Oddajcie nam dziecko. To my jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami” – oświadczyli nieznajomi na progu waszego domu

Musicie nam oddać dziecko. To my jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami powiedzieli nieznajomi na progu.

Mamo, mogę jutro nie iść do szkoły? Znowu boli mnie głowa! Staś stał w drzwiach kuchni, trzymając się futryny.

Olga odwróciła się od kuchenki, gdzie mieszała rosół. Syn faktycznie wyglądał blado, pod oczami miał cienie.

Znowu? Stasiu, to już trzeci raz w tym tygodniu. Może pójdziemy do lekarza?

Nie trzeba lekarza. Po prostu jestem zmęczony. Mogę zostać w domu?

Zobaczymy rano. Idź odrabiać lekcje.

Już odrobiłem.

Wszystkie? Nawet matematykę?

Nawet matematykę.

Olga podeszła do syna, przyłożyła dłoń do jego czoła. Gorączki chyba nie było. Ale chłopiec ostatnio był jakiś apatyczny, zamyślony. Wcześniej nie mógł usiedzieć w miejscu, a teraz godzinami siedział w pokoju i patrzył przez okno.

Stasiu, wszystko w porządku w szkole? Nikt cię nie gnębi?

Wszystko gra, mamo. Po prostu boli głowa.

Chłopiec wrócił do swojego pokoju. Olga znów stanęła przy kuchence, ale niepokój nie mijał. Osiem lat wychowujesz dziecko i wydaje ci się, że znasz je na wylot, a nagle okazuje się, że coś się dzieje, tylko nie wiesz co.

Wieczorem wrócił mąż, Wojtek. Zmęczony po zmianie, ale widząc zatroskaną minę żony, od razu się spiętał.

Co się stało?

Stasiek znów narzeka na ból głowy. Trzeci raz w tym tygodniu.

No to trzeba iść do lekarza.

Mówię mu, nie chce. Może faktycznie jest przemęczony? Końcówka semestru, sprawdziany.

Wojtek poszedł do syna. Olga słyszała, jak rozmawiają półgłosem. Po chwili wrócił, usiadł przy stole.

Mówi, że wszystko w porządku. Ale zgodził się jutro iść do lekarza.

No i dobrze. Rano zadzwonię i zapiszę.

Przy kolacji Staś prawie nic nie zjadł. Pokręcił widelcem w ziemniakach, wypił herbatę i poprosił się spać. Olga i Wojtek wymienili spojrzenia.

Może się zakochał? zasugerował Wojtek. W jego wieku to się zdarza.

Jeszcze za wcześnie na miłość. Ma dopiero osiem lat.

A kto go tam wie. Dzieci teraz szybko dorastają.

Olga posprzątała ze stołu, pozmywała. W głowie kotłowały się różne myśli. Może w szkole coś się stało? A może zachorował na coś poważnego?

W nocy kilka razy zaglądała do pokoju syna. Staś spał niespokojnie, wiercił się, coś mamrotał przez sen. Olga poprawiła mu kołdrę, pogładziła po głowie. Chłopiec otworzył oczy.

Mamo?

Śpij, kochanie. Wszystko w porządku.

Mamo, ty mnie kochasz?

Oczywiście, że tak. Najbardziej na świecie.

A jeśli jeśli ja nie jestem twój?

Olga zdrętwiała.

Co za głupoty, Stasiu? Oczywiście, że jesteś mój. Śpij już.

Chłopiec zamknął oczy, odwrócił się do ściany. Olga wyszła z pokoju, ale sen nie przychodził. Skąd u ośmiolatka takie myśli?

Rano Staś sam wstał, bez przypominania. Zbijł kanapkę, spakował plecak.

Mamo, idę do szkoły. Głowa już nie boli.

Na pewno? Może jednak do lekarza?

Nie trzeba. Jestem zdrowy.

I wybiegł, zanim Olga zdążyła zareagować. Wyjrzała przez okno syn szedł szybko przez podwórko, jakby się gdzieś spieszył.

Dzień minął jak zwykle praca, sklep, gotowanie. Ale niepokój nie ustępował. Olga kilka razy chciała zadzwonić do wychowawczyni, spytać, jak Staś, ale się powstrzymała. Nie chciała wyjść na panikarę.

O trzeciej po południu zadzwonili do drzwi. Olga otworzyła. Na progu stali mężczyzna i kobieta. Nieznajomi. On około czterdziestki, wysoki, ciemnowłosy. Ona młodsza, sympatyczna, ale z jakimś napiętym wyrazem twarzy.

Dzień dobry powiedział mężczyzna. Pani Olga Nowak?

Tak, to ja. A państwo?

Nazywam się Tomasz Kowalski. To moja żona, Kasia. Musimy z panią porozmawiać.

O co chodzi?

Mężczyzna wymienił spojrzenie z żoną. Ta skinęła głową, jakby go zachęcała.

O pani syna. O Stanisława.

Olga się spięła.

Co ze Staśkiem? Coś się stało w szkole?

Nie, w szkole wszystko w porządku. Możemy wejść? Rozmowa będzie długa.

Nie znam państwa. O czym mamy rozmawiać?

Kobieta zrobiła krok do przodu. W oczach miała łzy.

Proszę. To bardzo ważne. Chodzi o Musicie nam oddać dziecko. My jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami.

Olga cofnęła się. W uszach zaszumiało.

Co? Co za bzdury? Staś jest moim synem!

Proszę posłuchać mężczyzna wyjął z teczki jakieś papiery. Mamy dowody. Osiem lat temu w szpitalu doszło do pomyłki. Zamieniono dzieci.

Wynoście się! Natychmiast! Albo wezwę policję!

Pani Olgo, proszę, wysłuchaj nas kobieta łkała. My też wychowywaliśmy dziecko osiem lat. Kochaliśmy je. A potem okazało się

Co się okazało?

Nasz syn to znaczy chłopiec, którego wychowywaliśmy zachorował. Potrzebna była transfuzja krwi. I wtedy wyszło, że grupy krwi się nie zgadzają. Ani z moją, ani z męża. Zrobiliśmy test DNA.

Olga trzymała się futryny. Nogi miała jak z waty.

I co?

Nie jest naszym biologicznym synem. Zaczęliśmy szukać, dociekać. Poszliśmy do szpitala. Sprawdzili archiwa. Tej nocy, gdy ja rodziłam, urodziło się tylko dwóch chłopców. Nasz i pani.

To jakaś pomyłka. Błąd.

Zrobiliśmy test DNA z chłopcem, którego wychowywaliśmy. Potem potem wzięliśmy próbkę DNA pani syna.

Jak wzięliście? Kiedy?

Mężczyzna spuścił wzrok.

Przepraszamy. Śledziliśmy go kilka dni. Wzięliśmy kubek po soku, który wyrzucił. To wystarczyło do analizy.

Śledziliście moje dziecko? To przestępstwo!

Musieliśmy poznać prawdę. Test wykazał zgodność. Stanisław jest naszym biologicznym synem.

Ol