Otarła spocone dłonie, jęcząc z bólu, i podążyła, by otworzyć drzwi.

Maria Kowalska otarła mokre dłonie, wzdychając z bólu pleców, i ruszyła otworzyć drzwi. Dzwonek rozległ się po raz trzeci, choć cicho, bo właśnie myła okno w kuchni i nie od razu usłyszała. Za drzwiami stała młoda dziewczyna blada, zmęczona, ale o niezwykle delikatnych rysach.

Proszę pani, słyszałam, że może pani wynająć pokój?
Ach, te plotkujące sąsiadki! Nigdy nikogo nie wynajmowałam.
Mówili, że ma pani trzy pokoje…
No i co z tego? Przyzwyczaiłam się żyć sama.
Przepraszam… Powiedziano mi, że pani to osoba wierząca, więc pomyślałam…

Dziewczyna odwróciła się szybko, by ukryć łzy, i zaczęła schodzić po schodach. Jej ramiona drżały.

Wracaj tu! Przecież cię nie wygoniłam! Młodzież dzisiaj od razu do łez. Chodź, herbatę zrobimy. Jak ci na imię? Możemy mówić sobie po imieniu?
Kinga.
Królewska, co? Ojciec pewnie urzędnik?
Nie znam ojca. Wychowałam się w domu dziecka. Znaleźli mnie w klatce schodowej jako niemowlę.
No to chodź, herbatę ci naleję. Głodna jesteś?
Nie, kupiłam drożdżówkę.
Drożdżówkę! Ojej, młodzi byle jak się odżywiają, a potem w trzydziestce wrzody. Siadaj, mam gorący żurek. I konfiturę domową do herbaty. Od kiedy mąż zmarł pięć lat temu, wciąż gotuję za dużo. Zjesz, a potem pomożesz mi wytrzeć okna.
Pani Mario, mogłabym zrobić coś innego? Boję się wysokości… Jestem w ciąży.
No to już wiem, czemu sąsiedki cię tu przysłały! Dziecko ślubne?
Oczywiście! Mąż jest żołnierzem. Wychowaliśmy się razem w domu dziecka. Gdy dowiedział się, że będziemy mieli dziecko, wzięliśmy ślub. Ale gospodyni nas wyrzuciła. Dała mi tydzień na znalezienie mieszkania.

Maria westchnęła.

No dobra… Może przeniesiemy łóżko do pokoju po Janku? Ach, nieważne śpij u mnie. Pieniędzy nie bierzemy, nawet nie zaczynaj. Gdzie twoje rzeczy?
W torbie na dole. Od tygodnia chodzę od domu do domu…

I tak zostały we dwie. Kinga kończyła szkołę krawiecką. Maria od lat żyła z renty po wypadku w kopalni, więc w domu haftowała serwetki, robótki na drutach i sprzedawała je na targu. Jej wyroby słynęły z finezji koronkowe obrusy i kołnierzyki rozchodziły się jak świeże bułeczki. Dodatkowo dorabiały, sprzedając warzywa z ogródka. W soboty pracowały razem, w niedziele Maria szła do kościoła, a Kinga pisała listy do męża.

Pewnego dnia, gdy grabiły liście w ogrodzie, Kinga nagle krzyknęła:
Mamo! Chodź szybko!

Maria, zapominając o bolących kolanach, pobiegła do domku. Kinga trzymała się za brzuch, twarz miała zalaną potem. Sąsiad zawołał taksówkę, i stary Warszawa pomknął do szpitala.

Mamusiu, to za wcześnie! Powinnam rodzić dopiero w styczniu! Módl się za mnie! jęczała Kinga.

Maria płakała, szepcząc pacierze.

Nazajutrz zadzwoniła do szpitala.

Wszystko w porządku, ale musi poleżeć. Hemoglobina niska. Niech dużo odpoczywa.

Gdy Kinga wróciła, długo rozmawiały.

Mój Marcin to nie byle kto mówiła Kinga. Zawsze się o mnie troszczył. Chcecie zobaczyć jego zdjęcie? O, tu drugi z prawej.

Maria zmrużyła oczy. Zdjęcie było małe i niewyraźne.

Kinga, dlaczego w ogrodzie nazwałaś mnie mamą?
W domu dziecka wszyscy dorośli to byli tata i mama. Czasem jeszcze mi to wraca… Przepraszam.
Rozumiem… Maria westchnęła.

A wy, ciociu? Dlaczego nie ma tu zdjęć waszego męża? Nie mieliście dzieci?
Miałam synka. Zmarł, zanim skończył roczek. Po wypadku nie mogłam mieć więcej. Mąż był dla mnie jak dziecko rozpieszczałam go. Gdy odszedł, schowałam fotografie. Łzy mi nie pomogą.

W Wigilię dekorowały choinkę, gdy Kinga nagle się skrzywiła.

Ciociu, chyba rodzę…
Co? Miałaś dopiero w styczniu!

Po pół godzinie karetka zabrała ją do szpitala. Siódmego stycznia Kinga urodziła dziewczynkę Martę. Maria wysłała telegram do młodego ojca.

Pewnego dnia Maria wróciła z zakupów i zobaczyła Kingę z wózkiem.
Jeszcze się przejdziemy! zawołała Kinga.
Idźcie z Bogiem, ja obiad zacznę.

W domu Maria zobaczyła na stole zdjęcie w ramce uśmiechniętego żołnierza.

Kinga, skąd to zdjęcie Jana?
Jak to? To Marcin! Sami prosiliście o powiększenie!

Maria sięgnęła drżącymi rękami. To nie był jej mąż. Dopiero teraz zobaczyła młodego sierżanta.

Kinga, otwórz szafę. Na górze są albumy.

Kinga przyniosła stare fotografie. Na jednej stał… Marcin?

Boże… Skąd on to ma? Gdzie urodził się twój mąż?
W domu dziecka mówili, że trafił do nas po katastrofie kolejowej…

Maria zalała się łzami.

To mój syn! Mój Jasio! Kingo, czy ma znamię nad prawym łokciem? W kształcie serca?
Ma… szepnęła Kinga.

Obie padły sobie w ramiona, nie słysząc nawet, jak w pokoju obok płacze mała Marta.