Ojej, synu, przyjechałeś! Ucieszyła się Jadwiga.

O, synu, już w domu! cieszy się Jadwiga, kiedy otwiera drzwi.

Mikołaj przyciska czapkę do ramienia przy progu. Siema, mamo. Nie jestem sam mówi, po czym popycha do środka szczupłego chłopca w okularach z plecakiem na ramionach.

Ojej, przywiozłaś wnuka! To może Łukasz, czy może Kacper? Nie rozpoznaję bez okularów zachichotała Jadwiga.

Mikołaj siada na krześle. Załóż już te rzeczy. To Wasiu, mój nieślubny syn. Pamiętasz, jak z Grażyną rozstaliśmy się na rok? Wtedy spotkałem Wiktorię i nasz syn się urodził. Zapisałem go na własny koszt, westchnął.

Jadwiga przyciskał go palcami. Co to za rozmowy przy małym? Niech nie wie jeszcze o twoim burzliwym życiu. Wasiu, idź do salonu i włącz telewizję, my z twoim ojcem się dopracujemy.

Chłopiec milcząco wstaje i kieruje się do pokoju. Jadwiga pyta cicho: Czy Grażyna wie o nim? Nie lubiła żony syna, była kłótliwa i pomysłowa, odpowiada Mikołaj.

Mikołaj drży. Co ty, mamo? Gdyby się dowiedziała, dawno by mnie wyrzuciła z domu. A szkoda, bo wybudowałem go własnymi rękami od fundamentu.

Jadwiga wzdycha. Jesteś taki nieogarnięty. Nie mężczyzna, a drwiak. Całe życie pod butem Grażyny. Jak ci się udało mieć na boku syna, to już cud. Po co mi go przywieziesz? Grażyna się dowie, a nie będzie ze mnie radości.

Mikołaj, nerwowo, zaczyna wyjaśniać: Wiktoria, jak wąż, postanowiła się ożenić. Z nowym facetem wyjechała na południe na miesiąc. Zadzwoniła do mnie i powiedziała: Zabierz syna, gdzie chcesz, nawet do domu. Ja ją odrzuciłem, bo mam żonę, a ona mnie wyrzuci. Nie chce mi tego dać, więc muszę ci go zostawić na miesiąc, potem przyjadę i zabiorę. mówi, nie podnosząc wzroku na Jadwigę.

Jadwiga potrząsa głową. Taki był w dzieciństwie, taki i dalej. Co by nie zrobił, pomogę mu. Dajmy mu miejsce. Zostaw go tutaj, ale upewnij się, że naprawdę jest twój.

Mikołaj macha ręką. Oczywiście, że jest. Wiktoria też nie jest cukierkiem, ale babcia jest wierna.

Milczą. Jadwiga wstaje. Co ja tu siedzę? Nakarmię go, zanim wyjedziesz.

Mikołaj wstaje. Przepraszam, mamo, ale już jadę. Grażyna czeka w domu. Kłamię, że jedź po części zamienne do miasta. Nakarm Wasiusia, a ja odjeżdżam.

Jadwiga obejmuje nieogarniętego syna i szepcze: Do zobaczenia, kochanie moje.

Wasiu je szybko, nie odrywając oczu od talerza.

Jeszcze coś? pyta Jadwiga ze smutkiem, widząc, jak już wszystko zjadł.

Nie, dziękuję wstaje chłopiec od stołu.

Idź na dwór pobiegać, a ja dokończę obiad. Co masz w plecaku? pyta.

Rzeczy. mruczy.

Jadwiga pyta: Czy sam je wypierzesz, czy ja muszę?

Po raz pierwszy patrzy na nią przerażonymi oczami. Nie umiem. Mama zawsze pierzeła.

Podnosi lekki plecak. Chodź, sprawdzę i przepłuczę brudne.

Wychodzi, a ona przegląda proste rzeczy: dwie koszulki, krótkie spodenki i parę bielizny.

