Oczywiście, wszyscy doskonale pamiętali

Oczywiście, wszystko pamiętał doskonale.

„Nie pamiętam, bo to się nie wydarzyło!” powiedział poważnie Ryżykowski, patrząc na nią szczerymi, starczymi oczami.
Rozmowa jakoś nagle ucichła i każdy poszedł w swoją stronę.
„Po co kłamał? myślała Grażyna. Przecież po oczach było widać, że łże!”

„Chcesz, żebym był twoim Kajem?” zaproponował jedenastoletni Piotrek Ryżykowski swojej ulubionej koleżance z klasy, Grażynie Sokołowskiej.

„Jakim Kajem?” zdziwiła się dziewczynka.

„No jak to? Nie czytałaś bajki? Tam jeszcze Królowa Śniegu go zaczarowała! A Gerda go ratuje!”

„Gerda go ratuje? Przecież to Gerda!” z pogardą odparła Sokołowska. „Co za Andersen!”

„Jaka różnica? Grażyna, Gerda?” machnął ręką Ryżykowski, nieprzejmujący się szczegółami. „Pytam: chcesz, żebym był twoim Kajem?”

Dziewczynka nie chciała: Piotrek był chudzielcem, z odstającymi uszami i wyraźnie niższym od niej. Choć takiego pewnie łatwiej byłoby ratować.

A ona postawna, o pół głowy wyższa: jak by to wyglądało, gdyby chodzili razem po takiej akcji ratunkowej? Wstyd!

Nie ma mowy! Do tego jej serce było już zajęte przez innego przez dwójarza Mirosława Pudelskiego.

Swoją drogą, stał niedaleko i z zainteresowaniem przysłuchiwał się tej wymianie zdań.

I Grażynka, poprawiając kokardę, powiedziała z przekąsem bo Mirosław słyszał:

„Co za Kaj! Nawet na renifera byś się nie nadawał! Więc, Kaj, idź i nie marudź!”

Mirosław parsknął śmiechem, a Piotrek wystraszony spojrzał w jego stronę i zwiał. A następnego dnia, przy wszystkich, nazwał Sokołowską „Grażyną-burakinią”: „Ja się mszczę, a moja zemsta jest straszna!”

No cóż, Sokołowska, czego się spodziewałaś? Nie każdy mężczyzna spokojnie zniesie odrzucenie!

Chudzielcowy Piotrek miał za to inteligencję, która z nawiązką rekompensowała brak siły fizycznej.

Tylko że wczoraj, dostawszy niespodziewany cios od ukochanej, nie zdążył się zorientować: każdy by w takiej sytuacji spanikował.

I wtedy roześmiał się nie tylko Pudelski, ale cała klasa: przezwisko się spodobało! Bo było zabawne! Choć wtedy jeszcze nie używano takiego słowa.

Oczywiście, gdy dziewczynka poskarżyła się w domu na obraźliwy przydomek, została pocieszona i wsparta.

Ale pewnego dnia tata pomagał jej z algebrą: córka za nic nie mogła zrozumieć najprostszych rzeczy! Wtedy zirytowany mężczyzna z irytacją powiedział:

„A wiesz co? Twój Piotrek miał rację w twojej głowie to burak z kapustą!”

I dodał:

„Pozdrów go ode mnie!”

Piotrek okazał się winny i w tym: do tej pory tatusiowi nigdy coś takiego nie przyszło do głowy

Do matury emocje nieco opadły wszystko złe zostało zapomniane i pozostało w dzieciństwie: i miłość, i niechęć, i urazy kto by się tym teraz przejmował!

Nawet zatańczyli raz czy dwa Piotrek do tego czasu wyrósł Grażynę i stał się wysportowanym, postawnym chłopakiem: zaczął chodzić na treningi.

Mirosława po ósmej klasie wysłali do zawodówki wtedy z tym było surowo. A kochać na odległość też było ciężko. Więc wybacz, Mirku

Po szkole ich drogi się rozeszły: Grażyna poszła na pedagogikę, Piotrek, jak każdy mądrala, poleciał na politechnikę.

Czasem się spotykali mieszkali niedaleko i zamieniali kilka słów.

Potem życie rozrzuciło ich w różne strony: oboje założyli rodziny i się przeprowadzili. Spotkania na podwórku stały się rzadkie tylko gdy odwiedzali rodziców.

Czasem widzieli się na zjeździe klasowym. Ale było już jasne, że lepiej tam nie chodzić, żeby się nie denerwować.

Z biegiem lat chłopcy zamienili się w łysiejących panów z piwnymi brzuchami, dziewczyny w korpulentne panie z ambicjami. I Sokołowska nie była wyjątkiem.

Nie będąc w dzieciństwie chudzielcem, teraz stała się jeszcze bardziej monumentalna niczym wiejska kobieta z tych starych plakatów.

Sokołowska nie była wyjątkiem, ale Ryżykowski był: wyglądał, jakby się zakonserwował i pozostał tak samo szczupły jak w dniu matury.

W wieku czterdziestu pięciu lat Grażyna Bolesławówna była już wicedyrektorką szkoły. Piotr Ryżykowski pracował jako inżynier zwyczajne życie w PRL-u.

A potem nadeszły dzikie lata 90. Dla Grażyny-burakini zbiegło się to z zamążpójściem córki: Zosia przyprowadziła do domu „bezdomnego” narzeczonego „Będziemy mieli dziecko!”

Nie dość, że wokół działy się dziwne rzeczy… te dziwne rzeczy zaczęły dziać się w ich rodzinie.

Zakład, w którym pracował jej przyszły zięć, spawacz zarabiający całkiem nieźle, został przerobiony na halę i wydzierżawiony.

I zaczęły się tam odbywać jakieś szkolenia rozwoju osobistego okazało się, że bez nich człowiek sam nie potrafi się rozwijać.

A poza zakładem nie było co spawać. I nagle ta profesja stała się nikomu niepotrzebna!

Wczoraj była potrzebna, dziś już nie! Więc idź sprzedawaj kurtki i dżinsy na bazarze!

Jurek odmówił „Jestem spawaczem szóstej kategorii, co ja mam do kurtek?”
Zosia, w ciąży, siedziała w domu teraz robili to razem.

Grażyna z mężem, też inżynierem, kręcili się jak w ukropie: ona zaczęła wozić kurtki z Grecji żegnaj, pedagogiko! Bo wiedza tylko mnoży troski!

Mąż został kurierem bo stanowisko inżyniera też przestało być szanowane. No cóż kapitalizm, cholera

Pod koniec lat 90. zaczęło się normować. A tu bach, defolt!

Ale sprytna Grażyna z mężem zdążyli uzbierać trochę dolarów. I w ten sierpniowy dzień, o którym jeszcze długo będą mówić z drżeniem, te oszczędności nagle wystarczyły na kupno nie jednego, ale dwóch pokoi!

Wczoraj kładli się spać prawie biedakami, dziś obudzili się zamożni no cóż, taki finansowy paradoks!

W końcu mogli wynieść się córka z dorastającą wnuczką i Jurkiem, który dorabiał dorywczo kraj jeszcze długo nie będzie potrzebował spawaczy

Starczyło nawet