam wszystkie zdjęcia. Choć wierzę, to płakałam, patrząc na nie. Więc ukryłam je, by nie cierpieć. Teraz potrzebuje modlitwy, nie łez. Kinga, pokażesz zdjęcie Krzyśka? Może powiększymy i postawimy w ramce.

W Wigilię dekorowały dom, rozmawiały o Bożym Narodzeniu i czekały na pierwszą gwiazdkę. Kinga ciągle się wierciła, trąc plecy.

Coś ci jest? Nie słuchasz mnie. Dlaczego się tak kręcisz?
Ciociu Marysiu, dzwoń po pogotowie. Chyba rodzę.
Co? Miałaś rodzić za tydzień!
Widocznie się pomyliłam. Dzwonić, już nie wytrzymam!

W szpitalu, siódmego stycznia, King