Nie za dużo mówi, potrząsając głową. Nie włożyłaś nawet ciepłej bluzy. Widać, że to jeszcze twoja mama. Po zamoczeniu rzeczy w wiadrze zabiera się do pieczenia wiśniowego ciasta.

Nagle z ulicy słychać krzyk. Jadwiga rzuca się na nogi, nie zważając na mąkę na rękach.

Co się stało?

Wasiu jęczy i trzyma się za nogę. Gęś mnie szczypnęła. Boli łzy spływają po policzkach.

Dlaczego podszedłeś do gęsi? One przedażają na podwórzu, a ty byłeś w ogrodzie pyta, patrząc na czerwony plamę.

Chciałem je obejrzeć szlocha.

Nigdy wcześniej nie widziałeś gęsi? dziwi się.

Widziałem, ale nie podchodziłem blisko.

Dobrze, chodźmy do domu, nałożę maść chwyta go za rękę.

Po kolacji kładzie go na kanapie i nie może zasnąć. Co za życie! Nie wyśle swojego Kolka do obcej babci. Mama chyba jeszcze ma w sobie jakieś stare zło. Dziecko przy boku, spodnie droższe.

Nagle słyszy płacz. Przysłuchuje się, to naprawdę chłopiec. Cicho podchodzi. Co ci nie tak, synku? Nie podoba ci się u mnie? Poczekaj, miesiąc minie, a mama cię z powrotem zabierze.

Wasiu podnosi się i szeptem mówi: Nie zabierze. Słyszałem, jak rozmawiała z wujkiem Witkiem, że jak przyjadą, oddadzą mnie do jakiegoś internatu. Będą mnie zabierać tylko na wakacje. Nie chcę, bo w domu z mamą było dobrze. Wujek Witek jeszcze nie przyjechał, a wujek Kola mnie nie potrzebuje, nawet nie wymienia mojego imienia. Babciu, jesteś dobra, ale i mnie nie potrzebujecie.

Jadwiga czuje, jak serce się ściska. Przytula jego chudy brzuszek.

Nie płacz, Wasiu. Nie zostawię cię w tyle. Porozmawiam z twoją mamą, zostaniesz u mnie. Mamy dobrą szkołę i nauczycieli. Będziemy chodzić po grzyby i jagody, doić naszą krowę. Jesteś taki chudy, a parowe mleko doda ci sił. Nie wierzysz? Jutro przedstawię ci Pawła. To dobry chłopiec, wypasany jak kolobok od mleka. Chcesz?

Wasiu obejmuje ją mocno. Chcę. Czy mnie nie oszukasz?

Jadwiga delikatnie całuje go w czole. Oczywiście, że nie.

Lata mijają. Zuzanna czasem przyjeżdża z prezentami, ale zawsze spieszy ją witek. Mikołaj pojawia się rzadko. Grażyna usłyszała o Wasiu i obarczyła winą Jadwigę, twierdząc, że nie potrzebuje wnuków, a tylko drobne przydatności. Jadwiga jednak nie przejmuje się tym. Z małego chłopca wyrosło prawdziwe dziecko. Dziś rano, przygotowując ulubione dania wnuka, wciąż zagląda przez okno.

Nagle do domu wchodzi młody żołnierz i cicho woła: Babciu, przyjechałem, gdzie jesteś?

Jadwiga wybiega z kuchni i rzuca się w jego ramiona. Wasiu, mój kochany wnuku!

Czy pojeżdżasz do matki? pyta. On odkłada widelec, zdziwiony. Do której? Do tej, co raz w roku przywoziła mi drobiazgi i mnie zostawiła? Nie, nie jadę. Mama to ty, i to nie podlega dyskusji mówi spokojnie i siada przy stole.

Jadwiga ukradkiem wytarła łzę. Jaka radość, że ma takiego wnuka. Wsparcie i pociecha na starość. Krwista krew, moja rodzina.