Oksana z mamą siedziały na starym łóżku, obie ciepło ubrane. Zima na dworze, a w domu dopiero co napalono w piecu.

**Pamiętnik Anny**

Siedziałyśmy z mamą na starym łóżku. Obie byłyśmy ciepło ubrane. Zima, a w domu dopiero co napaliliśmy w piecu.
Nic nie szkodzi, mamo. Wszystko będzie dobrze. Nie zginiemy. Zaraz dam ci leki.

Anna, jak tylko potrafiła, uspokajała matkę, choć tak naprawdę nie była jej matką, tylko teściową. Byłą teściową. Prawie byłą.

A było tak, że żyły we trzy: matka, syn i jego żona Anna.

Anna wyszła za mąż późno, w wieku trzydziestu lat. Była drugą żoną Jacka. Nie rozwaliła rodziny gdy się poznali, Jacek był już po rozwodzie.

Teściowa, Maria Arkadiuszówna, od razu ją polubiła. I Anna też ją polubiła. Czuła się przy niej jak przy własnej matce ciepła, wyrozumiała, przytuliła, porozmawiała. Anna wcześnie straciła rodziców i została zupełnie sama. W teściowej znalazła bliską osobę.

Spiskujecie przeciwko mnie mówił o nich Jacek.

Pięć lat małżeństwa minęło jak jedna chwila. A potem Jacek stał się opryskliwy i wybuchowy. Krzyczał na Annę, na matkę. Powód? Miał kochankę. Często wracał późno i dobrze podpity.

Pewnego dnia oznajmił, że się rozwodzi. Dał im dwa dni na spakowanie się. Anna nawet nie zdączyła wyjechać, gdy pojawiła się jego kochanka z walizką.

Może zrobiła to specjalnie, żeby zobaczyć poprzedniczkę i wylać na nią wiadro pomyjek. Ale jej się nie udało. Była to wysoka blondynka z wydętymi ustami i wielkimi rzęsami, którymi ledwo mrugała.

Anna nie wytrzymała i parsknęła śmiechem.
Na to mnie zamieniłeś? Na tę krowę z rzęsami jak miotły? No to powodzenia z nią, bo ja ani trochę nie żałuję.

Ale ona jest wesoła! A wy z matką to dwie staruszki. Dwie kwoki.
Mnie możesz obrażać, ale po co matkę w to mieszać?

Misiu, a teściowa zostaje z nami? zaskrzeczało coś z tych krowich rzęs. Niech ją zabierze. Po co nam jej matka? Misiu
Tak, mamo, czas i na ciebie. Zbyt długo już tu siedzisz.
Dokąd ja pójdę? Oddałam ci wszystkie pieniądze ze sprzedaży mieszkania, żebyś ten dom wybudował! Matka złapała się za serce.
Tylko bez scen. Możesz zostać, ale nie wychodź ze swojego pokoju. Teraz tu gospodynią będzie Alicja.
Kotku, niech obie się wynoszą.
To moja matka!
Twoja matka? Chcesz powiedzieć, że ja będę miała taką teściową? Oj Kotku

Annie znudziły się ich wyzwiska.
Mamo, pojedziesz ze mną na wieś?
Już wolę na wieś niż z takim synem i tą
Poczekaj. Szybko spakuję twoje rzeczy.
Nie zapomnij leków. I szkatułkę. I torebkę.

Anna wyciągnęła drugą walizkę. W pośpiechu wrzucała wszystko do środka. Szkatułka, torebka, leki, dokumenty, bielizna, ubrania.
Zabierajcie swoje rzeczy. Obcych nam nie trzeba odezwała się Alicja. Prawda, misiu?

Jacek tylko milczał. Nie mógł już nic zrobić. Wiedział, że matka mu tego nie wybaczy. A może i wybaczy w końcu to matka.

Po pół godziny Anna stała przy samochodzie. Maria Arkadiuszówna siedziała już na tylnym siedzeniu i cicho ocierała łzy. Nawet nie spojrzała w stronę syna, tylko ciężko westchnęła.

Trudno to zaakceptować, gdy oddałaś mu wszystko a on cię odtrącił.
Jak my teraz będziemy żyć, dziewczynko?
Wszystko będzie dobrze. Mam oszczędności. Starczy, aż znajdę pracę. Ty masz emeryturę. Dajemy radę. Na chleb z masłem wystarczy.

Przyjechały do wsi, gdzie Anna spędziła dzieciństwo. Na szczęście było jeszcze jasno. W domu było zimno. Anna szybko napaliła w piecu. Przyniosła wody, zagotowała czajnik.
Jak ty to wszystko sprawnie robisz. Jakbyś tu całe życie mieszkała.
Dziadek mnie wszystkiego nauczył. Dobrze, że kupiłyśmy jedzenie. Nie trzeba iść do sklepu. Nie lubię wiejskich plotek.

Powoli robiło się cieplej.
Jutro wszystko tu wyczyszczę.

Zapukano do drzwi.
Sąsiadka wróciła? Dawno cię nie było. Patrzę, a tu twój samochód stoi. Coś cię zimą przygnało? Czy problemy jakieś?
Wszystko w porządku, wujku Mikołaju. Jakoś potem opowiem. Chodź, napij się z nami herbaty.
A ja cię chciałem zaprosić. Ale nie jesteś sama? Dopiero teraz zauważył kobietę.
To Maria Arkadiuszówna. A to Mikołaj Piotrowicz przedstawiła ich sobie.

Zwróć się, jeśli czegoś będzie potrzeba.
Na razie nic. Dziękuję.

Minął tydzień. W domu zrobiło się czysto i przytulnie.
Wiesz, Aniu, ja też jestem wiejska. Wyszłam za mąż za miejskiego. Zginął, gdy Jacek miał dwadzieścia trzy lata, a ja sprzedałam mieszkanie. Syn obiecał, że zawsze będę z nim mieszkać. A teraz patrz, jak to się skończyło.
Nie płacz. Wiem, że ci ciężko. Mnie też nie jest łatwo. A może doczekasz się wnuków.
Od tej? Broń Boże. A Mikołaj Piotrowicz z kim mieszka?
Sam. Żona mu utonęła, ratowała sąsiedzkie dziecko. Dawno temu. Już się nie ożenił. Dzieci nie ma. Tak sobie żyje. Z moim dziadkiem się przyjaźnił, choć był od niego młodszy. Jest w twoim wieku.

Minął miesiąc. Od Jacka nie było wieści. Nawet do matki nie zadzwonił. Ale pewnego dnia zadzwonił na telefon Anny nieznany numer.
Anno?
Tak.
Twój mąż nie żyje.
Pomyłka.
Nie, to nie pomyłka. Jacek Był pijany i rozbił się samochodem. Może to dla pani przykre, ale jechał z tą dziewczyną. Ona żyje, wyleciała z auta, nawet zadrapania nie ma. Proszę przyjechać na identyfikację.

Boże, biedna Maria Arkadiuszówna. Jak jej to powiedzieć? Co robić? Wujek Mikołaj! On pomoże.

Anno, co się stało? Wyglądasz, jakbyś widziała ducha!
Mamo, uspokój się, usiądź. Jacka już nie ma.
Oj Maria Arkadiuszówna wybuchnęła płaczem. Jak to? To moja wina! Zostawiłam go!