Oksana z mamą siedziały na starym łóżku, obie starannie ubrane na zimę. W domu dopiero co rozpalono w piecu.

Anna z matką siedziały na starym łóżku. Obie były ciepło ubrane. Zima, a w chacie dopiero co napalono w piecu.
Nic się nie martw, mamusiu. Wszystko będzie dobrze. Nie zginiemy. Zaraz dam ci leki.

Anna, jak mogła, uspokajała matkę, choć wcale nie była jej matką to jej teściowa, a właściwie już była teściowa. Prawie była.

Tak się złożyło, że żyły we trzy: matka, syn i jego żona Anna.

Anna wyszła za mąż późno, w wieku trzydziestu lat. Była drugą żoną Krzysztofa. Nie zniszczyła rodziny gdy się poznali, Krzysztof był już po rozwodzie.

Teściowej, Marii Arkadii, od razu się spodobała. I Anna polubiła ją równie szybko. Czuła w niej bliską, dobrą duszę. Przytulała, rozmawiała, rozumiała. Anna wcześnie straciła rodziców i została zupełnie sama. W teściowej znalazła prawdziwą rodzinę.

Spiskują przeciwko mnie mawiał o nich Krzysztof.

Pięć lat małżeństwa minęło jak chwila. A potem Krzysztof stał się opryskliwy i wybuchowy. Krzyczał na Annę, na matkę. Powód był prosty miał kochankę. Często wracał późno i zwykle był pod wpływem.

Pewnego dnia oświadczył, że się rozwodzi. Dał im dwa dni na spakowanie się. Anna nawet nie zdążyła wyjechać, gdy przyjechała jego kochanka z walizką.

Może zrobiła to specjalnie, żeby zobaczyć swoją poprzedniczkę i rzucić jej kilka obelg. Tylko że jej się to nie udało. Była wysoką blondynką z pełnymi ustami i ogromnymi rzęsami, którymi ledwo mrugała.

Anna nawet się nie powstrzymała wybuchnęła śmiechem.

Na to właśnie mnie zamieniłeś? Na tę lalkę z rzęsami jak u krowy? Niech ci się z nią wiedzie, bo ja ani trochę nie żałuję.

Przynajmniej ona jest wesoła. A wy z matką to dwie staruszki. Dwie kwoki.

Mnie możesz obrażać, ale matkę zostaw w spokoju!

Krzysiu, a twoja mama zostaje z nami? zapiszczała ta dziwaczna istota, mrugając nienaturalnie długimi rzęsami. Niech ją zabierze. Po co nam twoja matka? Krzysiu

Tak, mamo, tobie też czas wynosić się. Za długo tu byłaś.

Dokąd mam iść? Oddałam ci wszystkie pieniądze ze sprzedaży mieszkania, żebyś wybudował ten dom! Matka złapała się za serce.

Żadnych przedstawień. Zostaniesz, ale nie wychodź ze swojego pokoju. Teraz tu rządzi Albina.

Kotku, niech obie się wynoszą.

To moja matka!

Twoja matka? Chcesz powiedzieć, że ja mam mieć taką teściową? Ooo Kotku

Annie znudziły się ich obelgi.

Mamo, pojedziesz ze mną na wieś?

Już lepiej na wieś niż z takim synem i tą

Poczekaj. Szybko spakuję twoje rzeczy.

Nie zapomnij o lekach, mojej szkatułce i torebce.

Anna wyciągnęła kolejną walizkę. W pośpiechu wrzucała tam wszystko. Szkatułka, torebka, leki, dokumenty, bielizna, ubrania.

Zabierajcie wszystko. Nie potrzebujemy waszych rzeczy odezwała się Albina. Prawda, kotku?

Krzysztof milczał. Nie mógł już nic zrobić. Wiedział, że matka mu tego nie wybaczy. A może jednak? W końcu to matka.

Po pół godzinie Anna stała przy samochodzie. Maria Arkadia siedziała już na tylnym siedzeniu i cicho ocierała łzy. Nawet nie spojrzała w stronę syna, tylko ciężko westchnęła.

Ciężko to przyjąć, gdy oddałaś mu wszystko a on cię odtrącił.

Jak teraz będziemy żyć, dziewczyno?

Wszystko będzie dobrze. Mam oszczędności. Wystarczy, dopóki nie znajdę pracy. Ty masz emeryturę. Jakoś przeżyjemy. Na chleb z masłem starczy.

Przyjechały do wsi, gdzie Anna spędziła dzieciństwo. Na szczęście był jeszcze dzień. W chacie było zimno. Anna szybko napaliła w piecu. Przyniosła wody, postawiła czajnik.

Jak ty to wszystko sprawnie robisz. Jakbyś całe życie tu mieszkała.

Dziadek mnie wszystkiego nauczył. Dobrze, że kupiłyśmy jedzenie. Nie trzeba iść do sklepu. Nie lubię wiejskich plotek.

Powoli robiło się cieplej.

Jutro wszystko tu porządnie umyję.

Zapukano do drzwi.

Sąsiadka wróciła? Dawno cię nie było. A widzę, że samochód stoi. Po co w zimie przyjechałaś? Czy jakieś problemy?

Wszystko w porządku, wujku Mikołaju. Już dobrze. Opowiem ci kiedy indziej. Chodź, napij się z nami herbaty.

A ja chciałem cię zaprosić. Ale nie jesteś sama? Dopiero teraz zauważył kobietę.

To Maria Arkadia. A to Mikołaj Piotrowicz przedstawiła ich sobie.

Mów, jeśli będziesz czegoś potrzebować.

Na razie nic. Dziękuję.

Minął tydzień. W domu zrobiło się czysto i przytulnie.

Wiesz, Anno, ja też jestem ze wsi. Wyszłam za mąż za mieszczucha. Zginął, gdy Krzysztof miał dwadzieścia trzy lata. Sprzedałam mieszkanie. Syn obiecał, że zawsze będę z nim mieszkać. A popatrz, jak to się skończyło.

Nie płacz. Wiem, że ci ciężko. Mnie też jest źle. A może doczekasz się wnuków.

Od niej? Broń Boże. A wujek Mikołaj z kim mieszka?

Sam. Żona utonęła, ratując sąsiedzkie dziecko. Dawno temu. Nie ożenił się więcej. Nie ma dzieci. Tak żyje sam. Przyjaźnił się z moim dziadkiem, choć był od niego młodszy. Jest w twoim wieku.

Minął miesiąc. Od Krzysztofa nie było wieści. Nawet do matki nie zadzwonił. Ale pewnego dnia na telefon Anny zadzwonił nieznany numer.

Anno?

Tak.

Pański mąż nie żyje.

Pomylił się pan.

Nie, nie pomyliłem. Krzysztof Był pijany i rozbił się samochodem. Może to dla pani bolesne, ale jechał z tą kobietą. Ona przeżyła, wyleciała z auta, nawet nie zadrapana. Proszę przyjechać na identyfikację.

Boże, biedna Maria Arkadia. Jak jej to powiedzieć? Co robić? Wujek Mikołaj! On pomoże.

Anno, co się stało? Jesteś blada jak ściana!

Mamo, usiądź. Krzysztofa już nie ma.

Ojej Maria Arkadia wybuchnęła płaczem. Jak to? To moja wina