Oddajcie nam dziecko. To my jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami” – powiedzieli obcy ludzie stojący w progu

Musicie nam oddać dziecko. My jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami powiedzieli nieznajomi stojący na progu.

Mamo, czy mogę jutro nie iść do szkoły? Znowu boli mnie głowa! Staś stał w drzwiach kuchni, trzymając się futryny.

Wanda odwróciła się od kuchni, gdzie mieszała zupę. Syn rzeczywiście wyglądał blado, pod oczami miał cienie.

Znowu? To już trzeci raz w tym tygodniu. Może pójdziemy do lekarza?

Nie trzeba lekarza. Po prostu jestem zmęczony. Mogę zostać w domu?

Zobaczymy rano. Idź teraz odrobić lekcje.

Już je zrobiłem.

Wszystkie? Nawet matematykę?

Nawet matematykę.

Wanda podeszła do syna, przyłożyła dłoń do jego czoła. Wydawało się, że nie ma gorączki. Ale chłopiec ostatnio był jakiś apatyczny, zamyślony. Wcześniej nie mógł usiedzieć w miejscu, a teraz godzinami siedział w pokoju, wpatrując się w okno.

Stasiu, wszystko w porządku w szkole? Nikt cię nie dokucza?

Wszystko gra, mamo. Po prostu boli mnie głowa.

Chłopiec poszedł do swojego pokoju. Wanda wróciła do gotowania, ale niepokój nie ustępował. Osiem lat wychowujesz dziecko, wydaje ci się, że znasz je na wylot, a potem nagle zdajesz sobie sprawę coś się dzieje, ale nie wiesz co.

Wieczorem wrócił mąż, Marek. Zmęczony po zmianie, ale widząc zatroskaną twarz żony, od razu się spiął.

Co się stało?

Staś znowu narzeka na ból głowy. Trzeci raz w tym tygodniu.

No to trzeba iść do lekarza.

Mówię mu, ale nie chce. Może faktycznie się przepracował? Koniec semestru, klasówki.

Marek poszedł do syna. Wanda słyszała, jak rozmawiają przyciszonymi głosami. Potem mąż wrócił, usiadł przy stole.

Mówi, że wszystko w porządku. Ale zgodził się jutro iść do lekarza.

No to dobrze. Rano się zapiszę.

Przy kolacji Staś prawie nic nie jadł. Pokręcił widelcem w ziemniakach, wypił herbatę i poprosił, by iść spać. Wanda i Marek wymienili spojrzenia.

Może się zakochał? zasugerował Marek. W tym wieku to się zdarza.

Za wcześnie mu na miłość. Ma dopiero osiem lat.

No, dzieci teraz szybko dorastają.

Wanda sprzątnęła ze stołu, pozmywała naczynia. W głowie kłębiły się różne myśli. Może w szkole coś się wydarzyło? A może jest poważnie chory?

W nocy kilkakrotnie zaglądała do pokoju syna. Staś spał niespokojnie, wiercił się, coś mamrotał przez sen. Wanda poprawiła kołdrę, pogłaskała go po głowie. Chłopiec otworzył oczy.

Mamo?

Śpij, skarbie. Wszystko w porządku.

Mamo, ty mnie kochasz?

Oczywiście, że tak. Najbardziej na świecie.

A jeśli jeśli nie jestem twój?

Wanda zdrętwiała.

Co za głupoty, Stasiu? Oczywiście, że jesteś mój. Śpij już.

Chłopiec zamknął oczy, odwrócił się do ściany. Wanda wyszła z pokoju, ale sen nie nadchodził. Skąd u ośmiolatka takie myśli?

Rano Staś wstał sam, bez przypominania. Zjadł śniadanie, spakował plecak.

Mamo, idę do szkoły. Głowa już nie boli.

Na pewno? Może jednak do lekarza?

Nie trzeba. Jestem zdrowy.

I wybiegł, zanim Wanda zdążyła zareagować. Wyjrzała przez okno syn szedł przez podwórko szybkim krokiem, jakby gdzieś się spieszył.

Dzień minął jak zwykle praca, zakupy, gotowanie. Ale niepokój nie ustępował. Kilka razy chciała zadzwonić do wychowawczyni, zapytać, jak Staś, ale się rozmyśliła. Nie chciała wyglądać na przewrażliwioną.

O trzeciej po południu zadzwonił dzwonek do drzwi. Wanda otworzyła. Na progu stali mężczyzna i kobieta. Nieznajomi. Mężczyzna miał około czterdziestki, wysoki, ciemnowłosy. Kobieta nieco młodsza, sympatyczna, ale z jakimś spiętym wyrazem twarzy.

Dzień dobry powiedział mężczyzna. To pani Wanda Nowak?

Tak, to ja. A pani kto?

Nazywam się Tomasz Kowalski. To moja żona, Katarzyna. Musimy z panią porozmawiać.

O czym?

Mężczyzna wymienił spojrzenie z żoną. Ta skinęła głową, jakby go zachęcała.

O pani synu. O Stanisławie.

Wanda się spięła.

Co się stało Stasiowi? Coś w szkole?

Nie, w szkole wszystko w porządku. Możemy wejść? Rozmowa będzie długa.

Nie znam państwa. O czym mamy rozmawiać?

Kobieta postąpiła krok naprzód. W jej oczach błyszczały łzy.

Proszę. To bardzo ważne. Chodzi o Musicie nam oddać dziecko. My jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami.

Wanda cofnęła się gwałtownie. W uszach zaszumiało.

Co? Jakie bzdury? Staś jest moim synem!

Proszę posłuchać mężczyzna wyciągnął z teczki jakieś dokumenty. Mamy dowody. Osiem lat temu w szpitalu doszło do pomyłki. Zamieniono dzieci.

Wynoście się! Natychmiast! Albo wezwę policję!

Wando, proszę, wysłuchaj nas kobieta łkała. My też wychowywaliśmy dziecko osiem lat. Kochaliśmy je. A potem okazało się

Co się okazało?

Nasz syn to znaczy chłopiec, którego wychowywaliśmy zachorował. Potrzebna była transfuzja. I wtedy wyszło, że grupy krwi się nie zgadzają. Ani z moją, ani z męża. Zrobiliśmy test DNA.

Wanda złapała się futryny. Nogi się pod nią uginały.

I co?

Nie jest naszym biologicznym synem. Zaczęliśmy szukać, dociekać. Zwróciliśmy się do szpitala. Tam sprawdzili dokumenty. Tej nocy, gdy ja rodziłam, urodziło się tylko dwóch chłopców. Nasz i wasz.

To jakaś pomyłka. Błąd.

Zrobiliśmy test DNA z chłopcem, którego wychowywaliśmy. Potem potem wzięliśmy próbkę DNA waszego syna.

Jak wzięliście? Kiedy?

Mężczyzna spuścił wzrok.

Przepraszam. Śledziliśmy go kilka dni. Wzięliśmy kubek po soku, który wyrzucił. To wystarczyło do badania.