Ostatnia droga w deszczu

Ostatnia droga pod deszczem

Zimny, jesienny ulewa smagał rozmokniętą drogę prowadzącą do wsi Brzeziny. Zygmunt Nowak, zgarbiony pod strugami wody, uparcie szedł przed siebie. Błoto kleiło się do butów, każdy krok był walką, ale się nie zatrzymywał. Dziś musiał być tam, przy swojej Weronice. Wreszcie, przez szarą zasłonę deszczu, wyłoniły się zarysy starego cmentarza.

— No i jej brzoza — szepnął Zygmunt, a głos mu zadrżał z bólu.

Podszedł do skromnego nagrobka i ciężko uklęknął, nie zauważając, jak przemoczona odzież lodowaci ciało. Deszcz mieszał się z łzami, spływając po pomarszczonej twarzy. Nie wiadomo, jak długo stałby tak, tonąc się w wspomnieniach. Nagle usłyszał za sobą kroki. Zygmunt odwrócił się i zastygł, serce ścisnęło mu się z zaskoczenia.

Poranek tamtego dnia był wilgotny i przygnębiający. Zygmunt Nowak, otulając się w stary płaszcz, stał na przystanku w mieście. Autobus się spóźniał, a to wyprowadzało go z równowagi. Obok młoda dziewczyna beztrosko się śmiała, rozmawiając przez telefon, ignorując jego ponure spojrzenie.

— Można ciszej? — rzucił ostro, nie panując nad irytacją.

— Przepraszam — odparła zmieszana, odkładając telefon. — Mamo, oddzwonię, dobrze?

Zapadła ciężka cisza. Zygmunt poczuł się nieswojo, jego własna szorstkość zabolała. Zakaszlał i mruknął:

— Wybacz, dziś nie w humorze jestem.

Dziewczyna spojrzała na niego z łagodnym uśmiechem:

— Nic się nie stało, taka pogoda wszystkich drażni. A ja uwielbiam jesienny deszcz. Pachnie, jakby sama jesień oddychała!

Zygmunt milczał, tylko skinął głową. Nie był człowiekiem skorym do rozmów z obcymi. Tym zawsze zajmowała się Weronika. Ona załatwiała wszystko: od rachunków po kontakty z rodziną. Zygmunt przyjmował jej troskę za pewnik, nie zastanawiając się, dopóki była przy nim. Bez niej jego świat stał się pusty jak wypalone pole.

Dziewczyna, nie zrażona jego milczeniem, ciągnęła dalej:

— Wiesz, dobrze, że autobus się spóźnia. Spóźnialscy jeszcze zdążą. Moja koleżanka na przykład jeszcze nie przyszła.

Zygmunt chciał odpowiedzieć, że to słaba pociecha dla tych, którzy marzną na deszczu, ale w pamięci pojawiła się Weronika. Gdyby czterdzieści lat temu nie wskoczył do tamtego autobusu, ich drogi pewnie by się nie przecięły. Jak potoczyłoby się jej życie? Byłaby szczęśliwsza bez niego?

Weronika zawsze widziała światło w najciemniejszych dniach. Jej uśmiech był jak promień słońca, a dobroć ogrzewała wszystkich wokół.

— Nawet nie wiedziałem, kiedy było jej ciężko — pomyślał Zygmunt, a oczy zaszkliły mu się łzami.

By się rozproszyć, postanowił podjąć rozmowę:

— Do Brzezin jedziesz? Zapadła dziura, młodzieży tam nie uświadczysz.

— Tak — przytaknęła. — Jestem wnuczką ciotki Heleny, przyjechałam ją odwiedzić. A ty?

— Do żony — cicho odparł Zygmunt. — To jej rodzinne strony.

— Jak miała na imię? Może słyszałam.

— Kowalska. Weronika Maria.

Dziewczyna zamyśliła się, ale potrząsnęła głową:

— Nie, nie kojarzę.

— Wyszła za mnie, przeprowadziliśmy się do miasta — wyjaśnił. — Tylko rodziców odwiedzała, a po ich śmierci rzadko tu przyjeżdżała.

Zamilkł, pogrążony w myślach. Weronika tak kochała Brzeziny, marzyła, by przyjeżdżali tu częściej całą rodziną. Ale Zygmuntowi zawsze brakowało czasu. Teraz czas był, ale rodziny już nie. Syn Krzysztof ułożył sobie życie, wnuków nie przywozi.

— A oto i moja koleżanka! — zawołała dziewczyna, machając ręką. — Tutaj, Kasia!

Zwróciła się do Zygmunta z uśmiechem:

— I autobus zaraz nadjedzie.

Rzeczywiście, zza rogu pojawił się autobus. Droga do Brzezin trwała około dwóch godzin. Zygmunt przypomniał sobie, jak w młodości Weronika raz spóźniła się na autobus i chodzili po mieście do północy. To były czasy pełne nadziei i ciepła.

Potem nastała codzienność. Z Weroniką rzadko się kłócili — z nią trudno było się pokłócić. Jej cierpliwość i dobroć były bezgraniczne. Ale Zygmunt się zmienił, zaczął traktować jej miłość jako coś oczywistego, nie doceniając chwil, które dzielili.

Gdyby mógł powiedzieć coś młodemu sobie, byłoby to: „Doceniaj”.

Gdy autobus wjechał do wsi, serce Zygmunta zabiło szybciej. Przypomniał sobie cytat z książki: „Piekło to już nigdy”.

Deszcz w Brzezinach lał bez przerwy, bębniąc po dachu autobusu. Zygmunt ciężko podniósł się z siedzenia:

— Wysiadam.

Wyszedł pod ulewę, nie oglądając się za siebie. Dziewczyna z koleżanką też wysiadły, kryjąc się pod zadaszeniem. Widząc, w którą stronę idzie, krzyknęła:

— Gdzie pan? Tam tylko cmentarz!

Zygmunt zatrzymał się, odwrócił, ale milczał. Jego spojrzenie powiedziało wszystko. Dziewczyna spuściła wzrok i zrozumiała.

Tamten dzień, kiedy Weronika odeszła na zawsze, stał się dla Zygmunta czarną datą. Pokłócili się o drobiazg. On, jak zwykle, zamknął się w sobie, odmówił kolacji i milczał. Weronika, zawsze przejmująca się nim, próbowała się pogodzić, ale był zimny.

— Idę do sklepu — powiedziała, ocierając łzy. — Przynieść ci coś?

— Nic — burknął.

Wyszła i już jej nie zobaczył. Na przejściu potrącił ją samochód. W jednej chwili życie Zygmunta runęło, zostawiając tylko pustkę i winę.

Teraz szedł rozmokniętą drogą, nie czując zimna. Deszcz smagał go po twarzy, ale uparcie zmierzał na cmentarz. Gdy dotarł do grobu Weroniki, uklęknął.

— No i twoja brzoza, dziewczynko — wyszeptał, zduszony żalem.

Łzy płynęły, mieszając się z deszczem. Stracił poczucie czasu, pogrążony w bólu. Nagle znów usłyszał kroki. Zygmunt odwrócił się i znieruchomiał. Przed nim stała ta sama dziewczyna z przystankStojąca przed nim dziewczyna wyciągnęła rękę i powiedziała cicho: „Chodź, odprowadzę pana do domu, bo Weronika by tego chciała”.